Polski CAMS Advanced CAMS Risk Management Exam Practice Test

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby systemy monitorowania transakcji były precyzyjnie dostrojone do specyfiki działalności klienta. Przeprowadzenie szczegółowej analizy statystycznej i segmentacji pozwala na identyfikację wzorców, które są typowe dla legalnej działalności biur usług płatniczych (MSB), co umożliwia redukcję liczby fałszywych trafień bez osłabiania kontroli nad faktycznie podejrzanymi transakcjami. Dokumentacja tego procesu jest kluczowa dla wykazania organom nadzorczym, że instytucja aktywnie zarządza ryzykiem i optymalizuje swoje procesy zgodnie z przyjętym apetytem na ryzyko.

Niepoprawnie: Podniesienie progów kwotowych dla całej grupy klientów bez głębokiej analizy danych jest działaniem ryzykownym, które może doprowadzić do przeoczenia istotnych schematów prania pieniędzy o niższych wartościach. Utrzymanie obecnych progów przy wysokim odsetku fałszywych trafień jest nieefektywne operacyjnie i może prowadzić do ‘zmęczenia alertami’, co zwiększa ryzyko błędu ludzkiego przy ocenie istotnych spraw. Automatyczne zamykanie alertów po upływie określonego czasu bez ich merytorycznego zbadania stanowi poważne naruszenie obowiązków regulacyjnych i naraża instytucję na sankcje prawne oraz ryzyko reputacyjne.

Wniosek: Kluczem do efektywnego monitorowania transakcji jest regularne dostrajanie progów i scenariuszy w oparciu o analizę danych i segmentację klientów, co pozwala skupić zasoby na działaniach o najwyższym ryzyku.

Poprawnie: Integracja monitorowania transakcji z procesami KYC i CDD jest kluczowym elementem podejścia opartego na ryzyku. Gdy system monitorowania identyfikuje aktywność, która znacząco odbiega od zadeklarowanego profilu klienta, instytucja finansowa ma obowiązek przeprowadzić proces ponownej oceny (event-driven review). Pozwala to na ustalenie, czy profil klienta wymaga aktualizacji ze względu na legalne zmiany w jego działalności gospodarczej, czy też zmiana zachowania wskazuje na wyższe ryzyko, które może wymagać wzmocnionych środków bezpieczeństwa finansowego lub zgłoszenia podejrzanej aktywności.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR wyłącznie na podstawie rozbieżności z profilem, bez podjęcia próby wyjaśnienia kontekstu biznesowego, jest działaniem przedwczesnym i może prowadzić do raportowania aktywności, która jest niezwykła, ale niekoniecznie podejrzana. Z kolei modyfikacja progów monitorowania w celu wyciszenia alertów bez przeprowadzenia dochodzenia stanowi poważne naruszenie kontroli AML, gdyż maskuje potencjalne ryzyko zamiast je mitygować. Poleganie wyłącznie na automatycznym wyniku punktowym ryzyka (risk score) jest niewystarczające, ponieważ systemy te często nie uwzględniają jakościowych zmian w charakterze transakcji, co wymaga interwencji analityka w ramach procesu CDD.

Wniosek: Monitorowanie transakcji powinno służyć jako mechanizm wyzwalający aktualizację procesów KYC i CDD w celu zapewnienia, że ocena ryzyka klienta zawsze odzwierciedla jego rzeczywistą aktywność finansową.

Poprawnie: Prawidłowe podejście polega na integracji procesów monitorowania transakcji z posiadanymi danymi KYC i CDD. Zgodnie ze standardami ACAMS, przed podjęciem decyzji o zgłoszeniu SAR, analityk musi zrozumieć, czy nietypowa aktywność ma uzasadnienie ekonomiczne. Skierowanie zapytania o informacje (RFI) pozwala na uzyskanie wyjaśnień od klienta, co jest kluczowe dla odróżnienia aktywności jedynie nietypowej od faktycznie podejrzanej, zwłaszcza gdy profil klienta ulega zmianie.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR bez wstępnej analizy i próby wyjaśnienia transakcji jest przedwczesne i może prowadzić do raportowania działań, które mają legalne podłoże biznesowe. Zamknięcie alertu wyłącznie na podstawie progów kwotowych jest błędem, ponieważ ryzyko prania pieniędzy nie zależy tylko od wartości, ale przede wszystkim od wzorca i pochodzenia środków (jurysdykcja wysokiego ryzyka). Sama aktualizacja oceny ryzyka bez wyjaśnienia bieżącego alertu jest niewystarczająca i narusza obowiązek bieżącego monitorowania oraz wyjaśniania sygnałów ostrzegawczych w czasie rzeczywistym.

Wniosek: Skuteczne dochodzenie w ramach monitorowania transakcji wymaga konfrontacji alertu z profilem KYC/CDD oraz uzyskania uzasadnienia gospodarczego dla transakcji odbiegających od normy.

Poprawnie: Podejście oparte na przeglądzie wywołanym zdarzeniem (event-driven review) jest kluczowym elementem integracji monitorowania transakcji z procesem stałego należytego sprawdzenia (CDD). Gdy system monitorowania wykryje aktywność znacząco odbiegającą od ustalonego profilu klienta, instytucja finansowa ma obowiązek zweryfikować, czy dotychczasowa ocena ryzyka i informacje o kliencie pozostają aktualne. Zgodnie ze standardami AML, monitorowanie transakcji nie jest procesem odizolowanym; jego wyniki muszą zasilać proces KYC, aby zapewnić, że profil klienta odzwierciedla jego rzeczywistą działalność gospodarczą i źródła pochodzenia majątku.

Niepoprawnie: Złożenie raportu o podejrzanej aktywności (SAR) bez jednoczesnej aktualizacji profilu KYC jest błędem, ponieważ instytucja musi zarządzać ryzykiem klienta w sposób ciągły, a nie tylko raportować incydenty. Samo oczekiwanie na kolejny przegląd okresowy ignoruje dynamiczny charakter ryzyka. Kalibracja progów w celu redukcji alertów bez przeprowadzenia dochodzenia jest działaniem niebezpiecznym, które może prowadzić do przeoczenia rzeczywistego prania pieniędzy i naruszenia wymogów regulacyjnych. Skupienie się wyłącznie na kontrahentach, z pominięciem analizy zmian w modelu biznesowym samego klienta, jest podejściem zbyt wąskim i nie pozwala na kompleksową ocenę ryzyka relacji.

Wniosek: Istotne rozbieżności między monitorowaną aktywnością a profilem KYC powinny skutkować natychmiastową aktualizacją due diligence klienta w ramach przeglądu wywołanego zdarzeniem.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby monitorowanie transakcji było ściśle zintegrowane z procesami należytej staranności wobec klienta (CDD). W sytuacji, gdy aktywność klienta znacząco odbiega od jego dotychczasowego profilu, instytucja musi przeprowadzić analizę porównawczą. Jeśli nowe transakcje nie mają jasnego uzasadnienia w posiadanej dokumentacji, konieczne jest przeprowadzenie wzmocnionej należytej staranności (EDD). Pozwala to na ustalenie, czy profil ryzyka klienta uległ zmianie (np. ekspansja na nowe rynki), czy też aktywność ta jest nieuzasadniona i potencjalnie podejrzana. Zgodnie ze standardami ACAMS, aktualizacja profilu klienta na podstawie rzetelnych informacji jest kluczowym elementem utrzymania skuteczności systemu monitorowania.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR bez wstępnej analizy jest działaniem przedwczesnym, ponieważ należy najpierw odróżnić aktywność niezwykłą od podejrzanej; sama zmiana profilu działalności nie musi oznaczać przestępstwa. Modyfikacja progów systemowych (tuning) wyłącznie w celu redukcji liczby alertów, bez zrozumienia przyczyny ich generowania, jest błędem metodologicznym, który może prowadzić do przeoczenia rzeczywistego ryzyka. Zamknięcie alertów jako nieproduktywnych tylko na podstawie historycznej relacji z klientem (tzw. efekt aureoli) jest poważnym uchybieniem regulacyjnym, ponieważ ignoruje konkretne sygnały ostrzegawcze (red flags) i narusza obowiązek bieżącego monitorowania relacji biznesowych.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga dynamicznego powiązania alertów z procesem KYC/CDD w celu weryfikacji, czy nietypowe zachowanie klienta ma uzasadnienie ekonomiczne.

Poprawnie: Podejście oparte na analizie segmentacji oraz testach typu above-the-line (ATL) i below-the-line (BTL) stanowi fundament procesu dostrajania (tuningu) systemów monitorowania transakcji. Testy BTL są kluczowe, ponieważ pozwalają sprawdzić, czy transakcje znajdujące się tuż poniżej obecnych progów zawierają elementy podejrzane, co daje pewność, że podniesienie progów w celu redukcji alertów nie spowoduje pominięcia istotnego ryzyka. Jest to zgodne z oczekiwaniami organów nadzorczych dotyczącymi posiadania udokumentowanej i opartej na danych metodologii zarządzania parametrami systemu.

Niepoprawnie: Podejście polegające na arbitralnym podniesieniu progów kwotowych bez wcześniejszej analizy danych jest błędem, ponieważ może prowadzić do powstania luki w wykrywaniu przestępstw finansowych i naraża instytucję na ryzyko regulacyjne. Automatyczne zamykanie alertów wyłącznie na podstawie niskiego profilu ryzyka klienta jest niewłaściwe, gdyż profil ryzyka jest tylko jednym z elementów oceny, a monitorowanie transakcji ma na celu wykrywanie nietypowych zachowań niezależnie od wstępnej klasyfikacji. Z kolei samo zwiększenie zatrudnienia bez optymalizacji systemu rozwiązuje jedynie problem wydajnościowy, ignorując brak efektywności samego narzędzia, co jest sprzeczne z zasadą ciągłego doskonalenia procesów AML.

Wniosek: Skuteczna optymalizacja systemu monitorowania transakcji musi opierać się na testach statystycznych typu below-the-line, aby zapewnić, że redukcja liczby alertów nie odbywa się kosztem zdolności instytucji do wykrywania podejrzanej aktywności.

Poprawnie: Aktywność nietypowa stanowi sygnał ostrzegawczy (red flag) lub odchylenie od profilu KYC/CDD, które inicjuje proces wyjaśniający. Jest to zachowanie, które odbiega od normy dla danego klienta lub grupy rówieśniczej, ale nie musi być nielegalne. Aktywność staje się podejrzana w momencie, gdy po przeprowadzeniu rzetelnego dochodzenia instytucja nie jest w stanie znaleźć racjonalnego, zgodnego z prawem uzasadnienia gospodarczego dla danych operacji. Zgodnie ze standardami międzynarodowymi, to właśnie brak wiarygodnego wyjaśnienia po przeprowadzeniu analizy przekształca nietypowe zdarzenie w uzasadnione podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące, że aktywność podejrzana ogranicza się tylko do opublikowanych typologii, jest błędne, ponieważ instytucje muszą stosować podejście oparte na ryzyku (RBA) wykraczające poza sztywne schematy. Twierdzenie, że do uznania aktywności za podejrzaną wymagane jest potwierdzenie przestępstwa przez organy ścigania, jest niezgodne z przepisami AML, które nakładają na instytucje obowiązek raportowania SAR/STR na podstawie własnych uzasadnionych podejrzeń, a nie wyroków sądowych. Założenie, że źródło alertu (automatyczne vs. ręczne) definiuje charakter aktywności, jest nieprawidłowe, ponieważ oba kanały mogą identyfikować zarówno zachowania nietypowe, jak i te noszące znamiona podejrzenia, a o klasyfikacji decyduje wynik analizy merytorycznej, a nie sposób wykrycia.

Wniosek: Kluczowa różnica polega na wyniku dochodzenia: aktywność nietypowa to odchylenie wymagające weryfikacji, natomiast aktywność podejrzana to odchylenie, dla którego nie znaleziono wiarygodnego i legalnego uzasadnienia.

Poprawnie: Podejście polegające na przeprowadzeniu ukierunkowanego przeglądu CDD oraz weryfikacji celu gospodarczego transakcji jest najwłaściwsze, ponieważ pozwala na skuteczną integrację monitorowania transakcji z procesem due diligence. Zgodnie ze standardami AML, samo wystąpienie nietypowej transakcji nie jest równoznaczne z podejrzeniem prania pieniędzy; konieczne jest zrozumienie kontekstu biznesowego i ustalenie, czy nowa aktywność ma uzasadnienie ekonomiczne. Analiza powiązań kontrahentów z beneficjentem rzeczywistym pozwala na wykrycie potencjalnych schematów typu self-laundering lub ukrytego transferu kapitału, co jest kluczowe w ocenie opartej na ryzyku.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR bez podjęcia próby wyjaśnienia kontekstu transakcji jest działaniem przedwczesnym i może prowadzić do przesyłania nieistotnych informacji do organów ścigania, co obniża jakość systemu raportowania. Zamknięcie alertu wyłącznie na podstawie długoletniej relacji z klientem jest błędem, ponieważ ignoruje zasadę dynamicznego ryzyka i fakt, że legalne przedsiębiorstwa mogą zostać przejęte lub wykorzystane jako przykrywka dla nielegalnych operacji. Z kolei modyfikacja progów monitorowania w celu redukcji liczby alertów bez uprzedniego wyjaśnienia przyczyny ich generowania stanowi poważne ryzyko regulacyjne i może zostać uznane za celowe omijanie procedur kontrolnych.

Wniosek: Skuteczne dochodzenie w zakresie monitorowania transakcji wymaga połączenia analizy przepływów finansowych z aktualizacją profilu KYC w celu ustalenia wiarygodnego uzasadnienia ekonomicznego dla nietypowej aktywności.

Poprawnie: Podejście oparte na analizie segmentacji oraz testach typu above-the-line (ATL) i below-the-line (BTL) stanowi fundament procesu dostrajania (tuningu) systemów monitorowania transakcji. Testy BTL są kluczowe, ponieważ pozwalają sprawdzić, czy transakcje znajdujące się tuż poniżej obecnych progów zawierają elementy podejrzane, co daje pewność, że podniesienie progów w celu redukcji alertów nie spowoduje pominięcia istotnego ryzyka. Jest to zgodne z oczekiwaniami organów nadzorczych dotyczącymi posiadania udokumentowanej i opartej na danych metodologii zarządzania parametrami systemu.

Niepoprawnie: Podejście polegające na arbitralnym podniesieniu progów kwotowych bez wcześniejszej analizy danych jest błędem, ponieważ może prowadzić do powstania luki w wykrywaniu przestępstw finansowych i naraża instytucję na ryzyko regulacyjne. Automatyczne zamykanie alertów wyłącznie na podstawie niskiego profilu ryzyka klienta jest niewłaściwe, gdyż profil ryzyka jest tylko jednym z elementów oceny, a monitorowanie transakcji ma na celu wykrywanie nietypowych zachowań niezależnie od wstępnej klasyfikacji. Z kolei samo zwiększenie zatrudnienia bez optymalizacji systemu rozwiązuje jedynie problem wydajnościowy, ignorując brak efektywności samego narzędzia, co jest sprzeczne z zasadą ciągłego doskonalenia procesów AML.

Wniosek: Skuteczna optymalizacja systemu monitorowania transakcji musi opierać się na testach statystycznych typu below-the-line, aby zapewnić, że redukcja liczby alertów nie odbywa się kosztem zdolności instytucji do wykrywania podejrzanej aktywności.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby monitorowanie transakcji było ściśle powiązane z procesami Due Diligence Klienta (CDD) i aktualnym apetytem na ryzyko instytucji. W przypadku zidentyfikowania istotnych zmian w zachowaniu klienta, takich jak nowe jurysdykcje wysokiego ryzyka lub nagły wzrost wolumenu, analityk musi przeprowadzić dochodzenie, które wykracza poza samą transakcję. Porównanie nowych danych z profilem CDD pozwala ustalić, czy aktywność ma uzasadnienie ekonomiczne i czy ryzyko rezydualne nadal mieści się w granicach akceptowalnych dla banku. Jest to kluczowe dla odróżnienia aktywności niezwykłej od faktycznie podejrzanej.

Niepoprawnie: Podejście polegające na zamknięciu alertów wyłącznie na podstawie historycznej relacji z klientem jest błędne, ponieważ ignoruje nowe, konkretne czynniki ryzyka geograficznego, co naraża instytucję na ryzyko regulacyjne. Z kolei natychmiastowe złożenie raportu SAR i zerwanie relacji bez przeprowadzenia dochodzenia jest działaniem nieproporcjonalnym i sprzecznym z zasadami RBA, które nakazują analizę faktów przed podjęciem decyzji o eskalacji. Automatyczne dostrajanie (tuning) progów systemowych w celu redukcji liczby alertów przed wyjaśnieniem przyczyny ich powstania jest poważnym błędem procesowym, który może prowadzić do przeoczenia rzeczywistych prób prania pieniędzy pod pozorem optymalizacji systemu.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga dynamicznego porównywania bieżącej aktywności z profilem CDD oraz apetytem na ryzyko instytucji w celu właściwej oceny zmian w profilu ryzyka klienta.

Poprawnie: Prawidłowe podejście polega na zintegrowaniu procesów monitorowania transakcji z bieżącą należytą starannością wobec klienta (CDD). Skuteczność monitorowania transakcji zależy od dokładności profilu klienta i jego przewidywanego zachowania. Jeśli audyt wykazuje, że profile KYC są nieaktualne, progi systemowe mogą generować nadmierną liczbę alertów, które są błędnie klasyfikowane jako fałszywie dodatnie tylko dlatego, że pasują do przestarzałych danych. Aktualizacja CDD pozwala na rzetelną ocenę ryzyka i dostrojenie (tuning) scenariuszy w oparciu o rzeczywiste, a nie historyczne dane, co jest zgodne z podejściem opartym na ryzyku (RBA).

Niepoprawnie: Podniesienie progów kwotowych wyłącznie w celu redukcji liczby alertów bez uprzedniej weryfikacji aktualności danych KYC jest błędem, ponieważ może prowadzić do przeoczenia realnych działań przestępczych (false negatives). Automatyczne zamykanie alertów na podstawie samej historii transakcyjnej jest niedopuszczalne w sektorach wysokiego ryzyka gotówkowego, gdyż ignoruje dynamiczne zmiany w zachowaniu klientów i ryzyko nadużyć. Zmiana logiki scenariusza w celu ignorowania wpłat gotówkowych poniżej progów regulacyjnych jest arbitralna i nieskuteczna, ponieważ przestępcy często stosują strukturyzację (smurfing), aby unikać właśnie takich limitów.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga regularnej aktualizacji profili KYC/CDD, ponieważ proces dostrajania systemów (tuning) jest efektywny tylko wtedy, gdy opiera się na aktualnych informacjach o ryzyku i zachowaniu klienta.

Poprawnie: Prawidłowe podejście polega na zintegrowaniu wyników monitorowania transakcji z procesem należytej staranności wobec klienta (CDD). Zgodnie ze standardami ACAMS i podejściem opartym na ryzyku, gdy system generuje alerty dotyczące aktywności niezgodnej z dotychczasowym profilem, instytucja musi zweryfikować, czy cel i charakter relacji biznesowej uległy zmianie. Uzyskanie dokumentacji potwierdzającej źródło pochodzenia środków (Source of Funds) oraz zrozumienie ekonomicznego uzasadnienia transakcji pozwala na rzetelną ocenę, czy aktywność jest jedynie nietypowa, czy faktycznie podejrzana, co jest kluczowe dla utrzymania aktualnego profilu ryzyka klienta.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne z punktu widzenia zarządzania ryzykiem i wymogów regulacyjnych. Natychmiastowe złożenie raportu SAR bez wstępnej analizy wewnętrznej i próby zrozumienia kontekstu biznesowego jest działaniem przedwczesnym, które może prowadzić do raportowania transakcji mających legalne uzasadnienie. Z kolei zamknięcie alertu wyłącznie na podstawie długoletniej relacji i zaufania do klienta jest błędem krytycznym, ponieważ ignoruje obiektywne sygnały ostrzegawcze (red flags) i narusza zasadę obiektywizmu w procesie dochodzeniowym. Zmiana progów w systemie monitorowania bez uprzedniego wyjaśnienia charakteru nowych transakcji jest niedopuszczalną praktyką, która służy jedynie maskowaniu ryzyka zamiast jego mitygacji i może zostać uznana przez organy nadzorcze za celowe osłabianie systemów kontrolnych.

Wniosek: Monitorowanie transakcji musi być dynamicznie powiązane z profilem KYC klienta, a każda istotna odchyłka wymaga weryfikacji spójności aktywności z deklarowanym celem relacji biznesowej.

Poprawnie: Prawidłowe podejście w ramach podejścia opartego na ryzyku (RBA) wymaga ścisłego powiązania monitorowania transakcji z procesem bieżącej należytej staranności (ongoing due diligence). W sytuacji, gdy aktywność klienta przestaje odpowiadać historycznemu profilowi, instytucja musi zweryfikować, czy model biznesowy klienta uległ zmianie. Aktualizacja KYC-CDD pozwala na ustalenie nowych ram dla oczekiwanej aktywności i rzetelną ocenę, czy transakcje do jurysdykcji wysokiego ryzyka mają uzasadnienie ekonomiczne, czy stanowią próbę prania pieniędzy.

Niepoprawnie: Podnoszenie progów kwotowych w celu redukcji liczby alertów jest działaniem nieprawidłowym, ponieważ prowadzi do celowego ignorowania potencjalnego ryzyka bez jego uprzedniego zrozumienia. Złożenie raportu SAR bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia jest uznawane za tzw. zgłoszenie defensywne, które nie zwalnia instytucji z obowiązku posiadania aktualnej wiedzy o kliencie. Kontynuowanie zamykania alertów na podstawie nieaktualnych danych z onboardingu narusza wymogi regulacyjne dotyczące skutecznego monitorowania i identyfikacji nietypowych wzorców zachowań.

Wniosek: Skuteczność monitorowania transakcji zależy od dynamicznej aktualizacji profili klientów i integrowania wyników dochodzeń z procesami KYC-CDD w celu odzwierciedlenia rzeczywistego ryzyka.

Poprawnie: Prawidłowe podejście polega na zintegrowaniu procesów monitorowania transakcji z bieżącą należytą starannością wobec klienta (CDD). Skuteczność monitorowania transakcji zależy od dokładności profilu klienta i jego przewidywanego zachowania. Jeśli audyt wykazuje, że profile KYC są nieaktualne, progi systemowe mogą generować nadmierną liczbę alertów, które są błędnie klasyfikowane jako fałszywie dodatnie tylko dlatego, że pasują do przestarzałych danych. Aktualizacja CDD pozwala na rzetelną ocenę ryzyka i dostrojenie (tuning) scenariuszy w oparciu o rzeczywiste, a nie historyczne dane, co jest zgodne z podejściem opartym na ryzyku (RBA).

Niepoprawnie: Podniesienie progów kwotowych wyłącznie w celu redukcji liczby alertów bez uprzedniej weryfikacji aktualności danych KYC jest błędem, ponieważ może prowadzić do przeoczenia realnych działań przestępczych (false negatives). Automatyczne zamykanie alertów na podstawie samej historii transakcyjnej jest niedopuszczalne w sektorach wysokiego ryzyka gotówkowego, gdyż ignoruje dynamiczne zmiany w zachowaniu klientów i ryzyko nadużyć. Zmiana logiki scenariusza w celu ignorowania wpłat gotówkowych poniżej progów regulacyjnych jest arbitralna i nieskuteczna, ponieważ przestępcy często stosują strukturyzację (smurfing), aby unikać właśnie takich limitów.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga regularnej aktualizacji profili KYC/CDD, ponieważ proces dostrajania systemów (tuning) jest efektywny tylko wtedy, gdy opiera się na aktualnych informacjach o ryzyku i zachowaniu klienta.

Poprawnie: Aktywnosc nietypowa (unusual) stanowi punkt wyjscia do dochodzenia i jest definiowana jako zachowanie, ktore odbiega od ustalonego profilu klienta, jego historycznych wzorcow lub oczekiwanego zachowania dla danej grupy rynkowej. Nie musi ona automatycznie oznaczac przestepstwa, ale wymaga przeprowadzenia analizy w celu wyjasnienia jej podloza. Aktywnosc staje sie podejrzana (suspicious) dopiero wtedy, gdy po przeprowadzeniu wewnetrznego dochodzenia instytucja finansowa stwierdzi, ze transakcja nie ma jasnego celu gospodarczego lub prawnego, wydaje sie nie miec sensu w kontekście dzialalnosci klienta lub istnieja przeslanki wskazujace na powiazanie ze srodkami pochodzacymi z przestepstwa. To rozroznienie jest kluczowe dla wlasciwego zarzadzania procesem eskalacji i raportowania SAR.

Niepoprawnie: Podejscie sugerujace, ze aktywnosc podejrzana jest ograniczona wylacznie do transakcji przekraczajacych progi kwotowe, jest bledne, poniewaz obowiazek raportowania SAR dotyczy kazdej kwoty, jesli zachodzi podejrzenie prania pieniedzy. Twierdzenie, ze aktywnosc nietypowa dotyczy tylko klientow wysokiego ryzyka, jest niepoprawne, poniewaz monitorowanie transakcji musi obejmowac wszystkich klientow, a odchylenia moga wystapic w kazdym segmencie. Zalozenie, ze aktywnosc staje sie podejrzana dopiero po powiadomieniu przez organy scigania, jest sprzeczne z rola instytucji finansowej jako pierwszej linii obrony; instytucje musza samodzielnie identyfikowac i raportowac podejrzane dzialania bez czekania na zewnetrzne sygnaly.

Wniosek: Aktywnosc nietypowa to obiektywne odchylenie od normy wymagajace zbadania, natomiast aktywnosc podejrzana to subiektywna ocena braku legalnego uzasadnienia transakcji po zakonczeniu analizy.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby systemy monitorowania transakcji były ściśle powiązane z informacjami uzyskanymi podczas procesu KYC i CDD. W przypadku wykrycia istotnej rozbieżności między faktyczną aktywnością a zadeklarowanym profilem, instytucja powinna przeprowadzić przegląd zdarzeniowy (event-driven review). Pozwala to na zweryfikowanie, czy nowe ryzyko jest akceptowalne w ramach apetytu na ryzyko instytucji oraz czy profil klienta wymaga formalnej aktualizacji. Jest to kluczowy element bieżącej należytej staranności, który pozwala odróżnić naturalną ewolucję biznesu od potencjalnych typologii prania pieniędzy.

Niepoprawnie: Zignorowanie alertów lub odłożenie ich analizy do rutynowego przeglądu okresowego jest błędem, ponieważ pozwala na potencjalne kontynuowanie nielegalnej działalności bez odpowiedniego nadzoru i narusza wymogi dotyczące bieżącego monitorowania. Złożenie raportu SAR bez próby zrozumienia kontekstu biznesowego lub uzyskania dodatkowych informacji (o ile nie zachodzą oczywiste przesłanki przestępstwa) może być przedwczesne i prowadzić do raportowania działań mających legalne uzasadnienie ekonomiczne. Modyfikacja parametrów systemu w celu uciszenia alertów bez przeprowadzenia dogłębnej analizy ryzyka jest rażącym naruszeniem zasad kontroli wewnętrznej i naraża instytucję na ryzyko regulacyjne oraz reputacyjne.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga dynamicznego powiązania alertów z procesem aktualizacji profilu KYC w celu zapewnienia, że ocena ryzyka klienta zawsze odzwierciedla jego rzeczywistą aktywność finansową.

Poprawnie: Optymalizacja systemu poprzez dostrajanie (tuning) jest kluczowym elementem zarzadzania cyklem zycia monitorowania transakcji. Zgodnie ze standardami ACAMS i podejsciem opartym na ryzyku (RBA), instytucje powinny dazyc do minimalizacji liczby nieproduktywnych alertow, ktore rozpraszaja zasoby i moga prowadzic do przeoczenia rzeczywistych zagrozen. Dokumentowanie procesu zmian, w tym analizy danych historycznych i korelacji z profilami KYC, jest niezbedne dla organow regulacyjnych, aby udowodnic, ze progi nie sa obnizane arbitralnie, lecz w sposob uzasadniony i kontrolowany.

Niepoprawnie: Pozostawienie zbyt niskich progow generujacych masowe falszywe trafienia prowadzi do zmeczenia alertami i nieefektywnego wykorzystania zasobow, co w rzeczywistosci oslabia program AML. Automatyczne zamykanie alertow bez indywidualnej analizy narusza zasady nalezytej starannosci i moze skutkowac pominieciem istotnych zmian w zachowaniu klienta, ktore nie zostaly odzwierciedlone w profilu. Zawieszenie monitorowania bez wdrozenia alternatywnych mechanizmow kontrolnych naraza instytucje na powazne ryzyko regulacyjne i prawne, poniewaz bank ma obowiazek ciaglego monitorowania bez wzgledu na trudnosci techniczne.

Wniosek: Regularne dostrajanie scenariuszy monitorowania w oparciu o dane historyczne i profile KYC jest konieczne dla zachowania efektywnosci operacyjnej i spelnienia oczekiwan regulacyjnych w zakresie podejscia opartego na ryzyku.

Poprawnie: Prawidłowe podejście w ramach podejścia opartego na ryzyku (RBA) wymaga zintegrowania wyników monitorowania transakcji z procesami due diligence (KYC/CDD). Zgodnie ze standardami ACAMS, istotna zmiana w zachowaniu klienta, taka jak handel nowym typem towarów lub ekspansja na jurysdykcje wysokiego ryzyka, stanowi sygnał ostrzegawczy (red flag), który wymaga wyjaśnienia. Przeprowadzenie analizy porównawczej z istniejącym profilem oraz skierowanie zapytania o informacje (RFI) pozwala instytucji ustalić, czy zmiana ma uzasadnienie ekonomiczne i biznesowe. Dopiero brak takiego uzasadnienia lub wykrycie nieprawidłowości w odpowiedzi klienta pozwala na zakwalifikowanie aktywności jako podejrzanej.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia i próby wyjaśnienia anomalii jest działaniem przedwczesnym, które może prowadzić do przesyłania nieistotnych informacji do organów ścigania. Zamknięcie alertu jako fałszywie dodatniego tylko na podstawie historycznej współpracy jest błędem, ponieważ ignoruje dynamiczny charakter ryzyka i możliwość wykorzystania legalnie działającego podmiotu do działań przestępczych. Z kolei aktualizacja profilu klienta w celu uniknięcia przyszłych alertów bez uprzedniej weryfikacji zasadności zmian jest naruszeniem procedur kontrolnych i prowadzi do maskowania potencjalnego ryzyka zamiast jego mitygacji.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga ciągłej korelacji aktywności klienta z jego profilem CDD oraz weryfikacji uzasadnienia biznesowego dla wszelkich istotnych odstępstw od oczekiwanego wzorca zachowań.

Poprawnie: W kontekście monitorowania transakcji i zarządzania ryzykiem, aktywność nietypowa (unusual) jest definiowana jako zachowanie klienta, które odbiega od jego historycznego profilu, deklarowanego celu konta lub wzorców typowych dla podobnej grupy klientów. Taka aktywność stanowi sygnał ostrzegawczy (red flag), który obliguje instytucję do przeprowadzenia dochodzenia. Aktywność staje się podejrzana (suspicious) w momencie, gdy po przeprowadzeniu analizy i ewentualnym kontakcie z klientem (RFI), instytucja nie jest w stanie znaleźć wiarygodnego, zgodnego z prawem uzasadnienia ekonomicznego dla danej transakcji. Decyzja o uznaniu aktywności za podejrzaną opiera się na subiektywnej, ale uzasadnionej ocenie, że środki mogą pochodzić z przestępstwa lub służyć finansowaniu terroryzmu.

Niepoprawnie: Podejście uzależniające uznanie aktywności za podejrzaną od interwencji organów ścigania jest błędne, ponieważ to na instytucji finansowej spoczywa obowiązek samodzielnego wykrywania i zgłaszania podejrzeń, a nie tylko reagowania na zapytania zewnętrzne. Mylenie uchybień administracyjnych w dokumentacji KYC z podejrzeniem prania pieniędzy jest częstym błędem; brak aktualnych dokumentów jest ryzykiem operacyjnym lub regulacyjnym, ale nie definiuje samo w sobie podejrzenia przestępstwa. Również utożsamianie każdego alertu systemowego z aktywnością nietypową, a statusu SAR z potwierdzeniem przez FIU, jest nieprawidłowe – alerty mogą być fałszywie dodatnie (false positives), a podejrzenie musi zaistnieć przed wysłaniem raportu, niezależnie od późniejszej reakcji jednostki analityki finansowej.

Wniosek: Różnica między aktywnością nietypową a podejrzaną polega na wyniku dochodzenia: nietypowość to sygnał do analizy, a podejrzenie to wniosek o braku legalnego uzasadnienia dla zaobserwowanego odstępstwa.

Poprawnie: Skuteczne zarządzanie systemem monitorowania transakcji wymaga zachowania równowagi między wykrywaniem podejrzanej aktywności a wydajnością operacyjną. Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA), proces dostrajania (tuning) powinien opierać się na rzetelnej analizie danych i segmentacji klientów, co pozwala na precyzyjne określenie progów bez zwiększania ryzyka instytucji. Kluczowym elementem jest tutaj struktura zarządzania (governance) – każda zmiana parametrów musi być udokumentowana i zatwierdzona przez odpowiednie organy, takie jak komitet ds. ryzyka, aby wykazać organom nadzorczym, że modyfikacje nie służą jedynie redukcji kosztów, ale poprawie jakości wykrywania.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym podniesieniu progów bez analizy jest błędne, ponieważ może prowadzić do celowego omijania systemów kontroli przez przestępców (tzw. under-the-radar) i narusza standardy regulacyjne dotyczące należytej staranności. Utrzymywanie nieefektywnych scenariuszy bez zmian prowadzi do zjawiska zmęczenia alertami (alert fatigue), co paradoksalnie zwiększa ryzyko operacyjne, gdyż analitycy mogą przeoczyć realne zagrożenia w masie nieistotnych danych. Z kolei całkowite wyłączenie scenariusza bez wprowadzenia mechanizmów zastępczych tworzy lukę w systemie monitorowania, co jest niedopuszczalne z punktu widzenia zarządzania ryzykiem prawnym i reputacyjnym.

Wniosek: Proces optymalizacji alertów musi być wynikiem analizy analitycznej i formalnego nadzoru, a nie wyłącznie reakcją na obciążenie operacyjne zespołu compliance.

Poprawnie: Prawidłowe podejście w ramach podejścia opartego na ryzyku (RBA) wymaga ścisłego powiązania monitorowania transakcji z procesem bieżącej należytej staranności (ongoing due diligence). W sytuacji, gdy aktywność klienta przestaje odpowiadać historycznemu profilowi, instytucja musi zweryfikować, czy model biznesowy klienta uległ zmianie. Aktualizacja KYC-CDD pozwala na ustalenie nowych ram dla oczekiwanej aktywności i rzetelną ocenę, czy transakcje do jurysdykcji wysokiego ryzyka mają uzasadnienie ekonomiczne, czy stanowią próbę prania pieniędzy.

Niepoprawnie: Podnoszenie progów kwotowych w celu redukcji liczby alertów jest działaniem nieprawidłowym, ponieważ prowadzi do celowego ignorowania potencjalnego ryzyka bez jego uprzedniego zrozumienia. Złożenie raportu SAR bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia jest uznawane za tzw. zgłoszenie defensywne, które nie zwalnia instytucji z obowiązku posiadania aktualnej wiedzy o kliencie. Kontynuowanie zamykania alertów na podstawie nieaktualnych danych z onboardingu narusza wymogi regulacyjne dotyczące skutecznego monitorowania i identyfikacji nietypowych wzorców zachowań.

Wniosek: Skuteczność monitorowania transakcji zależy od dynamicznej aktualizacji profili klientów i integrowania wyników dochodzeń z procesami KYC-CDD w celu odzwierciedlenia rzeczywistego ryzyka.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami ACAMS i podejściem opartym na ryzyku (RBA), monitorowanie transakcji nie powinno odbywać się w izolacji od procesów należytej staranności wobec klienta (CDD). W sytuacji, gdy aktywność transakcyjna klienta znacząco odbiega od jego historycznego profilu i deklarowanego celu relacji, instytucja powinna przeprowadzić przegląd wywołany zdarzeniem (event-driven review). Pozwala to na zaktualizowanie informacji o kliencie, zrozumienie nowego kontekstu gospodarczego jego działań i rzetelną ocenę, czy aktywność ta jest jedynie nietypowa, czy faktycznie podejrzana. Integracja tych procesów zapewnia, że ocena ryzyka opiera się na aktualnych danych, a nie na przestarzałych informacjach z momentu otwarcia rachunku.

Niepoprawnie: Podejście polegające na ignorowaniu alertów ze względu na długoletnią relację jest błędne, ponieważ ryzyko klienta może ulec zmianie w dowolnym momencie, a brak aktualizacji KYC uniemożliwia rzetelną ocenę. Natychmiastowe złożenie raportu SAR bez próby wyjaśnienia kontekstu biznesowego jest działaniem przedwczesnym; standardy wymagają najpierw przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia w celu odróżnienia aktywności nietypowej od podejrzanej. Z kolei automatyczne blokowanie transakcji i żądanie jedynie dokumentów tożsamości jest działaniem czysto operacyjnym, które nie rozwiązuje problemu braku zrozumienia profilu transakcyjnego i celu nowych operacji finansowych klienta.

Wniosek: Monitorowanie transakcji musi być dynamicznie powiązane z procesem CDD, gdzie nietypowe alerty stanowią sygnał do przeprowadzenia celowej aktualizacji profilu ryzyka klienta.

Poprawnie: Integracja monitorowania transakcji z procesami należytej staranności (CDD) wymaga, aby każda istotna zmiana w zachowaniu klienta, która odbiega od jego ustalonego profilu, stała się podstawą do przeprowadzenia przeglądu wywołanego zdarzeniem (Event-Driven Review). Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA), instytucja finansowa musi upewnić się, że posiadane informacje KYC są aktualne i pozwalają na zrozumienie celu oraz charakteru nowych transakcji. Aktualizacja profilu CDD w odpowiedzi na alerty pozwala na rzetelną ocenę, czy nowe ryzyko mieści się w apetycie na ryzyko instytucji, czy też wymaga eskalacji.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR bez uprzedniej analizy i próby zrozumienia kontekstu biznesowego jest działaniem przedwczesnym, które może prowadzić do przesyłania nieistotnych informacji do jednostki analityki finansowej. Oczekiwanie na standardowy przegląd okresowy, gdy system generuje alerty o wysokim ryzyku, jest rażącym zaniedbaniem obowiązku bieżącego monitorowania relacji biznesowej i naraża instytucję na ryzyko regulacyjne. Z kolei modyfikacja progów systemowych w celu wyciszenia alertów bez przeprowadzenia dogłębnej weryfikacji zasadności transakcji stanowi błąd operacyjny, który może zostać uznany za celowe omijanie mechanizmów kontrolnych AML.

Wniosek: Monitorowanie transakcji i procesy KYC-CDD są ze sobą nierozerwalnie połączone, a nietypowa aktywność powinna zawsze skutkować dynamiczną aktualizacją profilu ryzyka klienta poprzez przegląd wywołany zdarzeniem.

Poprawnie: Właściwym podejściem w ramach procesu dochodzeniowego jest integracja monitorowania transakcji z procesami należytej staranności wobec klienta (CDD). Zgodnie ze standardami ACAMS i podejściem opartym na ryzyku (RBA), w przypadku wykrycia aktywności odbiegającej od ustalonego profilu, analityk powinien najpierw zweryfikować posiadane informacje KYC, aby sprawdzić, czy nowa aktywność może mieć uzasadnienie biznesowe. Skierowanie zapytania o informacje (RFI) jest kluczowym narzędziem pozwalającym na uzyskanie dokumentów źródłowych (np. faktur, kontraktów), które mogą potwierdzić legalny cel gospodarczy transakcji lub dostarczyć dowodów na ich podejrzany charakter przed podjęciem ostatecznej decyzji o eskalacji.

Niepoprawnie: Natychmiastowe złożenie raportu SAR bez próby zrozumienia kontekstu biznesowego jest działaniem przedwczesnym, ponieważ aktywność nietypowa nie zawsze jest tożsama z aktywnością podejrzaną. Zamknięcie alertu wyłącznie na podstawie statusu prawnego kontrahentów jest błędem, gdyż nie adresuje ryzyka związanego z pochodzeniem środków z jurysdykcji wysokiego ryzyka. Z kolei modyfikacja progów monitorowania w celu redukcji liczby alertów bez przeprowadzenia dogłębnej analizy ryzyka stanowi poważne uchybienie regulacyjne i może prowadzić do celowego omijania systemów kontrolnych, co naraża instytucję na ryzyko prawne i reputacyjne.

Wniosek: Skuteczne dochodzenie w zakresie monitorowania transakcji wymaga korelacji alertów z profilem KYC/CDD oraz uzyskania konkretnych dowodów na cel ekonomiczny transakcji przed ich ostateczną klasyfikacją.

Poprawnie: Najbardziej skuteczne podejście oparte na ryzyku wymaga zintegrowania wyników monitorowania transakcji z procesem bieżącej należytej staranności wobec klienta (CDD). Zgodnie ze standardami ACAMS, gdy transakcje odbiegają od ustalonego profilu KYC, instytucja powinna najpierw ustalić, czy profil ten jest nadal aktualny i czy istnieje uzasadnienie ekonomiczne dla nowej aktywności. Porównanie zachowania klienta z grupą rówieśniczą (peer group analysis) pozwala odróżnić aktywność nietypową dla danego klienta, ale normalną dla branży, od aktywności potencjalnie podejrzanej. Takie działanie zapewnia, że decyzja o eskalacji lub zamknięciu alertu opiera się na pełnym kontekście biznesowym, a nie tylko na samym fakcie wystąpienia anomalii systemowej.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR wyłącznie na podstawie rozbieżności z profilem, bez próby wyjaśnienia celu ekonomicznego, jest przedwczesne i może prowadzić do raportowania działań, które są nietypowe, ale legalne. Zwiększenie progów monitorowania w celu redukcji alertów tylko dlatego, że klient jest długoletni, stanowi poważne ryzyko operacyjne i regulacyjne; długość relacji nie eliminuje ryzyka zmiany profilu działalności na przestępczą. Bezpośredni kontakt z kontrahentami klienta jest procedurą niewłaściwą na etapie wstępnego dochodzenia, ponieważ może naruszać zasady poufności i prowadzić do nieumyślnego ujawnienia faktu prowadzenia dochodzenia (tipping-off), a standardową praktyką jest weryfikacja informacji bezpośrednio u klienta lub poprzez źródła publiczne i wewnętrzne.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga dynamicznego powiązania alertów z aktualizacją profilu KYC oraz weryfikacją uzasadnienia ekonomicznego w celu odróżnienia aktywności nietypowej od podejrzanej.

Poprawnie: Integracja monitorowania transakcji z procesem nalezytej starannosci wobec klienta (CDD) wymaga, aby kazdy alert byl analizowany w kontekscie historycznego profilu klienta oraz jego oczekiwanego zachowania. W przypadku wystapienia istotnych rozbieznosci miedzy deklarowana a faktyczna aktywnoscia, instytucja finansowa musi zastosowac podejscie oparte na ryzyku (RBA) i przeprowadzic wzmocniona nalezyta starannosc (EDD). Pozwala to na ustalenie, czy nowa aktywnosc ma uzasadnienie gospodarcze, czy tez stanowi probe prania pieniedzy, co jest kluczowe dla zachowania skutecznosci programu AML.

Niepoprawnie: Zlozenie raportu o podejrzanej aktywnosci (SAR) wylacznie na podstawie lokalizacji geograficznej, bez uprzedniej analizy wewnetrznej dokumentacji, jest dzialaniem przedwczesnym i moze prowadic do generowania raportow o niskiej jakosci dla organow scigania. Modyfikacja progow systemowych w celu wyeliminowania alertów bez weryfikacji przyczyn zmiany zachowania klienta stanowi powazne zaniedbanie kontrolne i naraza instytucje na ryzyko regulacyjne. Z kolei natychmiastowe zamkniecie relacji bez przeprowadzenia dochodzenia uniemozliwia pelne zrozumienie ryzyka i moze byc uznane za unikanie obowiazkow w zakresie monitorowania, zamiast zarzadzania ryzykiem.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga ciaglej korelacji biezacej aktywnosci z profilem KYC-CDD oraz dynamicznego aktualizowania oceny ryzyka klienta w przypadku wykrycia nietypowych wzorców zachowan.

Poprawnie: Właściwym podejściem w ramach podejścia opartego na ryzyku (RBA) jest integracja monitorowania transakcji z procesami bieżącej należytej staranności (ongoing due diligence). Znaczne odchylenie od ustalonego profilu klienta (w tym przypadku o 40%) stanowi sygnał ostrzegawczy, który wymaga weryfikacji, czy dotychczasowa ocena ryzyka i profil KYC pozostają aktualne. Zażądanie dokumentacji potwierdzającej nową relację biznesową oraz analiza transakcji pod kątem ich spójności z nowym modelem operacyjnym pozwala instytucji na merytoryczne rozróżnienie między aktywnością niezwykłą a podejrzaną, co jest kluczowe dla uniknięcia ryzyka regulacyjnego i reputacyjnego.

Niepoprawnie: Odroczenie analizy do przeglądu okresowego jest błędem, ponieważ ignoruje istotną zmianę profilu ryzyka w czasie rzeczywistym, co może prowadzić do przeoczenia przestępstwa finansowego. Niezwłoczne złożenie raportu SAR i zamknięcie konta bez przeprowadzenia dochodzenia jest działaniem przedwczesnym i nieproporcjonalnym; sama zmiana wolumenu nie jest tożsama z podejrzeniem prania pieniędzy bez analizy kontekstu ekonomicznego. Z kolei modyfikacja progów w systemie monitorowania wyłącznie na podstawie ustnych zapewnień klienta, bez weryfikacji dokumentowej, stanowi poważne uchybienie w procesie zarządzania jakością i tuningowania systemu, co może zostać uznane przez organy nadzorcze za celowe maskowanie ryzyka.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem wymaga dynamicznej aktualizacji profili klientów i weryfikacji dokumentowej w przypadku wykrycia istotnych odchyleń od przewidywanych zachowań transakcyjnych.

Poprawnie: Prawidłowe podejście polega na wykorzystaniu alertu z systemu monitorowania transakcji jako wyzwalacza do przeprowadzenia przeglądu opartego na zdarzeniach (Event-Driven Review). Zgodnie ze standardami AML, gdy zachowanie klienta znacząco odbiega od jego udokumentowanego profilu KYC i przewidywanej aktywności, instytucja musi zaktualizować proces należytej staranności (CDD). Pozwala to na zebranie dodatkowych informacji o nowym modelu biznesowym klienta i ocenę, czy transakcje mają uzasadnienie ekonomiczne, co jest kluczowe dla podjęcia świadomej decyzji o ewentualnym zgłoszeniu SAR lub zmianie oceny ryzyka.

Niepoprawnie: Złożenie raportu SAR natychmiast po wykryciu rozbieżności, bez próby zrozumienia kontekstu biznesowego, jest działaniem przedwczesnym i może prowadzić do raportowania aktywności, która jest nietypowa, ale legalna. Zwiększenie progów monitorowania bez przeprowadzenia analizy ryzyka jest błędem krytycznym, ponieważ maskuje potencjalne zagrożenia zamiast je wyjaśniać. Z kolei pasywne oczekiwanie na kolejne alerty bez podjęcia działań wyjaśniających narusza wymóg bieżącego monitorowania relacji z klientem i aktualizacji danych, co jest podstawowym obowiązkiem w ramach podejścia opartego na ryzyku.

Wniosek: Monitorowanie transakcji i proces CDD są ze sobą nierozerwalnie połączone, gdzie nietypowa aktywność powinna skutkować aktualizacją profilu klienta w celu zweryfikowania jej zasadności ekonomicznej.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby monitorowanie transakcji było ściśle powiązane z procesami Due Diligence Klienta (CDD) i aktualnym apetytem na ryzyko instytucji. W przypadku zidentyfikowania istotnych zmian w zachowaniu klienta, takich jak nowe jurysdykcje wysokiego ryzyka lub nagły wzrost wolumenu, analityk musi przeprowadzić dochodzenie, które wykracza poza samą transakcję. Porównanie nowych danych z profilem CDD pozwala ustalić, czy aktywność ma uzasadnienie ekonomiczne i czy ryzyko rezydualne nadal mieści się w granicach akceptowalnych dla banku. Jest to kluczowe dla odróżnienia aktywności niezwykłej od faktycznie podejrzanej.

Niepoprawnie: Podejście polegające na zamknięciu alertów wyłącznie na podstawie historycznej relacji z klientem jest błędne, ponieważ ignoruje nowe, konkretne czynniki ryzyka geograficznego, co naraża instytucję na ryzyko regulacyjne. Z kolei natychmiastowe złożenie raportu SAR i zerwanie relacji bez przeprowadzenia dochodzenia jest działaniem nieproporcjonalnym i sprzecznym z zasadami RBA, które nakazują analizę faktów przed podjęciem decyzji o eskalacji. Automatyczne dostrajanie (tuning) progów systemowych w celu redukcji liczby alertów przed wyjaśnieniem przyczyny ich powstania jest poważnym błędem procesowym, który może prowadzić do przeoczenia rzeczywistych prób prania pieniędzy pod pozorem optymalizacji systemu.

Wniosek: Skuteczne monitorowanie transakcji wymaga dynamicznego porównywania bieżącej aktywności z profilem CDD oraz apetytem na ryzyko instytucji w celu właściwej oceny zmian w profilu ryzyka klienta.