Polski CTMA Certified Transaction Monitoring Associate Practice Test

Poprawnie: Zgodnie z zasadami podejścia opartego na ryzyku (RBA) oraz wymogami regulacyjnymi dotyczącymi skalowania działalności FinTech, wprowadzenie nowego produktu lub rozszerzenie usług na rynki międzynarodowe stanowi istotną zmianę operacyjną. Pierwszym i kluczowym krokiem musi być aktualizacja instytucjonalnej oceny ryzyka (Business Risk Assessment). Pozwala to na zidentyfikowanie nowych zagrożeń związanych z jurysdykcjami, kanałami płatności oraz typologiami prania pieniędzy, co jest niezbędne do zaprojektowania skutecznych mechanizmów kontrolnych i scenariuszy monitorowania transakcji przed faktycznym uruchomieniem usługi.

Niepoprawnie: Zwiększenie progów kwotowych w systemie monitorowania bez przeprowadzenia analizy ryzyka jest działaniem nieuzasadnionym i może prowadzić do pominięcia istotnych transakcji podejrzanych, co naraża instytucję na ryzyko regulacyjne. Wdrożenie wzmożonej należytej staranności (EDD) wobec wszystkich klientów bez względu na ich profil ryzyka jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności RBA i prowadzi do nieefektywnego wykorzystania zasobów działu zgodności. Ograniczenie dostępu do usługi wyłącznie na podstawie daty ostatniej weryfikacji eKYC, bez dostosowania reguł monitorowania do specyfiki transakcji transgranicznych, nie mityguje ryzyka związanego z nowym typem przepływów finansowych.

Wniosek: Wprowadzenie nowych produktów lub ekspansja geograficzna w FinTechu bezwzględnie wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka w celu dostosowania ram kontrolnych do nowych zagrożeń.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych, w tym FinTechów, stosowania środków proporcjonalnych do zidentyfikowanego poziomu ryzyka. W sytuacji, gdy istnieje podejrzenie wykorzystania skradzionych danych PII w procesie eKYC oraz obserwuje się typologię prania pieniędzy (np. structuring/smurfing), niezbędne jest wdrożenie wzmocnionej należytej staranności (EDD). Pozwala to na głębszą weryfikację źródła pochodzenia środków oraz tożsamości klienta. Jednocześnie, zgodnie z wymogami AML, każde uzasadnione podejrzenie prania pieniędzy musi skutkować niezwłocznym zgłoszeniem raportu o podejrzanej aktywności (SAR/STR) do odpowiedniej jednostki analityki finansowej (FIU).

Niepoprawnie: Podejście polegające wyłącznie na automatycznym blokowaniu transakcji i jurysdykcji bez głębszej analizy jest niewystarczające z punktu widzenia zarządzania ryzykiem operacyjnym i może prowadzić do nieuzasadnionego wykluczenia finansowego. Zwiększanie progów monitorowania w celu redukcji liczby alertów w obliczu realnego zagrożenia jest działaniem sprzecznym z zasadami bezpieczeństwa i naraża instytucję na sankcje regulacyjne. Z kolei bezpośrednie informowanie klientów o podejrzeniach dotyczących ich tożsamości w trakcie trwania dochodzenia AML może zostać uznane za niedozwolone ujawnienie informacji (tipping-off), co jest karalne i może utrudnić działania organów ścigania.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w sektorze FinTech wymaga integracji weryfikacji tożsamości cyfrowej z dynamicznym monitorowaniem transakcji oraz rygorystycznym przestrzeganiem obowiązków raportowych.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby instytucje finansowe identyfikowały i oceniały ryzyko przed wprowadzeniem nowych produktów, usług lub wejściem na nowe rynki. Przeprowadzenie aktualizacji oceny ryzyka instytucjonalnego (Business Risk Assessment) pozwala na proaktywne zidentyfikowanie luk w systemach monitorowania i dostosowanie ich do specyfiki nowych jurysdykcji, co jest kluczowe dla zachowania zgodności z wymogami AML i uniknięcia ryzyka regulacyjnego.

Niepoprawnie: Podejście polegające na wdrażaniu wzmożonego monitoringu dopiero po wystąpieniu incydentów jest reaktywne i sprzeczne z zasadami RBA, które nakazują uprzednią mitygację ryzyka. Poleganie wyłącznie na zewnętrznych dostawcach RegTech w celu przeniesienia odpowiedzialności jest błędem, ponieważ odpowiedzialność za zgodność z przepisami AML zawsze spoczywa na instytucji finansowej, a nie na podmiocie zewnętrznym. Skupienie się wyłącznie na ochronie danych osobowych (PII) i RODO ignoruje specyficzne wymogi dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy, które stanowią odrębny filar zarządzania ryzykiem w FinTechach.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w modelu FinTech wymaga aktualizacji oceny ryzyka biznesowego i dostosowania mechanizmów kontrolnych przed każdą istotną zmianą w zasięgu geograficznym działalności.

Poprawnie: Udział w piaskownicy regulacyjnej (regulatory sandbox) pozwala na testowanie innowacyjnych rozwiązań pod nadzorem organu regulacyjnego, jednak nie zwalnia instytucji z kluczowych obowiązków prawnych. W przypadku wykorzystywania rzeczywistych danych osobowych (PII), zgodnie z RODO, niezbędne jest przeprowadzenie oceny wpływu na ochronę danych (DPIA). Jednocześnie podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby standardy AML i KYC były utrzymane na poziomie adekwatnym do generowanego ryzyka, co zapewnia bezpieczeństwo systemu finansowego nawet w fazie eksperymentalnej.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące zawieszenie procedur CDD jest błędne, ponieważ organy nadzorcze wymagają zachowania ochrony konsumentów i integralności finansowej niezależnie od fazy testów. Skupienie się wyłącznie na technicznych aspektach cyberbezpieczeństwa przy jednoczesnym braku nadzoru nad procesami monitorowania narusza strukturę linii obrony i zasady odpowiedzialności MLRO. Z kolei założenie, że odpowiedzialność regulacyjna zostaje zdjęta z firmy lub że kontrole można przeprowadzić dopiero po zakończeniu testów, jest niebezpiecznym błędem, który naraża instytucję na ryzyko sankcji i utratę reputacji.

Wniosek: Uczestnictwo w piaskownicy regulacyjnej wymaga ścisłego przestrzegania standardów AML oraz ochrony danych osobowych przy jednoczesnym stosowaniu podejścia opartego na ryzyku.

Poprawnie: Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA) oraz standardami zarządzania ryzykiem w FinTechach, wprowadzenie każdego nowego produktu, usługi lub wejście na nowy rynek geograficzny wymaga przeprowadzenia formalnej oceny ryzyka nowego produktu (NPRA). W opisanym scenariuszu natychmiastowy charakter płatności oraz zaangażowanie jurysdykcji wysokiego ryzyka znacząco podnoszą profil ryzyka instytucji. Niezbędne jest zatem nie tylko zidentyfikowanie tych zagrożeń, ale także proaktywne dostosowanie scenariuszy w systemach monitorowania transakcji, aby wykrywać typologie charakterystyczne dla nowych korytarzy płatniczych jeszcze przed ich uruchomieniem.

Niepoprawnie: Podejście polegające na wykorzystaniu istniejących progów dla transakcji krajowych jest błędne, ponieważ nie uwzględnia ono specyficznych ryzyk związanych z transferami transgranicznymi i krajami wysokiego ryzyka, co może prowadzić do przeoczenia transferów o charakterze przestępczym. Strategia reaktywna, czyli zbieranie danych przez pierwsze miesiące bez wdrożenia kontroli, naraża instytucję na ryzyko regulacyjne i operacyjne, naruszając zasadę prewencji. Z kolei outsourcing procesów do dostawcy RegTech, choć dopuszczalny, nigdy nie zdejmuje z instytucji finansowej ostatecznej odpowiedzialności za zarządzanie ryzykiem rezydualnym i zgodność z przepisami AML.

Wniosek: Wprowadzenie nowej funkcjonalności w FinTechu wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka i kalibracji systemów monitorowania pod kątem nowych typologii zagrożeń przed udostępnieniem usługi klientom.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi podejścia opartego na ryzyku (RBA), każda istotna zmiana w modelu biznesowym lub ofercie produktowej, taka jak wprowadzenie natychmiastowych płatności transgranicznych, wymaga przeprowadzenia uprzedniej oceny ryzyka. Pozwala to na identyfikację specyficznych zagrożeń związanych z nowymi korytarzami płatniczymi i typologiami przestępstw finansowych. Aktualizacja apetytu na ryzyko oraz wdrożenie dedykowanych reguł monitorowania są niezbędne, aby mechanizmy kontrolne były proporcjonalne do zidentyfikowanego poziomu ryzyka, co stanowi fundament skutecznego programu AML/CFT.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na dotychczasowych progach dla transakcji krajowych jest błędne, ponieważ płatności międzynarodowe charakteryzują się znacznie wyższym ryzykiem i innymi schematami prania pieniędzy. Zastosowanie wzmożonej należytej staranności (EDD) wobec wszystkich klientów bez wyjątku narusza zasadę proporcjonalności podejścia opartego na ryzyku i prowadzi do nieefektywnego alokowania zasobów działu compliance. Z kolei outsourcing procesów do dostawcy RegTech może wspierać operacje, ale nie zdejmuje z instytucji odpowiedzialności regulacyjnej ani nie zastępuje konieczności przeprowadzenia wewnętrznej oceny ryzyka przed wdrożeniem produktu.

Wniosek: Kluczowym elementem zarządzania ryzykiem w FinTechu jest proaktywna ocena nowych produktów i dostosowanie scenariuszy monitorowania do specyficznych ryzyk przed ich rynkowym debiutem.

Poprawnie: Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA) oraz standardami FATF, każda instytucja finansowa, w tym FinTech, musi przeprowadzić ocenę ryzyka przed wdrożeniem nowych produktów, usług lub technologii. Piaskownica regulacyjna (regulatory sandbox) służy do testowania innowacji pod nadzorem, ale nie zwalnia podmiotu z fundamentalnych obowiązków AML/CFT. Aktualizacja oceny ryzyka pozwala na zidentyfikowanie specyficznych zagrożeń związanych z nowymi korytarzami płatniczymi i metodami zasilania portfela, co jest niezbędne do zaprojektowania skutecznych reguł monitorowania transakcji i mitygacji ryzyka prania pieniędzy.

Niepoprawnie: Oczekiwanie na pełną licencję przed aktualizacją procedur jest błędem, ponieważ ryzyko występuje już w fazie testów w piaskownicy, a organy nadzoru wymagają zachowania standardów bezpieczeństwa finansowego niezależnie od etapu rozwoju produktu. Skupienie się wyłącznie na technologii KYC/biometrii jest niewystarczające, gdyż mityguje jedynie ryzyko tożsamości, pomijając ryzyko transakcyjne i geograficzne. Z kolei stosowanie dotychczasowych progów monitorowania dla nowych usług transgranicznych jest nieadekwatne, ponieważ specyfika płatności międzynarodowych i portfeli cyfrowych generuje inne typologie przestępstw niż standardowe usługi krajowe.

Wniosek: Wprowadzenie każdego nowego produktu lub kanału dystrybucji w FinTechu wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka i dostosowania systemów monitorowania do specyficznych zagrożeń.

Poprawnie: Zgodnie z zasadami podejścia opartego na ryzyku (RBA) oraz wytycznymi dotyczącymi zarządzania ryzykiem w FinTechach, wprowadzenie nowego produktu lub istotnej funkcjonalności, takiej jak natychmiastowe płatności transgraniczne P2P, wymaga przeprowadzenia uprzedniej oceny ryzyka. FinTechy są szczególnie podatne na pranie pieniędzy ze względu na szybkość transakcji i anonimowość. Aktualizacja apetytu na ryzyko oraz wdrożenie specyficznych scenariuszy monitorowania, które uwzględniają typologie takie jak smurfing (rozbijanie dużych kwot na mniejsze), jest kluczowe dla zapewnienia zgodności z przepisami AML przed faktycznym uruchomieniem usługi.

Niepoprawnie: Poleganie na istniejących mechanizmach kontrolnych dla transakcji krajowych jest niewystarczające, ponieważ płatności międzynarodowe wprowadzają nowe czynniki ryzyka geograficznego i operacyjnego. Skupienie się wyłącznie na ochronie danych osobowych (RODO) i odkładanie aktualizacji reguł AML do rutynowego przeglądu naraża instytucję na ryzyko regulacyjne i sankcje. Z kolei pełny outsourcing monitorowania do dostawcy RegTech bez wewnętrznej walidacji algorytmów i ich dopasowania do specyficznego profilu ryzyka firmy jest błędem w zarządzaniu, gdyż odpowiedzialność za skuteczność kontroli zawsze spoczywa na licencjonowanej instytucji.

Wniosek: Każda innowacja produktowa w FinTechu musi być poprzedzona dedykowaną oceną ryzyka i dostosowaniem systemów monitorowania transakcji do nowych typologii zagrożeń.

Poprawnie: Zgodnie z przepisami RODO (GDPR), w przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, administrator ma obowiązek zgłosić incydent organowi nadzorczemu bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 72 godzin od stwierdzenia naruszenia, chyba że jest mało prawdopodobne, by skutkowało ono ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób fizycznych. W sektorze FinTech, gdzie dane PII i SPII są ściśle powiązane z profilowaniem ryzyka AML, współpraca z MLRO jest niezbędna, aby ocenić, czy wyciek danych (np. historii transakcji) nie osłabił skuteczności systemów monitorowania i nie naraził instytucji na ryzyko operacyjne lub regulacyjne.

Niepoprawnie: Oczekiwanie na pełne zakończenie dochodzenia informatycznego przed dokonaniem zgłoszenia jest błędem, ponieważ ramy czasowe 72 godzin są rygorystyczne i wymagają raportowania wstępnego nawet przy niepełnych danych. Skupienie się wyłącznie na komunikacji z klientami pomija krytyczny obowiązek prawny wobec organu nadzorczego i może prowadzić do wysokich kar finansowych. Z kolei masowe i automatyczne blokowanie kont wszystkich potencjalnie dotkniętych klientów bez analizy ryzyka jest działaniem nieproporcjonalnym, które może wywołać ryzyko płynności, naruszyć ciągłość biznesową i spowodować nieuzasadnione szkody reputacyjne.

Wniosek: W przypadku naruszenia danych w FinTech, priorytetem jest terminowe zgłoszenie incydentu do organu nadzorczego przy jednoczesnej ocenie wpływu wycieku na integralność procesów AML i bezpieczeństwo klientów.

Poprawnie: Właściwym podejściem jest przeprowadzenie pełnej weryfikacji i uzupełnienie brakujących danych KYC przed pełnym wdrożeniem operacyjnym. Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA), instytucja finansowa musi posiadać wystarczające informacje o kliencie, aby móc skutecznie monitorować jego aktywność i identyfikować nietypowe wzorce. Piaskownice regulacyjne często pozwalają na stosowanie uproszczonych środków należytej staranności (SDD) w kontrolowanym środowisku, jednak przejście do pełnej licencji wymaga dostosowania standardów do ogólnie obowiązujących przepisów AML, aby uniknąć luk w systemie kontroli.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne, ponieważ nie rozwiązują fundamentalnego problemu braku danych niezbędnych do skutecznego monitorowania. Zaostrzenie progów alertów bez posiadania pełnego profilu klienta jest nieskuteczne, gdyż system nie ma bazy porównawczej do oceny ryzyka. Oznaczanie klientów jako wysokiego ryzyka bez podjęcia działań naprawczych w zakresie dokumentacji jedynie maskuje problem operacyjny i nie spełnia wymogów CDD. Z kolei wnioskowanie o przedłużenie uproszczonych procedur po wyjściu z piaskownicy jest sprzeczne z celem tego mechanizmu, który służy testowaniu, a nie trwałemu omijaniu standardowych wymogów regulacyjnych.

Wniosek: Przejście z piaskownicy regulacyjnej do pełnej działalności operacyjnej wymaga pełnego dostosowania procedur KYC do standardowych wymogów AML w celu zapewnienia skuteczności monitorowania transakcji.

Poprawnie: Wdrożenie modelu najniższych uprawnień (Least Privilege) oraz kontroli dostępu opartej na rolach (RBAC) jest kluczowym elementem ochrony danych PII oraz SPII w instytucjach typu FinTech. Zgodnie z przepisami RODO oraz standardami zarządzania ryzykiem operacyjnym, dostęp do danych wrażliwych powinien być ograniczony wyłącznie do osób, dla których jest on niezbędny do wykonywania zadań służbowych. W przypadku wykrycia nieuprawnionego dostępu, instytucja ma obowiązek przeprowadzenia analizy ryzyka naruszenia praw i wolności osób fizycznych oraz udokumentowania incydentu, co w określonych przypadkach obliguje ją do powiadomienia organu nadzorczego w ciągu 72 godzin.

Niepoprawnie: Podejście polegające na unikaniu dokumentowania incydentu w celu ochrony reputacji jest bezpośrednim naruszeniem zasad ładu korporacyjnego i wymogów regulacyjnych dotyczących transparentności. Sama anonimizacja danych w środowisku produkcyjnym, choć jest dobrą praktyką w testach, nie rozwiązuje problemu już zaistniałego naruszenia zasad dostępu. Skupienie się wyłącznie na monitorowaniu transakcji pod kątem oszustw jest działaniem reaktywnym, które ignoruje fundamentalną słabość kontroli wewnętrznej oraz obowiązki prawne wynikające z przepisów o ochronie danych osobowych, które nakładają konkretne procedury postępowania w sytuacjach naruszenia poufności.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w FinTech wymaga rygorystycznego stosowania kontroli dostępu do danych wrażliwych oraz ścisłego przestrzegania procedur raportowania naruszeń zgodnie z wymogami ochrony danych osobowych.

Poprawnie: Zgodnie z zasadami podejścia opartego na ryzyku (RBA), każda istotna zmiana w modelu biznesowym instytucji finansowej, taka jak wprowadzenie usług transgranicznych do jurysdykcji o wysokim ryzyku, wymaga niezwłocznej aktualizacji instytucjonalnej oceny ryzyka. Wdrożenie wzmocnionej należytej staranności (EDD), w tym weryfikacja źródła pochodzenia majątku (SoW), jest niezbędne w celu mitygowania specyficznych zagrożeń związanych z korupcją i praniem pieniędzy w tych regionach, co jest zgodne z wytycznymi FATF oraz lokalnymi przepisami AML.

Niepoprawnie: Podejście zakładające utrzymanie standardowych procedur CDD i odroczenie audytu o sześć miesięcy jest błędne, ponieważ naraża instytucję na wysokie ryzyko regulacyjne i operacyjne już w momencie startu usługi. Poleganie wyłącznie na danych KYC od innych instytucji (paszportowanie) bez własnej weryfikacji i oceny ryzyka jest niewystarczające w przypadku ekspansji na rynki wysokiego ryzyka. Z kolei podnoszenie progów monitorowania transakcji w celu ustalenia bazy jest działaniem sprzecznym z logiką kontroli, gdyż ułatwia przeprowadzanie transakcji omijających systemy wykrywania w najbardziej krytycznym momencie wdrażania produktu.

Wniosek: Wprowadzenie nowych produktów lub ekspansja geograficzna w sektorze FinTech wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka i dostosowania środków należytej staranności do zidentyfikowanych zagrożeń.

Poprawnie: Właściwym podejściem jest przeprowadzenie pełnej weryfikacji i uzupełnienie brakujących danych KYC przed pełnym wdrożeniem operacyjnym. Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA), instytucja finansowa musi posiadać wystarczające informacje o kliencie, aby móc skutecznie monitorować jego aktywność i identyfikować nietypowe wzorce. Piaskownice regulacyjne często pozwalają na stosowanie uproszczonych środków należytej staranności (SDD) w kontrolowanym środowisku, jednak przejście do pełnej licencji wymaga dostosowania standardów do ogólnie obowiązujących przepisów AML, aby uniknąć luk w systemie kontroli.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne, ponieważ nie rozwiązują fundamentalnego problemu braku danych niezbędnych do skutecznego monitorowania. Zaostrzenie progów alertów bez posiadania pełnego profilu klienta jest nieskuteczne, gdyż system nie ma bazy porównawczej do oceny ryzyka. Oznaczanie klientów jako wysokiego ryzyka bez podjęcia działań naprawczych w zakresie dokumentacji jedynie maskuje problem operacyjny i nie spełnia wymogów CDD. Z kolei wnioskowanie o przedłużenie uproszczonych procedur po wyjściu z piaskownicy jest sprzeczne z celem tego mechanizmu, który służy testowaniu, a nie trwałemu omijaniu standardowych wymogów regulacyjnych.

Wniosek: Przejście z piaskownicy regulacyjnej do pełnej działalności operacyjnej wymaga pełnego dostosowania procedur KYC do standardowych wymogów AML w celu zapewnienia skuteczności monitorowania transakcji.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych, w tym FinTechów, dynamicznego dostosowywania środków kontrolnych do zidentyfikowanych zagrożeń. W opisanym scenariuszu, mimo poprawnej weryfikacji tożsamości (eKYC), dane behawioralne (wspólne IP) oraz typologia transakcji (miksery) wskazują na podwyższone ryzyko prania pieniędzy. Przeprowadzenie przeglądu tematycznego i wdrożenie wzmocnionej należytej staranności (EDD) pozwala na głębszą analizę źródła pochodzenia majątku oraz celu relacji biznesowej, co jest bezpośrednim wymogiem regulacyjnym w sytuacjach wysokiego ryzyka.

Niepoprawnie: Natychmiastowe zablokowanie wszystkich klientów z danej jurysdykcji jest działaniem nieproporcjonalnym i sprzecznym z ideą RBA, która promuje zarządzanie ryzykiem, a nie całkowite unikanie go (de-risking). Poleganie wyłącznie na zautomatyzowanym systemie eKYC, który został zatwierdzony wcześniej, jest błędem, ponieważ proces monitorowania musi być ciągły i uwzględniać nowe sygnały ostrzegawcze (red flags). Masowe raportowanie do organów analityki finansowej bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia i analizy konkretnych przypadków jest uznawane za raportowanie defensywne, co obniża efektywność systemu AML i nie spełnia standardów należytej staranności.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w FinTech wymaga integracji danych z onboardingu z analizą behawioralną i dynamicznego stosowania wzmocnionej należytej staranności w przypadku wykrycia nietypowych wzorców.

Poprawnie: Przeprowadzenie formalnej oceny ryzyka nowego produktu (NPRA) jest fundamentalnym wymogiem w ramach podejścia opartego na ryzyku (RBA). Zgodnie ze standardami regulacyjnymi, instytucje finansowe, w tym FinTechy, muszą zidentyfikować i ocenić ryzyka związane z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu przed wprowadzeniem nowych produktów, usług lub technologii. Taka ocena pozwala na zaprojektowanie i wdrożenie odpowiednich mechanizmów kontrolnych, takich jak specyficzne reguły monitorowania transakcji dostosowane do nowych korytarzy płatniczych, co zapewnia zgodność z przepisami i chroni instytucję przed ryzykiem regulacyjnym oraz operacyjnym.

Niepoprawnie: Zwiększenie zasobów kadrowych do ręcznego przeglądu transakcji bez aktualizacji logiki systemowej jest rozwiązaniem reaktywnym i nieefektywnym, które nie adresuje braku odpowiednich scenariuszy wykrywania. Ograniczenie dostępu do funkcji dla stałych klientów może być jednym ze środków mitygujących, ale nie zastępuje konieczności przeprowadzenia pełnej analizy ryzyka dla samego produktu. Poleganie wyłącznie na zewnętrznych listach sankcyjnych bez rewizji wewnętrznych progów i polityk ignoruje specyficzne ryzyka geograficzne i typologiczne, które mogą nie być objęte standardowymi listami PEP czy sankcyjnymi.

Wniosek: Przed wdrożeniem nowej funkcjonalności w FinTechu niezbędne jest przeprowadzenie kompleksowej oceny ryzyka nowego produktu w celu dostosowania systemów monitorowania do nowych zagrożeń.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby instytucje finansowe, w tym FinTechy, identyfikowały i oceniały ryzyko związane z nowymi produktami przed ich wprowadzeniem na rynek. W kontekście portfeli cyfrowych i płatności transgranicznych, kluczowe jest zdefiniowanie apetytu na ryzyko oraz dostosowanie scenariuszy monitorowania transakcji do specyficznych cech tych usług, takich jak szybkość transferów i potencjalna anonimowość. Jest to zgodne z wymogami dotyczącymi ram zarządzania ryzykiem i obowiązkami MLRO w zakresie zapewnienia skuteczności systemów kontroli wewnętrznej.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na dotychczasowych procedurach dla przelewów krajowych jest niewystarczające, ponieważ transakcje transgraniczne generują zupełnie inne typologie ryzyka, które wymagają specyficznych mechanizmów kontrolnych. Skupienie się tylko na aspektach RODO i ochronie danych PII, choć istotne, ignoruje ustawowe obowiązki w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy (AML), które są odrębnym filarem zgodności. Z kolei pełny outsourcing monitorowania do dostawcy RegTech bez ustanowienia wewnętrznych zasad kontroli jakości i nadzoru narusza zasady ładu korporacyjnego, ponieważ odpowiedzialność za zgodność z przepisami zawsze spoczywa na instytucji, a nie na podmiocie zewnętrznym.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w sektorze FinTech wymaga przeprowadzenia oceny ryzyka nowego produktu przed jego wdrożeniem oraz dostosowania systemów monitorowania do jego specyficznych cech operacyjnych.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych, w tym FinTechów, proaktywnego identyfikowania i oceniania ryzyka związanego z nowymi produktami przed ich wprowadzeniem na rynek. W przypadku usług płatności natychmiastowych, kluczowe jest zrozumienie, że szybkość transakcji drastycznie skraca czas na reakcję systemów antyfraudowych i AML. Prawidłowe działanie obejmuje nie tylko samą ocenę ryzyka, ale także dostosowanie apetytu na ryzyko instytucji oraz precyzyjną kalibrację systemów monitorowania transakcji, aby wykrywały one wzorce charakterystyczne dla szybkich transferów, takie jak layering (warstwowanie) w czasie rzeczywistym.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na dotychczasowej ocenie ryzyka jest błędne, ponieważ nowe funkcjonalności, takie jak płatności transgraniczne w czasie rzeczywistym, wprowadzają zupełnie nowe typologie zagrożeń, których ogólny model może nie uwzględniać. Outsourcing procesów monitorowania do podmiotu zewnętrznego bez zachowania ścisłego nadzoru i zrozumienia stosowanych algorytmów narusza zasady należytego zarządzania i odpowiedzialności MLRO za skuteczność systemu. Z kolei stosowanie najbardziej rygorystycznych progów dla wszystkich użytkowników bez uwzględnienia ich profilu ryzyka jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności RBA i prowadzi do nieefektywnego zarządzania zasobami oraz nadmiernej liczby fałszywych alarmów.

Wniosek: Wdrożenie nowego produktu w FinTechu wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka i dostosowania scenariuszy monitorowania do specyficznych zagrożeń, jakie generuje dana usługa.

Poprawnie: Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA) oraz standardami AML, ocena ryzyka instytucji finansowej musi być procesem dynamicznym. Wprowadzenie nowych produktów, takich jak błyskawiczne przelewy transgraniczne, oraz wejście na rynki o podwyższonym ryzyku geograficznym stanowią istotne zmiany w profilu ryzyka firmy. W takich sytuacjach MLRO ma obowiązek przeprowadzenia doraźnej (ad-hoc) oceny ryzyka, zamiast czekać na rutynowy przegląd okresowy. Pozwala to na zidentyfikowanie nowych typologii prania pieniędzy i dostosowanie mechanizmów kontrolnych oraz apetytu na ryzyko do aktualnej sytuacji operacyjnej.

Niepoprawnie: Oczekiwanie na zaplanowany przegląd okresowy jest niewłaściwe, ponieważ naraża instytucję na działanie bez adekwatnych zabezpieczeń w okresie wysokiej ekspozycji na nowe ryzyka. Samo zaostrzenie progów monitorowania transakcji bez formalnej aktualizacji oceny ryzyka jest działaniem reaktywnym i niepełnym, gdyż nie uwzględnia szerszego kontekstu zarządzania ryzykiem i wymogów regulacyjnych dotyczących ładu korporacyjnego. Outsourcing do dostawcy RegTech może być wsparciem technologicznym, ale nie zastępuje on odpowiedzialności MLRO za przeprowadzenie merytorycznej analizy ryzyka i nie rozwiązuje problemu nieaktualnych ram zarządzania ryzykiem wewnątrz organizacji.

Wniosek: Istotne zmiany w modelu biznesowym lub zasięgu geograficznym FinTechu wymagają natychmiastowej aktualizacji oceny ryzyka, niezależnie od harmonogramu rutynowych przeglądów okresowych.

Poprawnie: Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA) oraz standardami AML, ocena ryzyka instytucji finansowej musi być procesem dynamicznym. Wprowadzenie nowych produktów, takich jak błyskawiczne przelewy transgraniczne, oraz wejście na rynki o podwyższonym ryzyku geograficznym stanowią istotne zmiany w profilu ryzyka firmy. W takich sytuacjach MLRO ma obowiązek przeprowadzenia doraźnej (ad-hoc) oceny ryzyka, zamiast czekać na rutynowy przegląd okresowy. Pozwala to na zidentyfikowanie nowych typologii prania pieniędzy i dostosowanie mechanizmów kontrolnych oraz apetytu na ryzyko do aktualnej sytuacji operacyjnej.

Niepoprawnie: Oczekiwanie na zaplanowany przegląd okresowy jest niewłaściwe, ponieważ naraża instytucję na działanie bez adekwatnych zabezpieczeń w okresie wysokiej ekspozycji na nowe ryzyka. Samo zaostrzenie progów monitorowania transakcji bez formalnej aktualizacji oceny ryzyka jest działaniem reaktywnym i niepełnym, gdyż nie uwzględnia szerszego kontekstu zarządzania ryzykiem i wymogów regulacyjnych dotyczących ładu korporacyjnego. Outsourcing do dostawcy RegTech może być wsparciem technologicznym, ale nie zastępuje on odpowiedzialności MLRO za przeprowadzenie merytorycznej analizy ryzyka i nie rozwiązuje problemu nieaktualnych ram zarządzania ryzykiem wewnątrz organizacji.

Wniosek: Istotne zmiany w modelu biznesowym lub zasięgu geograficznym FinTechu wymagają natychmiastowej aktualizacji oceny ryzyka, niezależnie od harmonogramu rutynowych przeglądów okresowych.

Poprawnie: Przeprowadzenie oceny skutków dla ochrony danych (DPIA) jest niezbędnym krokiem w sytuacjach, gdy instytucja finansowa planuje wykorzystać nowe technologie lub przetwarzać dane o wysokim ryzyku, takie jak dane biometryczne czy lokalizacja GPS. Zgodnie z RODO oraz wytycznymi organów nadzoru, MLRO musi współpracować z Inspektorem Ochrony Danych, aby wykazać, że zbieranie tych danych jest proporcjonalne i niezbędne do realizacji konkretnych celów AML/CFT. DPIA pozwala na udokumentowanie procesu decyzyjnego, analizę ryzyka dla klienta oraz wdrożenie odpowiednich zabezpieczeń, co jest kluczowe dla zachowania zgodności z obiema ramami regulacyjnymi.

Niepoprawnie: Podejście polegające na całkowitej rezygnacji z dodatkowych danych w obawie przed regulacjami o ochronie prywatności jest błędne, ponieważ może uniemożliwić skuteczne stosowanie podejścia opartego na ryzyku (RBA) i osłabić mechanizmy wykrywania przestępstw finansowych. Z kolei uznanie, że przepisy AML mają bezwzględny priorytet nad ochroną danych, jest niebezpiecznym mitem regulacyjnym; instytucje muszą przestrzegać obu zestawów przepisów jednocześnie, stosując zasadę proporcjonalności. Przekazanie decyzji wyłącznie do działu IT pomija aspekt odpowiedzialności zarządczej MLRO za ramy kontrolne i nie rozwiązuje problemu prawnego uzasadnienia gromadzenia danych wrażliwych.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w FinTech wymaga harmonizacji wymogów AML z zasadami ochrony danych poprzez formalne procesy oceny wpływu i dokumentowanie proporcjonalności zbieranych informacji.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (Risk-Based Approach) wymaga, aby instytucja finansowa zidentyfikowała i oceniła ryzyko przed wprowadzeniem nowych produktów lub ekspansją na nowe rynki. Zgodnie ze standardami AML, proces ten musi obejmować analizę specyficznych czynników ryzyka, takich jak jurysdykcje o podwyższonym ryzyku, oraz skutkować wdrożeniem adekwatnych mechanizmów kontrolnych, w tym kalibracją systemów monitorowania transakcji, aby skutecznie wykrywać nietypowe wzorce przepływów pieniężnych charakterystyczne dla nowych kanałów.

Niepoprawnie: Podejście koncentrujące się wyłącznie na procedurach KYC przy zachowaniu standardowych progów monitorowania jest niewystarczające, ponieważ ignoruje specyfikę ryzyka transakcyjnego związanego z nowym produktem. Strategia reaktywna, polegająca na aktualizacji polityki dopiero po wystąpieniu incydentów, narusza zasadę proaktywnego zarządzania ryzykiem i naraża instytucję na sankcje regulacyjne. Z kolei poleganie wyłącznie na zewnętrznym dostawcy RegTech bez wewnętrznej weryfikacji i nadzoru nad procesem jest błędem, gdyż odpowiedzialność za zgodność z przepisami AML zawsze spoczywa na instytucji finansowej, a nie na podmiocie zewnętrznym.

Wniosek: Skuteczne skalowanie działalności FinTech wymaga przeprowadzenia uprzedniej oceny ryzyka nowych produktów i rynków oraz dostosowania systemów monitorowania do specyficznych zagrożeń przed ich komercyjnym wdrożeniem.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych, w tym podmiotów typu FinTech, dynamicznego dostosowywania mechanizmów kontrolnych do ewoluujących zagrożeń. W przypadku zidentyfikowania nowych, ryzykownych wzorców transakcyjnych, takich jak wysoka częstotliwość operacji na kartach wirtualnych, kluczowe jest przeprowadzenie ponownej oceny ryzyka produktu oraz zastosowanie wzmocnionej należytej staranności (EDD). Pozwala to na zweryfikowanie, czy aktywność klienta jest zgodna z jego profilem ekonomicznym, oraz na odpowiednią kalibrację systemów monitorowania transakcji w celu wykrywania podobnych anomalii w przyszłości.

Niepoprawnie: Podejście polegające na masowym blokowaniu kont bez uprzedniej analizy jest nieproporcjonalne i może prowadzić do nieuzasadnionego wykluczenia finansowego oraz ryzyka reputacyjnego, nie rozwiązując przy tym systemowego problemu luki w monitorowaniu. Poleganie wyłącznie na procesie eKYC z etapu onboardingu jest błędne, ponieważ należyta staranność wobec klienta (CDD) musi być procesem ciągłym, a weryfikacja tożsamości nie gwarantuje legalności przyszłych przepływów pieniężnych. Z kolei automatyczne raportowanie wszystkich transakcji jako podejrzanych bez wewnętrznej analizy (tzw. defensive reporting) jest sprzeczne z wytycznymi FATF, ponieważ obniża jakość informacji przekazywanych organom analityki finansowej.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w sektorze FinTech wymaga integracji wyników bieżącego monitorowania transakcji z procesem okresowej oceny ryzyka produktów i stosowania selektywnych środków EDD.

Poprawnie: Zgodnie z zasadami podejścia opartego na ryzyku (RBA) oraz wytycznymi dotyczącymi skalowania działalności FinTech, wprowadzenie nowego produktu lub wejście na nowe rynki (np. przejście z transakcji krajowych na międzynarodowe) stanowi istotną zmianę profilu ryzyka. MLRO ma obowiązek przeprowadzenia aktualizacji oceny ryzyka instytucjonalnego, aby zidentyfikować nowe zagrożenia, takie jak specyficzne korytarze płatnicze wysokiego ryzyka czy typologie prania pieniędzy związane z szybkimi przelewami transgranicznymi. Dopiero na tej podstawie można skutecznie dostosować reguły monitorowania transakcji, co zapewnia zgodność z wymogami regulacyjnymi i efektywność operacyjną.

Niepoprawnie: Podejście polegające na nakładaniu sztywnych limitów kwotowych bez aktualizacji oceny ryzyka jest działaniem czysto operacyjnym, które nie adresuje systemowych luk w procesie AML. Zastosowanie wzmocnionej należytej staranności (EDD) wobec wszystkich klientów bez wyjątku jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności i efektywności RBA, prowadząc do nieuzasadnionego obciążenia zasobów. Z kolei skupienie się wyłącznie na aktualizacji danych KYC (identyfikacji klientów) jest niewystarczające, ponieważ nie uwzględnia dynamicznego ryzyka związanego z samym przepływem środków i nowymi kanałami dystrybucji, które wymagają specyficznego nadzoru transakcyjnego.

Wniosek: Wprowadzenie nowych funkcji produktowych w FinTechu wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka i dostosowania systemów monitorowania do nowych typologii zagrożeń w celu zachowania zgodności z podejściem opartym na ryzyku.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby instytucje finansowe, w tym FinTechy, identyfikowały specyficzne zagrożenia związane z nowymi produktami i wdrażały środki mitygujące proporcjonalne do poziomu tego ryzyka. W przypadku szybkich płatności P2P o charakterze transgranicznym, kluczowe jest połączenie dynamicznych limitów transakcyjnych z zaawansowanym monitorowaniem w czasie rzeczywistym, które uwzględnia specyficzne typologie prania pieniędzy dla tego kanału. Takie działanie pozwala na zachowanie równowagi między innowacyjnością a bezpieczeństwem regulacyjnym, co jest fundamentem skutecznego programu AML.

Niepoprawnie: Podejście polegające na całkowitym blokowaniu jurysdykcji wysokiego ryzyka bez wcześniejszej analizy jest uznawane za unikanie ryzyka (de-risking), a nie zarządzanie nim, co często stoi w sprzeczności z wytycznymi organów nadzorczych promujących inkluzję finansową. Poleganie wyłącznie na procesach eKYC z etapu onboardingu jest niewystarczające, ponieważ nie uwzględnia ono ryzyka behawioralnego i transakcyjnego, które pojawia się w trakcie cyklu życia klienta. Z kolei pełne oddelegowanie monitorowania do zewnętrznego dostawcy RegTech bez wewnętrznej weryfikacji i nadzoru narusza zasady ładu korporacyjnego, zgodnie z którymi odpowiedzialność za skuteczność kontroli zawsze spoczywa na instytucji i jej MLRO.

Wniosek: Wdrażanie nowych produktów w FinTechu wymaga aktualizacji oceny ryzyka i dostosowania systemów monitorowania transakcji do specyficznych cech nowego kanału płatności.

Poprawnie: Zgodnie z zasadami podejścia opartego na ryzyku (RBA), każda istotna zmiana w modelu biznesowym instytucji finansowej, taka jak wprowadzenie usług transgranicznych do jurysdykcji o wysokim ryzyku, wymaga niezwłocznej aktualizacji instytucjonalnej oceny ryzyka. Wdrożenie wzmocnionej należytej staranności (EDD), w tym weryfikacja źródła pochodzenia majątku (SoW), jest niezbędne w celu mitygowania specyficznych zagrożeń związanych z korupcją i praniem pieniędzy w tych regionach, co jest zgodne z wytycznymi FATF oraz lokalnymi przepisami AML.

Niepoprawnie: Podejście zakładające utrzymanie standardowych procedur CDD i odroczenie audytu o sześć miesięcy jest błędne, ponieważ naraża instytucję na wysokie ryzyko regulacyjne i operacyjne już w momencie startu usługi. Poleganie wyłącznie na danych KYC od innych instytucji (paszportowanie) bez własnej weryfikacji i oceny ryzyka jest niewystarczające w przypadku ekspansji na rynki wysokiego ryzyka. Z kolei podnoszenie progów monitorowania transakcji w celu ustalenia bazy jest działaniem sprzecznym z logiką kontroli, gdyż ułatwia przeprowadzanie transakcji omijających systemy wykrywania w najbardziej krytycznym momencie wdrażania produktu.

Wniosek: Wprowadzenie nowych produktów lub ekspansja geograficzna w sektorze FinTech wymaga uprzedniej aktualizacji oceny ryzyka i dostosowania środków należytej staranności do zidentyfikowanych zagrożeń.

Poprawnie: Zgodnie z przepisami RODO (GDPR), w przypadku naruszenia ochrony danych osobowych, które może skutkować ryzykiem naruszenia praw lub wolności osób fizycznych, administrator danych ma obowiązek zgłosić incydent właściwemu organowi nadzorczemu bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 72 godzin po stwierdzeniu naruszenia. W przypadku danych wrażliwych (SPII), takich jak dane biometryczne, ryzyko dla osób fizycznych jest zazwyczaj uznawane za wysokie, co nakłada dodatkowy obowiązek bezpośredniego poinformowania osób, których dane dotyczą, aby mogły podjąć środki zapobiegawcze.

Niepoprawnie: Podejście koncentrujące się wyłącznie na audycie wewnętrznym przed podjęciem działań zewnętrznych jest błędne, ponieważ terminy ustawowe na zgłoszenie naruszenia są sztywne i nie zależą od zakończenia wewnętrznych procedur dyscyplinarnych. Zgłoszenie incydentu tylko do organów ścigania z pominięciem organu ochrony danych jest niezgodne z wymogami regulacyjnymi dotyczącymi prywatności. Z kolei poleganie na samym szyfrowaniu lub anonimizacji po wystąpieniu incydentu bez przeprowadzenia formalnej oceny ryzyka i zgłoszenia naruszenia SPII stanowi poważne uchybienie w zarządzaniu ryzykiem regulacyjnym i operacyjnym.

Wniosek: Kluczowym obowiązkiem FinTechu w przypadku naruszenia danych wrażliwych (SPII) jest terminowe powiadomienie organu nadzorczego w ciągu 72 godzin oraz transparentna komunikacja z klientami w celu mitygacji ryzyka.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby instytucje finansowe, w tym FinTechy, dynamicznie aktualizowały swoje oceny ryzyka w obliczu zidentyfikowanych luk w procesach lub zmian w modelu biznesowym, takich jak ekspansja międzynarodowa. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi należytej staranności (CDD), poleganie wyłącznie na danych z mediów społecznościowych jest niewystarczające do wiarygodnej weryfikacji tożsamości. Konieczne jest wdrożenie dodatkowych, niezależnych źródeł danych (np. baz rządowych lub dokumentów tożsamości z zabezpieczeniami biometrycznymi), aby skutecznie mitygować ryzyko prania pieniędzy i oszustw tożsamościowych.

Niepoprawnie: Wstrzymanie wszystkich procesów w celu skorzystania z piaskownicy regulacyjnej jest błędnym podejściem, ponieważ piaskownica służy do testowania innowacyjnych rozwiązań pod nadzorem, a nie do naprawiania bieżących uchybień w istniejących procesach AML. Podnoszenie progów alertów w odpowiedzi na wzrost liczby podejrzanych kont jest działaniem skrajnie nieodpowiedzialnym, które zwiększa ryzyko operacyjne i regulacyjne, zamiast je ograniczać. Z kolei outsourcing procesów do dostawcy RegTech nie zdejmuje z instytucji ani z MLRO odpowiedzialności za zgodność z przepisami; instytucja musi sprawować ciągły nadzór nad jakością i skutecznością zewnętrznych kontroli.

Wniosek: Kluczem do skutecznego zarządzania ryzykiem w FinTech jest dynamiczna aktualizacja oceny ryzyka oraz stosowanie wielowarstwowej weryfikacji tożsamości w oparciu o wiarygodne i niezależne źródła danych.

Poprawnie: Prawidłowe zastosowanie podejścia opartego na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowej, w tym FinTechów, przeprowadzenia rzetelnej oceny ryzyka przed wprowadzeniem nowego produktu na rynek. Pozwala to na zidentyfikowanie specyficznych luk, które mogą zostać wykorzystane do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, oraz na zaprojektowanie adekwatnych mechanizmów kontrolnych. Dynamiczne scenariusze monitorowania transakcji są niezbędne w szybko zmieniającym się środowisku cyfrowym, aby skutecznie wykrywać nietypowe wzorce zachowań, które mogą odbiegać od standardowych modeli i profilu ryzyka klienta.

Niepoprawnie: Stosowanie jednolitych limitów opartych na tradycyjnej bankowości ignoruje unikalny profil ryzyka usług cyfrowych i jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności RBA, co może prowadzić do przeoczenia ryzyk specyficznych dla nowych technologii. Poleganie wyłącznie na zewnętrznych dostawcach bez aktywnego nadzoru i dostosowania systemów do własnej specyfiki narusza ramy ładu korporacyjnego i odpowiedzialności MLRO za skuteczność programu AML. Piaskownica regulacyjna (regulatory sandbox) jest narzędziem wspierającym innowacje pod nadzorem, ale nie stanowi podstawy do uchylania się od kluczowych obowiązków w zakresie przeciwdziałania przestępczości finansowej, takich jak stosowanie wzmocnionej należytej staranności (EDD) wobec klientów wysokiego ryzyka.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w FinTech wymaga przeprowadzenia analizy zagrożeń przed wdrożeniem innowacji oraz ciągłego dostosowywania systemów monitorowania do specyfiki cyfrowych kanałów dystrybucji.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych, w tym FinTechów, priorytetyzacji działań w odpowiedzi na zidentyfikowane zagrożenia. W opisanym scenariuszu występują wyraźne sygnały ostrzegawcze (red flags) typowe dla prania pieniędzy, takie jak strukturyzowanie (smurfing) oraz szybki transfer środków do podmiotów o wysokim ryzyku (giełdy kryptowalut). Analiza eKYC i powiązań między kontami jest kluczowa dla wykrycia potencjalnej kradzieży tożsamości lub wykorzystania tzw. słupów, co stanowi niezbędną podstawę do złożenia raportu o podejrzanej aktywności (SAR/STR) zgodnie z wymogami regulacyjnymi i wewnętrznymi procedurami AML.

Niepoprawnie: Automatyczne blokowanie wszystkich adresów IP i żądanie fizycznej dokumentacji jest nieproporcjonalne i sprzeczne z modelem operacyjnym cyfrowego FinTechu, co może prowadzić do nieuzasadnionego ryzyka operacyjnego i reputacyjnego. Podnoszenie progów kwotowych w systemie monitorowania w celu redukcji liczby alertów jest działaniem błędnym, ponieważ celowo ignoruje ryzyko strukturyzowania, które polega właśnie na omijaniu limitów raportowych. Z kolei przekazanie sprawy do rutynowego, okresowego przeglądu CDD jest niewystarczające w obliczu aktywnego incydentu, ponieważ standardowe procedury aktualizacji danych nie są narzędziem do reagowania na bieżące podejrzenie popełnienia przestępstwa finansowego.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji w sektorze FinTech wymaga dynamicznej analizy wzorców zachowań i korelacji danych eKYC w celu szybkiej identyfikacji strukturyzowania środków.

Poprawnie: Właściwym podejściem jest przeprowadzenie pełnej weryfikacji i uzupełnienie brakujących danych KYC przed pełnym wdrożeniem operacyjnym. Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA), instytucja finansowa musi posiadać wystarczające informacje o kliencie, aby móc skutecznie monitorować jego aktywność i identyfikować nietypowe wzorce. Piaskownice regulacyjne często pozwalają na stosowanie uproszczonych środków należytej staranności (SDD) w kontrolowanym środowisku, jednak przejście do pełnej licencji wymaga dostosowania standardów do ogólnie obowiązujących przepisów AML, aby uniknąć luk w systemie kontroli.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne, ponieważ nie rozwiązują fundamentalnego problemu braku danych niezbędnych do skutecznego monitorowania. Zaostrzenie progów alertów bez posiadania pełnego profilu klienta jest nieskuteczne, gdyż system nie ma bazy porównawczej do oceny ryzyka. Oznaczanie klientów jako wysokiego ryzyka bez podjęcia działań naprawczych w zakresie dokumentacji jedynie maskuje problem operacyjny i nie spełnia wymogów CDD. Z kolei wnioskowanie o przedłużenie uproszczonych procedur po wyjściu z piaskownicy jest sprzeczne z celem tego mechanizmu, który służy testowaniu, a nie trwałemu omijaniu standardowych wymogów regulacyjnych.

Wniosek: Przejście z piaskownicy regulacyjnej do pełnej działalności operacyjnej wymaga pełnego dostosowania procedur KYC do standardowych wymogów AML w celu zapewnienia skuteczności monitorowania transakcji.