Polski CGSS The Certified Global Sanctions Specialist Certification Practice Test

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak cyberprzestępczość, oszustwa i pranie pieniędzy, często przenikają się i wykorzystują tę samą infrastrukturę. Integracja danych z działów AML, ds. oszustw i cyberbezpieczeństwa pozwala na identyfikację korelacji między atakami technicznymi a późniejszymi przepływami finansowymi. Takie holistyczne podejście umożliwia instytucji szybsze wykrywanie pełnego cyklu przestępczego, co jest znacznie skuteczniejsze niż analiza każdego elementu w izolacji.

Niepoprawnie: Podejście polegające na zwiększeniu częstotliwości audytów KYC koncentruje się jedynie na etapie nawiązywania relacji, co nie pozwala na wykrycie dynamicznych schematów transakcyjnych wynikających z konwergencji przestępstw. Wprowadzenie rygorystycznych limitów kwotowych jest działaniem reaktywnym i czysto technicznym, które może negatywnie wpłynąć na legalnych klientów, nie rozwiązując problemu braku wymiany informacji między działami. Z kolei traktowanie phishingu i prania pieniędzy jako całkowicie odrębnych spraw utrwala istnienie silosów informacyjnych, co uniemożliwia dostrzeżenie wspólnych cech i powiązań między różnymi permutacjami przestępstw finansowych.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga przełamania silosów organizacyjnych i wdrożenia zintegrowanego modelu monitorowania, który łączy dane z obszarów AML, oszustw oraz cyberbezpieczeństwa.

Poprawnie: W kontekście konwergencji przestępstw finansowych, specjaliści muszą rozumieć, że pranie pieniędzy rzadko występuje w izolacji i często łączy się z przestępstwami pierwotnymi, takimi jak korupcja czy oszustwa podatkowe. Wykorzystanie kancelarii prawnej jako strażnika (gatekeeper) do uwiarygodnienia transakcji poprzez rachunki powiernicze jest klasycznym wskaźnikiem ryzyka opisanym w standardach ACFCS. Obowiązek zgłoszenia podejrzanej aktywności (SAR/STR) wynika z faktu, że instytucja finansowa nie może ignorować czerwonych flag, takich jak niejasna struktura własności rzeczywistej i pochodzenie środków z jurysdykcji wysokiego ryzyka, nawet jeśli klient powołuje się na tajemnicę zawodową.

Niepoprawnie: Podejście polegające na akceptacji tajemnicy zawodowej bez dalszej weryfikacji jest błędne, ponieważ tajemnica prawnicza nie może służyć jako tarcza dla działań mających na celu ukrycie pochodzenia środków. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania (placement) jest niewystarczające w nowoczesnym podejściu do zwalczania przestępczości finansowej, które wymaga analizy całego cyklu, w tym warstwowania i integracji. Z kolei natychmiastowe zamknięcie rachunku bez przeprowadzenia analizy i zgłoszenia do odpowiednich organów jest działaniem niepełnym, które może utrudnić dochodzenie organom ścigania i nie spełnia wymogów regulacyjnych dotyczących aktywnego monitorowania ryzyka.

Wniosek: Skuteczna walka z przestępczością finansową wymaga rozpoznania roli niefinansowych strażników w procesie konwergencji przestępstw oraz priorytetyzacji raportowania podejrzanych schematów nad formalnymi barierami prawnymi.

Poprawnie: Podejście oparte na integracji danych z różnych obszarów, takich jak AML, zwalczanie oszustw i antykorupcja, jest fundamentalnym założeniem koncepcji konwergencji w przestępczości finansowej. Przestępcy często wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe czy skomplikowane struktury offshore, do popełniania różnych rodzajów czynów zabronionych. Zintegrowana analiza pozwala na wykrycie wzorców, które w izolowanych systemach mogłyby wydawać się niepowiązane, co znacząco zwiększa skuteczność identyfikacji rzeczywistego beneficjenta i źródła pochodzenia majątku.

Niepoprawnie: Prowadzenie odrębnych dochodzeń przez wyspecjalizowane działy utrwala istnienie silosów informacyjnych, co uniemożliwia dostrzeżenie szerszego obrazu działalności przestępczej i jest sprzeczne z nowoczesnym podejściem do zwalczania przestępczości finansowej. Skupienie się wyłącznie na terminowości raportowania SAR jest działaniem czysto administracyjnym, które nie adresuje potrzeby zrozumienia mechanizmu przestępczego i zarządzania ryzykiem. Z kolei bezkrytyczne poleganie na dokumentacji dostarczonej przez klienta, szczególnie w przypadku osób na eksponowanych stanowiskach politycznych (PEP), narusza zasady wzmożonej należytej staranności (EDD) i ignoruje ryzyko fałszerstwa dokumentacji w celu uwiarygodnienia nielegalnych przepływów.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie przestępczości finansowej wymaga przełamania silosów organizacyjnych i stosowania zintegrowanego podejścia analitycznego, które łączy sygnały z różnych obszarów ryzyka.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa i cyberprzestępczość, często korzystają z tej samej infrastruktury i metod działania. Integracja działów AML, ds. zwalczania oszustw oraz cyberbezpieczeństwa pozwala na przełamanie tzw. silosów informacyjnych, co umożliwia instytucji finansowej identyfikację złożonych powiązań, które byłyby niewidoczne przy analizie każdego incydentu z osobna. Takie holistyczne podejście jest kluczowe dla skutecznego wykrywania nowoczesnych przestępców, którzy płynnie przechodzą między różnymi formami nadużyć.

Niepoprawnie: Podejście oparte na ścisłej separacji dochodzeń lub strukturach silosowych jest uznawane za przestarzałe i nieefektywne, ponieważ uniemożliwia dostrzeżenie wspólnych mianowników różnych przestępstw. Priorytetyzacja tylko jednego rodzaju ryzyka, np. korupcji, przy jednoczesnym ignorowaniu komponentu cybernetycznego, naraża instytucję na luki w systemie kontroli, które mogą zostać wykorzystane do dalszych nadużyć. Z kolei podejście sekwencyjne lub poleganie wyłącznie na dokumentacji z momentu otwarcia rachunku ignoruje dynamiczny charakter współczesnych zagrożeń finansowych i brak integracji danych w czasie rzeczywistym.

Wniosek: Konwergencja przestępczości finansowej wymaga integracji funkcji AML, zwalczania oszustw i cyberbezpieczeństwa w celu skutecznego identyfikowania wspólnych schematów i sprawców działających w wielu domenach jednocześnie.

Poprawnie: Konwergencja przestepczosci finansowej opiera sie na zalozeniu, ze rozne rodzaje przestepstw, takie jak oszustwa, korupcja i pranie pieniedzy, czesto wykorzystuja te same kanaly, technologie i luki w systemach. Zintegrowany model oceny ryzyka pozwala instytucji na identyfikacje wzorcow, ktore moglyby zostac przeoczone w tradycyjnym podejsciu silosowym. Zgodnie ze standardami CFCS, wykorzystanie wspolnych cech przestepstw finansowych zwieksza efektywnosc wykrywania i pozwala na lepsza alokacje zasobow poprzez calosciowe spojrzenie na profil ryzyka klienta, co jest kluczowe w nowoczesnym srodowisku regulacyjnym.

Niepoprawnie: Utrzymanie niezaleznosci operacyjnej i barier informacyjnych miedzy dzialami uniemozliwia dostrzezenie powiazan miedzy etapem generowania nielegalnych zyskow a ich legalizacja, co jest sprzeczne z zasada konwergencji. Skupienie sie wylacznie na wysokich progach kwotowych ignoruje nowoczesne techniki przestepcze, takie jak smurfing czy rozproszone oszustwa tozsamosci, ktore celowo operuja ponizej limitow raportowych. Poleganie wylacznie na zewnetrznych listach sankcyjnych i bazach PEP jest niewystarczajace, poniewaz pomija wewnetrzne dane transakcyjne i behawioralne, ktore sa niezbedne do identyfikacji specyficznych dla danej instytucji anomalii finansowych.

Wniosek: Skuteczna polityka zwalczania przestepczosci finansowej wymaga integracji danych z obszarow AML i zwalczania oszustw w celu identyfikacji wspolnych wzorcow ryzyka i wykorzystania zjawiska konwergencji.

Poprawnie: Podejście to prawidłowo identyfikuje koncepcję konwergencji, która zakłada, że różne rodzaje przestępstw finansowych, takie jak korupcja (przestępstwo pierwotne) i pranie pieniędzy, często wykorzystują te same kanały i techniki. Zgodnie z literaturą ACFCS, zrozumienie wspólnych cech różnych przestępstw pozwala na skuteczniejszą detekcję, ponieważ wskaźniki ryzyka dla korupcji przy kontraktach rządowych często pokrywają się z metodami warstwowania środków przez spółki fasadowe i ich integracji poprzez zakup nieruchomości.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania jest niewystarczające, ponieważ w przypadku korupcji przy kontraktach publicznych środki często wchodzą do systemu jako legalne płatności, co czyni etap warstwowania i integracji bardziej widocznym dla analityka. Ograniczenie analizy tylko do aspektów podatkowych ignoruje szerszy kontekst kryminalny i ryzyko reputacyjne związane z praniem pieniędzy pochodzących z łapownictwa. Z kolei uznanie skomplikowanych struktur spółek fasadowych za standardową optymalizację operacyjną jest błędem w ocenie ryzyka, gdyż takie struktury są klasycznym sygnałem ostrzegawczym (red flag) mającym na celu ukrycie beneficjenta rzeczywistego.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie przestępczości finansowej wymaga zintegrowanego podejścia, które rozpoznaje konwergencję między przestępstwami pierwotnymi, takimi jak korupcja, a procesem prania pieniędzy.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak cyberprzestępczość, oszustwa i pranie pieniędzy, często przenikają się i wykorzystują tę samą infrastrukturę finansową. Wdrożenie zintegrowanego modelu operacyjnego pozwala na przełamanie tak zwanych silosów informacyjnych. Dzięki połączeniu danych z różnych systemów (np. logowań do bankowości elektronicznej z wzorcami transakcyjnymi), instytucja może zidentyfikować pełny cykl przestępstwa, od czynu zabronionego po integrację środków, co jest kluczowe dla nowoczesnych standardów ACFCS.

Niepoprawnie: Podejście polegające na wzmacnianiu niezależnych audytów wewnątrz odrębnych działów utrwala strukturę silosową, co jest przeciwieństwem konwergencji i utrudnia wykrywanie powiązań między różnymi typami przestępstw. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania jest błędne, ponieważ współczesne pranie pieniędzy, zwłaszcza w sferze cyfrowej, często omija tradycyjne bariery lokowania lub wykorzystuje zaawansowane techniki maskowania (layering), które wymagają monitorowania całego cyklu. Tworzenie oddzielnych protokołów reagowania bez wymiany informacji uniemożliwia holistyczną ocenę ryzyka i sprawia, że instytucja reaguje na objawy, a nie na przyczynę złożonego procederu przestępczego.

Wniosek: Zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga integracji danych i współpracy między działami w celu identyfikacji punktów styku między oszustwami, cyberprzestępczością a praniem pieniędzy.

Poprawnie: Podejście to jest właściwe, ponieważ konwergencja przestępstw finansowych często opiera się na wykorzystaniu profesjonalnych pośredników, określanych mianem strażników (gatekeepers), do maskowania nielegalnego pochodzenia środków. W obliczu sygnałów ostrzegawczych, takich jak przelewy z rajów podatkowych, wykorzystanie spółek celowych (SPV) oraz powoływanie się na tajemnicę zawodową w celu ukrycia beneficjentów rzeczywistych, instytucja finansowa ma obowiązek zastosować wzmożoną należytą staranność (EDD). Pozwala to na głębszą analizę ryzyka nadużycia usług prawnych do celów prania pieniędzy, co jest zgodne z zaleceniami FATF dotyczącymi podejścia opartego na ryzyku.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na regulowanym statusie kancelarii prawnej jest błędne, ponieważ profesjonalni pośrednicy są często nieświadomie lub celowo wykorzystywani w złożonych schematach prania pieniędzy. Skupienie się tylko na weryfikacji aktów notarialnych nieruchomości jest niewystarczające, gdyż ignoruje kluczowy etap warstwowania (layering) i ukrywania struktury własnościowej środków. Z kolei natychmiastowe zamknięcie rachunku bez przeprowadzenia analizy i udokumentowania podejrzeń jest działaniem przedwczesnym, które może uniemożliwić skuteczne zgłoszenie podejrzanej aktywności (SAR) do odpowiednich organów analityki finansowej.

Wniosek: Skuteczna ocena ryzyka w kontekście konwergencji przestępstw finansowych wymaga identyfikacji i monitorowania roli profesjonalnych strażników, którzy mogą ułatwiać ukrywanie beneficjentów rzeczywistych pod pozorem legalnej działalności.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak oszustwa, cyberprzestępczość i pranie pieniędzy, często się przenikają i wykorzystują tę samą infrastrukturę. Zintegrowanie danych z różnych działów pozwala na identyfikację pełnego cyklu przestępczego – od momentu kradzieży środków (phishing) po ich legalizację (pranie pieniędzy przez spółki offshore). Takie podejście jest zgodne z nowoczesnymi standardami ACFCS, które promują przełamywanie silosów informacyjnych w celu skuteczniejszego wykrywania złożonych schematów przestępczych.

Niepoprawnie: Podejście polegające na izolowaniu działań AML od incydentów cybernetycznych jest błędne, ponieważ ignoruje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy między źródłem pochodzenia środków a ich transferem, co utrudnia pełną ocenę ryzyka. Zwiększenie progów monitorowania w celu redukcji alarmów jest działaniem ryzykownym i nieuzasadnionym w obliczu zidentyfikowanego zagrożenia, gdyż może doprowadzić do przeoczenia istotnych dowodów. Skoncentrowanie się wyłącznie na audycie procedur KYC jest działaniem wstecznym i proceduralnym, które nie rozwiązuje problemu aktywnego ataku i bieżącego procederu prania pieniędzy.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie współczesnych przestępstw finansowych wymaga wdrożenia strategii konwergencji, która integruje funkcje AML, antyfraudowe i cyberbezpieczeństwa w jeden spójny system monitorowania i reagowania.

Poprawnie: Zintegrowane podejście do przestępczości finansowej jest kluczowym elementem koncepcji konwergencji, o której mowa w standardach ACFCS. Przestępcy finansowi często wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe czy manipulowanie fakturami, do popełniania różnych rodzajów przestępstw (np. prania pieniędzy, korupcji i oszustw podatkowych). Połączenie danych i zasobów z różnych działów kontroli pozwala instytucji na identyfikację powiązań, których nie udałoby się wykryć w modelu silosowym, co prowadzi do skuteczniejszego zarządzania ryzykiem i lepszej jakości zgłoszeń do organów analityki finansowej.

Niepoprawnie: Utrzymanie ścisłej separacji między jednostkami dochodzeniowymi (model silosowy) jest uznawane za przestarzałe i nieefektywne, ponieważ uniemożliwia dostrzeżenie pełnego obrazu działalności przestępczej. Skoncentrowanie się wyłącznie na jednym przestępstwie bazowym o najwyższej wartości jest błędem, gdyż ignoruje fakt, że mniejsze, powiązane incydenty mogą być kluczowe dla zrozumienia całej struktury przestępczej. Z kolei zwiększanie progów kwotowych w systemach monitorowania w celu ograniczenia liczby alertów jest działaniem ryzykownym, które może doprowadzić do przeoczenia istotnych schematów konwergencji, często opierających się na wielu mniejszych transakcjach.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów kontroli w celu wykrywania konwergencji wielu rodzajów nadużyć.

Poprawnie: Najbardziej właściwym działaniem jest przeprowadzenie pogłębionej analizy powiązań, ponieważ koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje przestępstw, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa podatkowe i korupcja, często przenikają się w ramach jednej struktury. Weryfikacja beneficjentów rzeczywistych oraz poszukiwanie cech prania pieniędzy opartego na handlu (TBML) pozwala zidentyfikować, czy transakcje te nie służą transferowi nielegalnych zysków pod pozorem legalnej działalności gospodarczej, co jest kluczowym elementem nowoczesnych dochodzeń finansowych.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym zamknięciu rachunku bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia jest przedwczesne i może pozbawić organy analityki finansowej cennych informacji o sieci powiązań przestępczych. Z kolei poleganie wyłącznie na dokumentach dostarczonych przez klienta, który już wykazuje sygnały ostrzegawcze, jest błędem, ponieważ w złożonych schematach prania pieniędzy umowy pożyczkowe są często preparowane w celu uwiarygodnienia przepływów. Skupienie się tylko na historycznych fakturach jest niewystarczające, gdyż nie odnosi się do nowego, wysokiego ryzyka związanego z płatnościami od niepowiązanych stron trzecich z rajów podatkowych.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie przestępczości finansowej wymaga analizy punktów styku różnych typów przestępstw oraz weryfikacji rzeczywistych powiązań między stronami transakcji, a nie tylko formalnej zgodności dokumentów.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak korupcja, pranie pieniędzy i oszustwa podatkowe, często współistnieją i wykorzystują te same mechanizmy (np. spółki fasadowe, raje podatkowe). W opisanym scenariuszu z udziałem osoby na eksponowanym stanowisku politycznym (PEP), zintegrowana analiza pozwala zidentyfikować, jak korupcja (jako przestępstwo pierwotne) łączy się z praniem pieniędzy (procesem ukrywania) i potencjalnym unikaniem opodatkowania. Takie podejście jest zgodne ze standardami ACFCS, które promują holistyczne spojrzenie na przestępczość finansową zamiast analizy w odizolowanych silosach.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na jednym aspekcie, takim jak weryfikacja źródła majątku pod kątem korupcji lub techniczne aspekty transferów, jest błędne, ponieważ ignoruje wzajemne powiązania między różnymi przestępstwami finansowymi. Przekazanie odpowiedzialności za kwestie podatkowe wyłącznie organom zewnętrznym jest niewłaściwe, gdyż oszustwa podatkowe są często integralną częścią schematów prania pieniędzy. Z kolei zgłoszenie transakcji wyłącznie z powodu braków w dokumentacji, bez głębszej analizy powiązań przestępczych, stanowi podejście czysto formalne, które nie realizuje celu wykrywania złożonych struktur konwergencyjnych.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia, które integruje analizę korupcji, prania pieniędzy i oszustw podatkowych w celu wykrycia wspólnych mechanizmów działania sprawców.

Poprawnie: Zintegrowany model nadzoru jest najbardziej efektywny, ponieważ koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje przestępstw, takie jak korupcja, oszustwa podatkowe i pranie pieniędzy, często wykorzystują tę samą infrastrukturę finansową i techniki operacyjne. Poprzez łączenie danych z różnych obszarów, instytucja może zidentyfikować wspólne cechy i wzorce, które byłyby niewidoczne w podejściu silosowym, co pozwala na bardziej kompleksową ocenę ryzyka i skuteczniejsze przeciwdziałanie nadużyciom.

Niepoprawnie: Utrzymywanie odrębnych jednostek dochodzeniowych prowadzi do powstania silosów informacyjnych, co jest bezpośrednim przeciwieństwem strategii konwergencji i utrudnia wykrywanie powiązań między różnymi przestępstwami. Skupienie się wyłącznie na raportowaniu podejrzanych transakcji bez wewnętrznej analizy powiązań ogranicza rolę instytucji do reaktywnej, zamiast proaktywnego zarządzania ryzykiem. Z kolei poleganie na standardowych procedurach KYC i automatycznych alertach progowych jest niewystarczające w przypadku złożonych schematów wykorzystujących spółki fasadowe, które wymagają głębokiej analizy kontekstowej i zrozumienia struktury własności rzeczywistej.

Wniosek: Koncepcja konwergencji wymaga od specjalistów ds. przestępczości finansowej wyjścia poza wąskie specjalizacje i przyjęcia holistycznego podejścia, które łączy dane z różnych obszarów w celu wykrywania wspólnych mechanizmów przestępczych.

Poprawnie: Wykorzystanie strażników (gatekeepers), takich jak prawnicy czy księgowi, jest kluczowym elementem nowoczesnych przestępstw finansowych, ponieważ ich udział nadaje transakcjom pozory legalności. W opisanym scenariuszu mamy do czynienia z konwergencją, gdzie mechanizmy prania pieniędzy (wykorzystanie spółki shell i rachunku powierniczego) łączą się z potencjalnym przestępstwem pierwotnym. Faza integracji polega na wprowadzeniu nielegalnych środków do legalnego obrotu gospodarczego, np. poprzez zakup nieruchomości, co sprawia, że środki te wydają się pochodzić z czystego źródła. Profesjonalny pośrednik działa tu jako tarcza, utrudniając identyfikację beneficjenta rzeczywistego.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na automatycznych progach kwotowych i raportowaniu SAR bez głębszej analizy ryzyka jest błędne, ponieważ ignoruje specyficzne wskaźniki ostrzegawcze (red flags) dotyczące struktury transakcji. Samo zablokowanie przelewu z powodu spółki shell, bez zrozumienia roli prawnika w procesie warstwowania, jest działaniem reaktywnym, które nie uwzględnia koncepcji konwergencji różnych typów przestępstw. Z kolei traktowanie kancelarii prawnej jako klienta o niskim ryzyku wyłącznie na podstawie jej statusu zawodowego jest sprzeczne z wytycznymi FATF, które wskazują, że rachunki powiernicze są podatne na nadużycia w celu ukrywania tożsamości osób trzecich.

Wniosek: Zrozumienie roli strażników oraz mechanizmów konwergencji jest niezbędne do identyfikacji zaawansowanych schematów prania pieniędzy, w których legalne zawody są wykorzystywane do legitymizacji nielegalnego kapitału.

Poprawnie: Konwergencja w kontekście przestępczości finansowej odnosi się do zjawiska, w którym granice między różnymi rodzajami nielegalnych działań, takimi jak oszustwa, pranie pieniędzy, korupcja i cyberprzestępczość, ulegają zatarciu. Przestępcy często wykorzystują te same luki w systemach bankowych, te same sieci pośredników oraz te same technologie do realizacji wielu celów przestępczych jednocześnie. Zrozumienie tej współzależności jest kluczowe dla specjalistów ds. przestępczości finansowej, ponieważ pozwala na budowanie zintegrowanych systemów kontroli, które zamiast analizować każde zagrożenie w odosobnieniu (podejście silosowe), identyfikują wspólne wzorce i powiązania między różnymi incydentami.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na technologii cyfrowej i kryptowalutach jest zbyt wąskie, ponieważ konwergencja dotyczy również metod operacyjnych i struktur organizacyjnych, a nie tylko narzędzi technicznych. Definiowanie konwergencji jako procesu ujednolicania przepisów przez organy regulacyjne jest błędem terminologicznym, gdyż opisuje to proces harmonizacji prawnej, a nie charakterystykę działań przestępczych. Z kolei interpretacja ograniczająca się do etapów prania pieniędzy odnosi się jedynie do mechaniki procesu AML, pomijając szerszy aspekt łączenia prania pieniędzy z innymi przestępstwami pierwotnymi, co stanowi istotę konwergencji.

Wniosek: Konwergencja wymaga od instytucji finansowych odejścia od silosowego podejścia na rzecz zintegrowanego monitorowania, które rozpoznaje wspólne cechy i powiązania między różnymi rodzajami przestępstw finansowych.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej opiera się na założeniu, że różne rodzaje przestępstw, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa i korupcja, często dzielą te same metody działania, infrastrukturę i technologie. Zintegrowane podejście do danych pozwala instytucji na identyfikację wzorców, które mogłyby zostać przeoczone w systemach działających w izolacji. Łączenie informacji z różnych działów (AML, fraud, tax) umożliwia stworzenie pełniejszego profilu ryzyka klienta i szybsze wykrywanie złożonych schematów przestępczych, co jest kluczowym elementem nowoczesnych strategii walki z przestępczością finansową promowanych przez ACFCS.

Niepoprawnie: Podejście polegające na skupieniu się wyłącznie na jednym etapie prania pieniędzy jest błędne, ponieważ ignoruje fakt, że przestępstwa finansowe są procesami dynamicznymi i często nakładającymi się na siebie. Utrzymywanie odrębnych systemów detekcji dla każdego rodzaju przestępstwa prowadzi do powstawania silosów informacyjnych, co jest jedną z głównych słabości tradycyjnych programów zgodności. Z kolei poleganie wyłącznie na modelu trzech etapów prania pieniędzy jako jedynej ramie analitycznej jest zbyt ograniczające w obliczu nowoczesnych, hybrydowych zagrożeń, gdzie granice między oszustwem a praniem pieniędzy ulegają zatarciu.

Wniosek: Wykorzystanie konwergencji poprzez integrację danych z różnych obszarów przestępczości finansowej pozwala na skuteczniejsze wykrywanie wspólnych metod działania sprawców i lepsze zarządzanie ryzykiem.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami FATF oraz wytycznymi dotyczącymi roli strażników (gatekeepers), instytucje finansowe mają obowiązek niezależnej weryfikacji beneficjentów rzeczywistych (UBO), zwłaszcza w scenariuszach wysokiego ryzyka obejmujących spółki fasadowe i nieruchomości. Choć prawnicy pełnią rolę strażników, bank nie może w pełni delegować na nich swojej odpowiedzialności w zakresie AML. Wzmocniona należyta staranność (EDD) jest niezbędna, aby zrozumieć strukturę własnościową i cel transakcji, a w przypadku braku możliwości uzyskania wiarygodnych danych, złożenie raportu SAR/UAR jest wymogiem regulacyjnym mającym na celu ochronę systemu finansowego.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na reputacji kancelarii prawnej i ich wewnętrznych procesach KYC jest błędem, ponieważ instytucja finansowa ponosi ostateczną odpowiedzialność za monitorowanie przepływów na swoich rachunkach. Bezpośrednie poinformowanie kancelarii o podejrzeniu prania pieniędzy w celu wstrzymania transakcji mogłoby zostać uznane za niedozwolone ujawnienie informacji (tipping off), co jest karalne w większości jurysdykcji. Z kolei samodzielny kontakt z zagraniczną Jednostką Analityki Finansowej (FIU) narusza ustalone protokoły komunikacji międzynarodowej, które zazwyczaj wymagają pośrednictwa krajowego organu nadzorczego.

Wniosek: Instytucja finansowa musi zawsze przeprowadzać niezależną weryfikację beneficjenta rzeczywistego i nie może zrzec się obowiązków AML na rzecz profesjonalnych pośredników, nawet jeśli powołują się oni na tajemnicę zawodową.

Poprawnie: Podejście to jest prawidłowe, ponieważ konwergencja przestępczości finansowej polega na przenikaniu się różnych metod i typologii, takich jak wykorzystanie profesjonalnych pośredników (strażników) do maskowania oszustw i prania pieniędzy. Zgodnie ze standardami ACFCS i FATF, identyfikacja braku uzasadnienia gospodarczego w połączeniu z analizą roli prawnika pozwala na wykrycie fazy rozwarstwiania (layering), w której skomplikowane struktury korporacyjne są wykorzystywane do odseparowania nielegalnych funduszy od ich źródła.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na dokumentacji KYC dla kancelarii jest błędne, ponieważ ignoruje obowiązek banku do monitorowania samej aktywności transakcyjnej i zrozumienia charakteru operacji klienta. Natychmiastowe zgłoszenie SAR bez głębszej analizy schematów jest działaniem reaktywnym, które nie pozwala na pełne zrozumienie mechanizmu konwergencji i może prowadzić do przesyłania raportów o niskiej wartości operacyjnej. Z kolei koncentracja na audycie systemów IT przesuwa punkt ciężkości na kwestie techniczne, ignorując merytoryczną analizę ryzyka i typologii przestępstw finansowych, co jest kluczowe dla specjalisty ds. przestępczości finansowej.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie konwergencji przestępczości finansowej wymaga holistycznej analizy powiązań między strukturami korporacyjnymi, brakiem celu gospodarczego a rolą profesjonalnych strażników w procesie prania pieniędzy.

Poprawnie: Podejście to jest w pełni zgodne z zasadami CFCS, które kładą nacisk na identyfikację wspólnych cech (common threads) różnych przestępstw finansowych. Konwergencja polega na tym, że sprawcy różnych przestępstw – od oszustw po korupcję – wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe, manipulowanie fakturami czy skomplikowane struktury offshore. Analiza tych elementów pozwala specjaliście dostrzec powiązania między pozornie niezwiązanymi działaniami, co jest kluczowe dla wykrycia złożonych schematów prania pieniędzy i oszustw podatkowych.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania (placement) jest niewystarczające, ponieważ w scenariuszach dotyczących handlu międzynarodowego i nieruchomości przestępcy najczęściej operują na etapach warstwowania i integracji. Automatyczne blokowanie wszystkich spółek fasadowych bez analizy ryzyka jest podejściem zbyt reaktywnym i nieefektywnym, które może prowadzić do pominięcia istotnych sygnałów ostrzegawczych w legalnych strukturach. Poleganie wyłącznie na sztywnych progach kwotowych w systemach monitorowania jest błędem, gdyż nowoczesna przestępczość finansowa, w tym pranie pieniędzy oparte na handlu (TBML), często wykorzystuje transakcje o wartościach rynkowych, które nie wzbudzają podejrzeń systemów automatycznych.

Wniosek: Zrozumienie konwergencji i wspólnych cech przestępstw finansowych pozwala na skuteczniejszą identyfikację nielegalnej działalności poprzez łączenie sygnałów z różnych obszarów, takich jak oszustwa, podatki i pranie pieniędzy.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej, opisana w podręczniku ACFCS, zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności (np. pranie pieniędzy, oszustwa, cyberprzestępczość) często dzielą te same kanały, sprawców i metody. Integracja silosów informacyjnych pozwala instytucji na identyfikację powiązań, które w rozproszonych systemach pozostałyby niewidoczne. Takie podejście umożliwia stworzenie całościowego profilu ryzyka klienta i szybsze reagowanie na ewoluujące zagrożenia, co jest kluczowym elementem nowoczesnego programu zgodności.

Niepoprawnie: Podejście zakładające wzmocnienie niezależności działów (silosów) jest błędne, ponieważ nowoczesne przestępstwa finansowe celowo wykorzystują brak komunikacji między jednostkami organizacyjnymi. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania (placement) jest niewystarczające, gdyż wiele schematów konwergencyjnych, takich jak oszustwa ubezpieczeniowe czy pranie pieniędzy oparte na handlu, staje się widocznych dopiero na etapie warstwowania lub integracji. Poleganie wyłącznie na zewnętrznych wskaźnikach bez analizy specyfiki własnych produktów narusza zasadę podejścia opartego na ryzyku (RBA), która wymaga od instytucji zrozumienia własnego, unikalnego narażenia na przestępczość.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie przestępczości finansowej wymaga przełamania barier organizacyjnych i integracji danych z różnych obszarów kontroli w celu identyfikacji wspólnych wzorców i powiązań między różnymi typami nadużyć.

Poprawnie: Podejście to jest właściwe, ponieważ konwergencja przestępstw finansowych często opiera się na wykorzystaniu profesjonalnych pośredników, określanych mianem strażników (gatekeepers), do maskowania nielegalnego pochodzenia środków. W obliczu sygnałów ostrzegawczych, takich jak przelewy z rajów podatkowych, wykorzystanie spółek celowych (SPV) oraz powoływanie się na tajemnicę zawodową w celu ukrycia beneficjentów rzeczywistych, instytucja finansowa ma obowiązek zastosować wzmożoną należytą staranność (EDD). Pozwala to na głębszą analizę ryzyka nadużycia usług prawnych do celów prania pieniędzy, co jest zgodne z zaleceniami FATF dotyczącymi podejścia opartego na ryzyku.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na regulowanym statusie kancelarii prawnej jest błędne, ponieważ profesjonalni pośrednicy są często nieświadomie lub celowo wykorzystywani w złożonych schematach prania pieniędzy. Skupienie się tylko na weryfikacji aktów notarialnych nieruchomości jest niewystarczające, gdyż ignoruje kluczowy etap warstwowania (layering) i ukrywania struktury własnościowej środków. Z kolei natychmiastowe zamknięcie rachunku bez przeprowadzenia analizy i udokumentowania podejrzeń jest działaniem przedwczesnym, które może uniemożliwić skuteczne zgłoszenie podejrzanej aktywności (SAR) do odpowiednich organów analityki finansowej.

Wniosek: Skuteczna ocena ryzyka w kontekście konwergencji przestępstw finansowych wymaga identyfikacji i monitorowania roli profesjonalnych strażników, którzy mogą ułatwiać ukrywanie beneficjentów rzeczywistych pod pozorem legalnej działalności.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak oszustwa, cyberprzestępczość i pranie pieniędzy, są ze sobą ściśle powiązane i często występują jednocześnie. Zgodnie ze standardami ACFCS, najskuteczniejszym sposobem walki z tym zjawiskiem jest przełamanie silosów organizacyjnych i integracja danych z różnych działów. Umożliwia to instytucji finansowej identyfikację pełnego spektrum działań przestępczych, od momentu popełnienia przestępstwa pierwotnego (np. oszustwa) po etap prania pieniędzy, co znacząco podnosi efektywność wykrywania i raportowania podejrzanych działań.

Niepoprawnie: Podejście zakładające utrzymanie autonomii działów i priorytetyzację wyłącznie raportów SAR ignoruje fakt, że oszustwo jest często przestępstwem pierwotnym dla prania pieniędzy, a brak wymiany informacji między zespołami osłabia system kontroli. Skupienie się wyłącznie na procedurach KYC dla nowych klientów jest działaniem reaktywnym i zbyt wąskim, ponieważ nie adresuje problemu wykorzystywania już istniejących relacji do celów przestępczych. Z kolei poleganie na automatycznym odrzucaniu transakcji z krajów wysokiego ryzyka bez analizy powiązań między różnymi typami przestępstw jest podejściem czysto technicznym, które nie realizuje strategicznego celu zrozumienia konwergencji zagrożeń.

Wniosek: Skuteczne przeciwdziałanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga integracji funkcji AML, zwalczania oszustw i cyberbezpieczeństwa w celu identyfikacji wspólnych wzorców i powiązań między różnymi rodzajami naruszeń.

Poprawnie: Wykorzystanie strażników (gatekeepers), takich jak prawnicy czy księgowi, jest kluczowym elementem nowoczesnych przestępstw finansowych, ponieważ ich udział nadaje transakcjom pozory legalności. W opisanym scenariuszu mamy do czynienia z konwergencją, gdzie mechanizmy prania pieniędzy (wykorzystanie spółki shell i rachunku powierniczego) łączą się z potencjalnym przestępstwem pierwotnym. Faza integracji polega na wprowadzeniu nielegalnych środków do legalnego obrotu gospodarczego, np. poprzez zakup nieruchomości, co sprawia, że środki te wydają się pochodzić z czystego źródła. Profesjonalny pośrednik działa tu jako tarcza, utrudniając identyfikację beneficjenta rzeczywistego.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na automatycznych progach kwotowych i raportowaniu SAR bez głębszej analizy ryzyka jest błędne, ponieważ ignoruje specyficzne wskaźniki ostrzegawcze (red flags) dotyczące struktury transakcji. Samo zablokowanie przelewu z powodu spółki shell, bez zrozumienia roli prawnika w procesie warstwowania, jest działaniem reaktywnym, które nie uwzględnia koncepcji konwergencji różnych typów przestępstw. Z kolei traktowanie kancelarii prawnej jako klienta o niskim ryzyku wyłącznie na podstawie jej statusu zawodowego jest sprzeczne z wytycznymi FATF, które wskazują, że rachunki powiernicze są podatne na nadużycia w celu ukrywania tożsamości osób trzecich.

Wniosek: Zrozumienie roli strażników oraz mechanizmów konwergencji jest niezbędne do identyfikacji zaawansowanych schematów prania pieniędzy, w których legalne zawody są wykorzystywane do legitymizacji nielegalnego kapitału.

Poprawnie: Zintegrowane podejście do przestępczości finansowej jest kluczowym elementem koncepcji konwergencji, o której mowa w standardach ACFCS. Przestępcy finansowi często wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe czy manipulowanie fakturami, do popełniania różnych rodzajów przestępstw (np. prania pieniędzy, korupcji i oszustw podatkowych). Połączenie danych i zasobów z różnych działów kontroli pozwala instytucji na identyfikację powiązań, których nie udałoby się wykryć w modelu silosowym, co prowadzi do skuteczniejszego zarządzania ryzykiem i lepszej jakości zgłoszeń do organów analityki finansowej.

Niepoprawnie: Utrzymanie ścisłej separacji między jednostkami dochodzeniowymi (model silosowy) jest uznawane za przestarzałe i nieefektywne, ponieważ uniemożliwia dostrzeżenie pełnego obrazu działalności przestępczej. Skoncentrowanie się wyłącznie na jednym przestępstwie bazowym o najwyższej wartości jest błędem, gdyż ignoruje fakt, że mniejsze, powiązane incydenty mogą być kluczowe dla zrozumienia całej struktury przestępczej. Z kolei zwiększanie progów kwotowych w systemach monitorowania w celu ograniczenia liczby alertów jest działaniem ryzykownym, które może doprowadzić do przeoczenia istotnych schematów konwergencji, często opierających się na wielu mniejszych transakcjach.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów kontroli w celu wykrywania konwergencji wielu rodzajów nadużyć.

Poprawnie: Prawidłowa odpowiedź wskazuje na zjawisko konwergencji przestępczości finansowej, które jest kluczowym elementem nowoczesnego podejścia do zwalczania nadużyć. W opisanym scenariuszu mamy do czynienia z przenikaniem się korupcji (łapówki z kontraktów rządowych), oszustw podatkowych (nieujawnione dochody) oraz prania pieniędzy (wykorzystanie nieruchomości do integracji środków). Zgodnie ze standardami CFCS, przestępstwa finansowe rzadko występują w izolacji, a ich sprawcy często wykorzystują te same luki w systemach finansowych i te same struktury (np. spółki fasadowe) do realizacji różnych celów przestępczych.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne, ponieważ oferują zbyt wąską lub nieprawidłową interpretację faktów. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania jest niepoprawne, gdyż zakup nieruchomości stanowi etap integracji, a wielokrotne przelewy to etap rozwarstwiania. Twierdzenie o zastosowaniu zasady bezpiecznej przystani jest całkowicie błędne, ponieważ przepisy AML/CFT nakładają szczególne obowiązki w zakresie wzmożonej należytej staranności (EDD) wobec osób PEP i nie zwalniają z raportowania podejrzanych transakcji przy zakupie aktywów. Z kolei uznanie sytuacji za tradycyjne rozwarstwianie ignoruje fakt, że kluczowym elementem scenariusza jest współwystępowanie różnych kategorii przestępstw pierwotnych, co wykracza poza samą technikę prania pieniędzy.

Wniosek: Zrozumienie konwergencji przestępczości finansowej pozwala specjalistom na identyfikację powiązań między różnymi typami nadużyć, które często wykorzystują te same mechanizmy i struktury do ukrywania nielegalnych zysków.

Poprawnie: Zintegrowane podejście do przestępczości finansowej jest kluczowym elementem koncepcji konwergencji, o której mowa w standardach ACFCS. Przestępcy finansowi często wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe czy manipulowanie fakturami, do popełniania różnych rodzajów przestępstw (np. prania pieniędzy, korupcji i oszustw podatkowych). Połączenie danych i zasobów z różnych działów kontroli pozwala instytucji na identyfikację powiązań, których nie udałoby się wykryć w modelu silosowym, co prowadzi do skuteczniejszego zarządzania ryzykiem i lepszej jakości zgłoszeń do organów analityki finansowej.

Niepoprawnie: Utrzymanie ścisłej separacji między jednostkami dochodzeniowymi (model silosowy) jest uznawane za przestarzałe i nieefektywne, ponieważ uniemożliwia dostrzeżenie pełnego obrazu działalności przestępczej. Skoncentrowanie się wyłącznie na jednym przestępstwie bazowym o najwyższej wartości jest błędem, gdyż ignoruje fakt, że mniejsze, powiązane incydenty mogą być kluczowe dla zrozumienia całej struktury przestępczej. Z kolei zwiększanie progów kwotowych w systemach monitorowania w celu ograniczenia liczby alertów jest działaniem ryzykownym, które może doprowadzić do przeoczenia istotnych schematów konwergencji, często opierających się na wielu mniejszych transakcjach.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów kontroli w celu wykrywania konwergencji wielu rodzajów nadużyć.

Poprawnie: Konwergencja przestepczosci finansowej opiera sie na zalozeniu, ze rozne rodzaje przestepstw, takie jak oszustwa, korupcja i pranie pieniedzy, czesto wykorzystuja te same kanaly, technologie i luki w systemach. Zintegrowany model oceny ryzyka pozwala instytucji na identyfikacje wzorcow, ktore moglyby zostac przeoczone w tradycyjnym podejsciu silosowym. Zgodnie ze standardami CFCS, wykorzystanie wspolnych cech przestepstw finansowych zwieksza efektywnosc wykrywania i pozwala na lepsza alokacje zasobow poprzez calosciowe spojrzenie na profil ryzyka klienta, co jest kluczowe w nowoczesnym srodowisku regulacyjnym.

Niepoprawnie: Utrzymanie niezaleznosci operacyjnej i barier informacyjnych miedzy dzialami uniemozliwia dostrzezenie powiazan miedzy etapem generowania nielegalnych zyskow a ich legalizacja, co jest sprzeczne z zasada konwergencji. Skupienie sie wylacznie na wysokich progach kwotowych ignoruje nowoczesne techniki przestepcze, takie jak smurfing czy rozproszone oszustwa tozsamosci, ktore celowo operuja ponizej limitow raportowych. Poleganie wylacznie na zewnetrznych listach sankcyjnych i bazach PEP jest niewystarczajace, poniewaz pomija wewnetrzne dane transakcyjne i behawioralne, ktore sa niezbedne do identyfikacji specyficznych dla danej instytucji anomalii finansowych.

Wniosek: Skuteczna polityka zwalczania przestepczosci finansowej wymaga integracji danych z obszarow AML i zwalczania oszustw w celu identyfikacji wspolnych wzorcow ryzyka i wykorzystania zjawiska konwergencji.

Poprawnie: Zasada konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak oszustwa cybernetyczne i pranie pieniędzy, często nakładają się na siebie. Integracja danych z działów AML, ds. oszustw i cyberbezpieczeństwa pozwala na pełne zrozumienie schematu przestępczego. W tym przypadku połączenie informacji o zawyżonych fakturach (TBML) z danymi o kampanii phishingowej pozwala zidentyfikować zarówno przestępstwo pierwotne, jak i proces prania funduszy, co jest kluczowe dla skutecznego zarządzania ryzykiem i raportowania.

Niepoprawnie: Podejście zakładające izolację działań AML od cyberbezpieczeństwa jest błędne, ponieważ ignoruje fakt, że nowoczesne przestępstwa finansowe są ze sobą ściśle powiązane; działanie w silosach uniemożliwia dostrzeżenie pełnego obrazu zagrożenia. Skupienie się wyłącznie na blokadzie dostępu bez analizy finansowej pomija aspekt prania pieniędzy, co może narazić bank na ryzyko regulacyjne. Z kolei sama aktualizacja polityki bez podjęcia natychmiastowych działań śledczych wobec konkretnego klienta jest niewystarczająca w obliczu aktywnego zagrożenia i nie wykorzystuje dostępnych danych wywiadowczych.

Wniosek: Skuteczna walka z przestępczością finansową wymaga przełamania silosów organizacyjnych i stosowania zasady konwergencji w celu jednoczesnej analizy oszustw, cyberprzestępczości i prania pieniędzy.

Poprawnie: Podejście to jest prawidłowe, ponieważ konwergencja przestępczości finansowej polega na przenikaniu się różnych metod i typologii, takich jak wykorzystanie profesjonalnych pośredników (strażników) do maskowania oszustw i prania pieniędzy. Zgodnie ze standardami ACFCS i FATF, identyfikacja braku uzasadnienia gospodarczego w połączeniu z analizą roli prawnika pozwala na wykrycie fazy rozwarstwiania (layering), w której skomplikowane struktury korporacyjne są wykorzystywane do odseparowania nielegalnych funduszy od ich źródła.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na dokumentacji KYC dla kancelarii jest błędne, ponieważ ignoruje obowiązek banku do monitorowania samej aktywności transakcyjnej i zrozumienia charakteru operacji klienta. Natychmiastowe zgłoszenie SAR bez głębszej analizy schematów jest działaniem reaktywnym, które nie pozwala na pełne zrozumienie mechanizmu konwergencji i może prowadzić do przesyłania raportów o niskiej wartości operacyjnej. Z kolei koncentracja na audycie systemów IT przesuwa punkt ciężkości na kwestie techniczne, ignorując merytoryczną analizę ryzyka i typologii przestępstw finansowych, co jest kluczowe dla specjalisty ds. przestępczości finansowej.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie konwergencji przestępczości finansowej wymaga holistycznej analizy powiązań między strukturami korporacyjnymi, brakiem celu gospodarczego a rolą profesjonalnych strażników w procesie prania pieniędzy.

Poprawnie: Podejście oparte na integracji danych i współpracy międzywydziałowej jest kluczowe, ponieważ przestępcy finansowi często wykorzystują luki komunikacyjne między różnymi systemami kontroli wewnętrznej. Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak oszustwa, korupcja i pranie pieniędzy, często dzielą te same kanały, metody i sprawców. Zintegrowanie monitorowania pozwala na identyfikację wzorców, które mogłyby wydawać się nieistotne, gdyby były analizowane w izolacji przez oddzielne działy.

Niepoprawnie: Utrzymywanie ścisłych silosów informacyjnych między departamentami, mimo że sprzyja wąskiej specjalizacji, jest nieskuteczne w wykrywaniu nowoczesnych przestępstw finansowych, które z natury są transgraniczne i wielowymiarowe. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania środków ignoruje fakt, że wiele schematów konwergentnych staje się wykrywalnych dopiero na etapie warstwowania lub integracji. Z kolei ograniczanie analizy tylko do transakcji powyżej progów ustawowych jest podejściem zbyt uproszczonym, które nie uwzględnia technik takich jak smurfing czy strukturyzacja, mających na celu ominięcie automatycznych systemów raportowania.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie przestępczości finansowej wymaga przełamania barier organizacyjnych i wdrożenia zintegrowanego modelu nadzoru, który rozpoznaje wspólne cechy różnych typów nadużyć.