Polski CAFCA Certified Aml Fintech Compliance Associate Practice Test Two

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora wewnętrznego uznaje się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające (assurance) w obszarze, za który był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu minęło zaledwie osiem miesięcy od czasu, gdy audytor projektował procedury KYC, co stwarza bezpośredni konflikt interesów. Audytor nie może obiektywnie oceniać własnej pracy lub decyzji podjętych w roli operacyjnej przed upływem 12-miesięcznego okresu karencji, dlatego obowiązkowe jest ujawnienie tego faktu i wyłączenie się z realizacji tego konkretnego zadania.

Niepoprawnie: Podejście zakładające udział audytora w roli doradcy z dodatkową weryfikacją wyników przez inną osobę jest niewystarczające, ponieważ wcześniejsze zaangażowanie w projektowanie procesów trwale rzutuje na bezstronność oceny w tak krótkim odstępie czasu. Skupienie się wyłącznie na strukturze raportowania do komitetu audytu odnosi się do niezależności organizacyjnej całej jednostki audytu, a nie rozwiązuje problemu indywidualnego braku obiektywizmu konkretnego pracownika. Z kolei argumentacja oparta na wykorzystaniu biegłości zawodowej i wiedzy eksperckiej jako uzasadnienia dla podjęcia zlecenia jest błędna, ponieważ kompetencje techniczne nie mogą być przedkładane nad etyczne wymogi bezstronności i unikania konfliktów interesów.

Wniosek: Audytor wewnętrzny nie może brać udziału w zleceniach zapewniających dotyczących obszarów, za które odpowiadał operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia indywidualnego obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. W opisanej sytuacji audytor zarządzał działem onboardingu zaledwie osiem miesięcy temu, co oznacza, że nie upłynął wymagany okres karencji. Ocena własnej wcześniejszej pracy lub systemów, które się wdrażało, prowadzi do ryzyka autorewizji, co jest bezpośrednim naruszeniem obiektywizmu indywidualnego. Jedynym właściwym rozwiązaniem jest wyłączenie tego audytora z testowania tego konkretnego obszaru.

Niepoprawnie: Podejście zakładające wykorzystanie biegłości merytorycznej audytora przy jednoczesnym zwiększeniu nadzoru jest błędne, ponieważ dodatkowy przegląd nie eliminuje fundamentalnego braku obiektywizmu wynikającego z niedawnej odpowiedzialności operacyjnej. Wykorzystanie zewnętrznego konsultanta do części testów przy jednoczesnym udziale audytora w zespole nadal stwarza ryzyko wpływania na wnioski z audytu. Uzyskanie zgody Zarządu nie uchyla wymogów standardów zawodowych IIA, które jasno określają ramy czasowe dla zachowania obiektywizmu po zmianie roli z operacyjnej na audytową.

Wniosek: Audytorzy wewnętrzni muszą powstrzymać się od oceniania operacji, za które byli odpowiedzialni w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu Tomasz współtworzył system zaledwie sześć miesięcy temu, co stwarza bezpośrednie zagrożenie autorewizji. Jedynym właściwym i etycznym rozwiązaniem jest ujawnienie tego faktu zarządzającemu audytem wewnętrznym i wyłączenie się z realizacji tego konkretnego zlecenia, aby zapewnić bezstronność wyników audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające wykorzystanie wiedzy operacyjnej do zwiększenia efektywności audytu jest błędne, ponieważ narusza fundamentalną zasadę obiektywizmu – audytor nie może oceniać własnej pracy. Ograniczenie zakresu badania wyłącznie do zmian wprowadzonych przez następców również nie jest wystarczające, gdyż system jako całość opiera się na rozwiązaniach zaprojektowanych przez Tomasza, co nadal wpływa na jego osąd. Zastosowanie zewnętrznej weryfikacji raportu końcowego jest metodą mitygacji ryzyka w sytuacjach wyjątkowych, jednak standardy IIA jasno wskazują na konieczność zachowania 12-miesięcznego okresu karencji przed podjęciem się audytu w dawnym obszarze odpowiedzialności.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od audytowania operacji, za które odpowiadał w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu i zasady autorewizji.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora wewnętrznego uznaje się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie zapewniające (assurance) w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu audytor pełnił funkcję kierowniczą w dziale onboardingu zaledwie cztery miesiące temu, co oznacza, że nie upłynął wymagany okres karencji. Przeprowadzenie audytu własnych decyzji i wdrożonych mechanizmów KYC uniemożliwiłoby bezstronną ocenę, co jest sprzeczne z Kodeksem Etyki IIA oraz zasadą obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające jedynie dodatkowy nadzór jest niewystarczające, ponieważ standardy kategorycznie uznają obiektywizm za naruszony w okresie 12 miesięcy od zmiany stanowiska, a nadzór nie eliminuje domniemanego braku bezstronności. Przekwalifikowanie zadania na usługę doradczą również nie rozwiązuje problemu, gdyż audytor nadal musiałby zachować obiektywizm, a pierwotnym celem była weryfikacja skuteczności (zapewnienie). Samo ujawnienie konfliktu interesów Zarządowi bez podjęcia działań zapobiegawczych (takich jak odsunięcie audytora od zadania) jest błędem proceduralnym w przypadku usług zapewniających dotyczących niedawnej pracy własnej.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od wykonywania zadań zapewniających w obszarach, za które był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu poprzedniego roku. Ponieważ Marek zarządzał działem onboardingu i projektował jego procedury zaledwie sześć miesięcy temu, istnieje bezpośrednie ryzyko, że nie będzie w stanie bezstronnie ocenić własnej pracy lub decyzji podjętych w tamtym okresie. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego (CAE) o tym fakcie jest niezbędnym krokiem w celu zachowania etyki zawodowej i integralności procesu audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające przeprowadzenie audytu pod warunkiem dodatkowego przeglądu przez komitet audytu jest błędne, ponieważ mechanizmy nadzorcze nie niwelują fundamentalnego naruszenia standardu dotyczącego rocznego okresu karencji. Ograniczenie roli do doradztwa technicznego w ramach tego samego zlecenia również nie rozwiązuje problemu, gdyż wiedza Marka jest zbyt silnie powiązana z projektowaniem ocenianych mechanizmów kontrolnych, co nadal rzutuje na obiektywizm całego zespołu. Twierdzenie, że wcześniejsze doświadczenie i biegłość zawodowa uzasadniają udział w audycie, jest błędną interpretacją standardów; biegłość (proficiency) jest wymogiem koniecznym, ale nigdy nie może być realizowana kosztem obiektywizmu (objectivity).

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od wykonywania zadań zapewniających w obszarach, za które odpowiadał operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć konfliktu interesów i naruszenia obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu Tomasz współtworzył system zaledwie sześć miesięcy temu, co stwarza bezpośrednie zagrożenie autorewizji. Jedynym właściwym i etycznym rozwiązaniem jest ujawnienie tego faktu zarządzającemu audytem wewnętrznym i wyłączenie się z realizacji tego konkretnego zlecenia, aby zapewnić bezstronność wyników audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające wykorzystanie wiedzy operacyjnej do zwiększenia efektywności audytu jest błędne, ponieważ narusza fundamentalną zasadę obiektywizmu – audytor nie może oceniać własnej pracy. Ograniczenie zakresu badania wyłącznie do zmian wprowadzonych przez następców również nie jest wystarczające, gdyż system jako całość opiera się na rozwiązaniach zaprojektowanych przez Tomasza, co nadal wpływa na jego osąd. Zastosowanie zewnętrznej weryfikacji raportu końcowego jest metodą mitygacji ryzyka w sytuacjach wyjątkowych, jednak standardy IIA jasno wskazują na konieczność zachowania 12-miesięcznego okresu karencji przed podjęciem się audytu w dawnym obszarze odpowiedzialności.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od audytowania operacji, za które odpowiadał w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu i zasady autorewizji.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W opisanym scenariuszu audytor pełnił funkcję kierowniczą w dziale płatności zaledwie sześć miesięcy temu, co stwarza bezpośredni konflikt interesów i uniemożliwia mu zachowanie bezstronności przy ocenie procesów, które sam wcześniej wdrażał lub nadzorował. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego jest niezbędnym krokiem w celu zapewnienia odpowiedniego przydzielenia zasobów i ochrony wiarygodności funkcji audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające przeprowadzenie audytu pod warunkiem skupienia się wyłącznie na testowaniu skuteczności kontroli jest błędne, ponieważ Standardy IIA kategorycznie zabraniają audytowania własnej pracy z okresu ostatniego roku, niezależnie od zakresu testów. Propozycja zaangażowania zewnętrznego konsultanta do weryfikacji pracy nieobiektywnego audytora jest nieprawidłowa, gdyż nie eliminuje ona pierwotnego naruszenia standardów etycznych przez pracownika wewnętrznego. Z kolei udział w zleceniu w roli obserwatora nadal stwarza ryzyko wywierania nieuzasadnionego wpływu na zespół audytowy poprzez wiedzę ekspercką zdobytą na stanowisku operacyjnym, co mogłoby podważyć niezależność całego projektu.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi zachować co najmniej 12-miesięczny okres karencji przed przystąpieniem do audytu obszaru, w którym wcześniej pełnił funkcje operacyjne lub zarządcze.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie atestacyjne w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu Marek zarządzał zespołem KYC zaledwie sześć miesięcy temu, co oznacza, że istnieje bezpośrednie ryzyko autorewizji (oceniania własnych wcześniejszych decyzji i procesów). Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego (CAE) o tym konflikcie i wycofanie się z zadania jest jedynym działaniem w pełni zgodnym z Kodeksem Etyki IIA oraz standardami niezależności i obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające udział w audycie jedynie w roli doradcy merytorycznego jest błędne, ponieważ Standardy IIA wskazują, że samo zaangażowanie w ocenę obszaru niedawnej odpowiedzialności operacyjnej podważa obiektywizm, niezależnie od zakresu odpowiedzialności za raport końcowy. Propozycja przeprowadzenia audytu z dodatkowym przeglądem dokumentacji przez inną osobę jest niewystarczająca, gdyż mechanizmy łagodzące nie zastępują wymogu zachowania 12-miesięcznego okresu karencji w usługach zapewniających. Z kolei argument o przewadze wiedzy eksperckiej nad zasadami etycznymi jest nieakceptowalny w profesjonalnym audycie; Dyrektor Audytu nie może uchylić wymogów obiektywizmu ze względów efektywnościowych.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi zachować co najmniej 12-miesięczny odstęp czasu przed przystąpieniem do audytu obszaru, za który był wcześniej odpowiedzialny operacyjnie, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego IIA, obiektywizm indywidualnego audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W opisanym scenariuszu audytor pracował w dziale onboardingu zaledwie osiem miesięcy temu i brał udział w projektowaniu procedur, co oznacza, że oceniałby własną pracę. Najbardziej profesjonalnym i zgodnym z etyką działaniem jest niezwłoczne zgłoszenie tego faktu Dyrektorowi Audytu Wewnętrznego w celu wyznaczenia innej osoby do tego zadania, co chroni wiarygodność funkcji audytu.

Niepoprawnie: Podejście polegające na ujawnieniu powiązań dopiero w raporcie końcowym jest błędne, ponieważ nie eliminuje ono ryzyka stronniczości podczas samego procesu zbierania i analizy dowodów. Przeprowadzenie audytu pod nadzorem innej osoby również nie jest wystarczające w przypadku tak wyraźnego konfliktu interesów i niedawnej odpowiedzialności operacyjnej. Z kolei ograniczenie zakresu audytu wyłącznie do nowych danych nie rozwiązuje problemu, gdyż audytor nadal musiałby oceniać skuteczność mechanizmów kontrolnych, które sam współtworzył, co bezpośrednio narusza zasadę obiektywizmu.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od audytowania działań, za które był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku, aby uniknąć konfliktu interesów i zapewnić bezstronność oceny.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA, Karta Audytu Wewnętrznego jest formalnym dokumentem, który musi definiować cel, uprawnienia i odpowiedzialność działalności audytu wewnętrznego. Kluczowym elementem jest określenie pozycji audytu w strukturze organizacyjnej, co obejmuje prawo dostępu do dokumentacji, personelu oraz zasobów fizycznych niezbędnych do realizacji zadań. Formalne zatwierdzenie karty przez Radę Nadzorczą lub Komitet Audytu jest niezbędne do ustanowienia niezależności organizacyjnej i nadania audytowi odpowiedniej rangi.

Niepoprawnie: Podejście koncentrujące się wyłącznie na budżecie i kadrach jest błędne, ponieważ karta ma definiować uprawnienia i ramy prawne działania, a nie tylko aspekty operacyjne. Uzyskiwanie zatwierdzenia od kierowników działów operacyjnych jest niewłaściwe, gdyż audyt musi być niezależny od jednostek, które kontroluje; raportowanie funkcjonalne powinno odbywać się do organu nadzorczego, a nie do kierownictwa liniowego. Utrzymywanie karty jako dokumentu wyłącznie wewnętrznego dla zespołu audytu uniemożliwia skuteczne zakomunikowanie uprawnień audytora w całej organizacji, co jest sprzeczne z wymogiem formalnego uznania roli audytu przez najwyższe kierownictwo.

Wniosek: Formalne zatwierdzenie Karty Audytu Wewnętrznego przez Radę Nadzorczą jest kluczowym wymogiem zapewniającym niezależność organizacyjną i określającym zakres uprawnień audytora.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu Tomasz współtworzył system zaledwie sześć miesięcy temu, co stwarza bezpośrednie zagrożenie autorewizji. Jedynym właściwym i etycznym rozwiązaniem jest ujawnienie tego faktu zarządzającemu audytem wewnętrznym i wyłączenie się z realizacji tego konkretnego zlecenia, aby zapewnić bezstronność wyników audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające wykorzystanie wiedzy operacyjnej do zwiększenia efektywności audytu jest błędne, ponieważ narusza fundamentalną zasadę obiektywizmu – audytor nie może oceniać własnej pracy. Ograniczenie zakresu badania wyłącznie do zmian wprowadzonych przez następców również nie jest wystarczające, gdyż system jako całość opiera się na rozwiązaniach zaprojektowanych przez Tomasza, co nadal wpływa na jego osąd. Zastosowanie zewnętrznej weryfikacji raportu końcowego jest metodą mitygacji ryzyka w sytuacjach wyjątkowych, jednak standardy IIA jasno wskazują na konieczność zachowania 12-miesięcznego okresu karencji przed podjęciem się audytu w dawnym obszarze odpowiedzialności.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od audytowania operacji, za które odpowiadał w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu i zasady autorewizji.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), audytorzy wewnętrzni muszą powstrzymać się od oceniania konkretnych operacji, za które byli odpowiedzialni w ciągu poprzedniego roku. Ponieważ Tomasz pracował w dziale Compliance zaledwie sześć miesięcy temu, jego obiektywizm przy zadaniu zapewniającym (assurance) dotyczącym tych samych procesów byłby uznany za naruszony. Najbardziej profesjonalnym podejściem jest wykorzystanie jego wiedzy technicznej w charakterze doradczym lub wspierającym, przy jednoczesnym powierzeniu odpowiedzialności za testowanie i formułowanie wniosków innemu audytorowi, co pozwala zachować zgodność z Kodeksem Etyki IIA.

Niepoprawnie: Podejście zakładające przeprowadzenie audytu przez Tomasza pod warunkiem szczegółowego przeglądu dokumentów jest błędne, ponieważ sam fakt oceniania własnej pracy z ostatnich 12 miesięcy stanowi bezpośrednie naruszenie obiektywizmu, którego nie da się naprawić samym nadzorem. Ograniczenie zakresu audytu wyłącznie do okresu po odejściu Tomasza z działu Compliance również nie rozwiązuje problemu, gdyż audytor nadal oceniałby systemy i procedury, które sam projektował i wdrażał. Z kolei odroczenie audytu o kolejne sześć miesięcy w celu zachowania okresu karencji jest nieuzasadnione z punktu widzenia zarządzania ryzykiem w dynamicznym środowisku Fintech, gdzie pilna ocena nowych procesów krypto jest kluczowa dla organizacji.

Wniosek: Audytor wewnętrzny nie może brać udziału w zadaniach zapewniających dotyczących obszarów, za które był odpowiedzialny w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia zasady obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie atestacyjne w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. Ponieważ Tomasz projektował procedury KYC zaledwie sześć miesięcy temu, istnieje wysokie ryzyko, że nie będzie w stanie ocenić własnej pracy w sposób bezstronny. Poinformowanie przełożonego i wyłączenie się z zadania jest jedynym działaniem w pełni zgodnym z Kodeksem Etyki oraz standardami zawodowymi w zakresie zachowania obiektywizmu indywidualnego.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące przeprowadzenie audytu pod nadzorem kierownika jest błędne, ponieważ dodatkowy przegląd nie eliminuje podstawowego konfliktu interesów wynikającego z niedawnej odpowiedzialności operacyjnej. Poleganie wyłącznie na niezależności organizacyjnej (raportowanie do komitetu audytu) jest niewystarczające, gdyż niezależność jednostki nie jest tożsama z indywidualnym obiektywizmem audytora. Samo ujawnienie konfliktu w raporcie przy jednoczesnym wykonaniu prac kontrolnych jest niedopuszczalne w usługach zapewniających, jeśli od zmiany stanowiska minęło mniej niż 12 miesięcy.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi unikać oceniania operacji, za które odpowiadał w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby zapobiec naruszeniu indywidualnego obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za upośledzony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Ponieważ audytor brał udział we wdrażaniu systemu zaledwie osiem miesięcy temu, istnieje bezpośredni konflikt interesów polegający na ocenianiu własnej pracy. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego i wyłączenie się z zadania jest jedynym działaniem w pełni zgodnym z Kodeksem Etyki IIA oraz standardami niezależności i obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście polegające na kontynuowaniu audytu przy jednoczesnym udokumentowaniu wcześniejszej roli jest niewystarczające, ponieważ samo ujawnienie nie eliminuje obiektywnego upośledzenia bezstronności wynikającego z krótkiego odstępu czasu. Skupienie się wyłącznie na nowych danych nie rozwiązuje problemu, gdyż audyt systemu często obejmuje ocenę jego konfiguracji i założeń projektowych, w których audytor brał udział. Zastosowanie wzmożonego nadzoru przez starszego audytora jest metodą mitygacji ryzyka w sytuacjach mniej jednoznacznych, jednak w przypadku złamania zasady 12 miesięcy w usłudze zapewniającej, standardy wymagają całkowitego wyłączenia danej osoby z zespołu audytowego.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi powstrzymać się od wykonywania usług zapewniających w obszarach, za które odpowiadał operacyjnie w ciągu ostatniego roku, aby uniknąć naruszenia zasady obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie ze Standardami IIA oraz Kodeksem Etyki, audytorzy wewnętrzni mogą świadczyć usługi doradcze, w tym uczestniczyć w projektowaniu systemów kontroli. Kluczowym warunkiem jest jednak to, aby audyt nie przejmował odpowiedzialności zarządczej za wdrażane rozwiązania. Aby zachować obiektywizm w przyszłości, zadania zapewniające (assurance) dotyczące tego konkretnego systemu powinny być wykonywane przez osoby, które nie brały udziału w jego projektowaniu, co pozwala na niezależną ocenę skuteczności mechanizmów.

Niepoprawnie: Podejście zakładające kategoryczną odmowę udziału w projektowaniu jest błędne, ponieważ usługi doradcze są integralną częścią nowoczesnego audytu i pozwalają na proaktywne zarządzanie ryzykiem. Z kolei przejęcie pełnej odpowiedzialności za wdrożenie i nadzór operacyjny narusza podstawową zasadę obiektywizmu, gdyż audytor nie może bezstronnie oceniać efektów własnej pracy projektowej. Próba usunięcia konfliktu interesów poprzez samą zmianę zapisów w Karcie Audytu, przy jednoczesnym przejęciu funkcji wykonawczych, jest nieskuteczna i sprzeczna z definicją niezależności organizacyjnej audytu wewnętrznego.

Wniosek: Audyt wewnętrzny może angażować się w doradztwo przy projektowaniu systemów, pod warunkiem niepodejmowania decyzji zarządczych i zapewnienia rotacji personelu przy późniejszych badaniach tego obszaru.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W opisanym scenariuszu audytor pełnił funkcję kierowniczą w dziale płatności zaledwie sześć miesięcy temu, co stwarza bezpośredni konflikt interesów i uniemożliwia mu zachowanie bezstronności przy ocenie procesów, które sam wcześniej wdrażał lub nadzorował. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego jest niezbędnym krokiem w celu zapewnienia odpowiedniego przydzielenia zasobów i ochrony wiarygodności funkcji audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające przeprowadzenie audytu pod warunkiem skupienia się wyłącznie na testowaniu skuteczności kontroli jest błędne, ponieważ Standardy IIA kategorycznie zabraniają audytowania własnej pracy z okresu ostatniego roku, niezależnie od zakresu testów. Propozycja zaangażowania zewnętrznego konsultanta do weryfikacji pracy nieobiektywnego audytora jest nieprawidłowa, gdyż nie eliminuje ona pierwotnego naruszenia standardów etycznych przez pracownika wewnętrznego. Z kolei udział w zleceniu w roli obserwatora nadal stwarza ryzyko wywierania nieuzasadnionego wpływu na zespół audytowy poprzez wiedzę ekspercką zdobytą na stanowisku operacyjnym, co mogłoby podważyć niezależność całego projektu.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi zachować co najmniej 12-miesięczny okres karencji przed przystąpieniem do audytu obszaru, w którym wcześniej pełnił funkcje operacyjne lub zarządcze.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. Ponieważ Jan pracował w dziale monitorowania transakcji 10 miesięcy temu, nie upłynął jeszcze wymagany 12-miesięczny okres karencji. W takiej sytuacji audytor musi ujawnić konflikt interesów, a kierownictwo audytu powinno wyznaczyć inną osobę do przeprowadzenia tego zadania, aby zapewnić bezstronność oceny.

Niepoprawnie: Podejście zakładające udział audytora w roli doradcy technicznego jest błędne, ponieważ Standardy IIA nie przewidują takiego wyjątku dla usług zapewniających w okresie krótszym niż rok od zmiany stanowiska. Samo złożenie oświadczenia o bezstronności i wzmożony nadzór nie eliminują domniemanego braku obiektywizmu wynikającego z niedawnej odpowiedzialności operacyjnej. Z kolei poleganie na niezależności organizacyjnej (raportowanie do komitetu audytu) jest niewłaściwe w tym kontekście, gdyż niezależność dotyczy umiejscowienia funkcji audytu w strukturze firmy, natomiast obiektywizm jest indywidualną cechą audytora, której nie można zastąpić schematem raportowania.

Wniosek: Indywidualny obiektywizm audytora jest naruszony, jeśli audytuje on obszar swojej poprzedniej odpowiedzialności operacyjnej przed upływem pełnych 12 miesięcy.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W opisanym scenariuszu audytor pełnił funkcję kierowniczą w dziale płatności zaledwie sześć miesięcy temu, co stwarza bezpośredni konflikt interesów i uniemożliwia mu zachowanie bezstronności przy ocenie procesów, które sam wcześniej wdrażał lub nadzorował. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego jest niezbędnym krokiem w celu zapewnienia odpowiedniego przydzielenia zasobów i ochrony wiarygodności funkcji audytu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające przeprowadzenie audytu pod warunkiem skupienia się wyłącznie na testowaniu skuteczności kontroli jest błędne, ponieważ Standardy IIA kategorycznie zabraniają audytowania własnej pracy z okresu ostatniego roku, niezależnie od zakresu testów. Propozycja zaangażowania zewnętrznego konsultanta do weryfikacji pracy nieobiektywnego audytora jest nieprawidłowa, gdyż nie eliminuje ona pierwotnego naruszenia standardów etycznych przez pracownika wewnętrznego. Z kolei udział w zleceniu w roli obserwatora nadal stwarza ryzyko wywierania nieuzasadnionego wpływu na zespół audytowy poprzez wiedzę ekspercką zdobytą na stanowisku operacyjnym, co mogłoby podważyć niezależność całego projektu.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi zachować co najmniej 12-miesięczny okres karencji przed przystąpieniem do audytu obszaru, w którym wcześniej pełnił funkcje operacyjne lub zarządcze.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA, Karta Audytu Wewnętrznego jest formalnym dokumentem, który musi definiować cel, uprawnienia i odpowiedzialność funkcji audytu. Kluczowym wymogiem jest zapewnienie audytowi wewnętrznemu nieograniczonego dostępu do dokumentacji, personelu oraz zasobów fizycznych niezbędnych do realizacji zadań. Ponadto, aby zapewnić niezależność organizacyjną, Karta musi zostać ostatecznie zatwierdzona przez Radę Nadzorczą lub odpowiedni organ nadzorczy, a nie wyłącznie przez kierownictwo operacyjne (Zarząd). Wszelkie ograniczenia dostępu narzucane przez CEO mogłyby uniemożliwić obiektywną ocenę procesów i naruszać standardy zawodowe.

Niepoprawnie: Podejście zakładające akceptację ograniczeń dostępu w zamian za formalną komunikację jest błędne, ponieważ dostęp do systemów nie może być uzależniony od każdorazowej zgody kierownictwa, co godzi w istotę niezależnego zapewnienia. Propozycja zatwierdzenia dokumentu wyłącznie przez Zarząd jako organ wykonawczy pomija kluczową rolę Rady Nadzorczej w nadzorowaniu funkcji audytu i zapewnianiu jej autonomii. Z kolei ograniczanie zakresu audytu w celu ochrony danych wrażliwych bez zachowania uprawnień do ich badania uniemożliwia realizację misji audytu w obszarach o najwyższym ryzyku, takich jak systemy transakcyjne w sektorze Fintech.

Wniosek: Karta Audytu Wewnętrznego musi gwarantować pełny dostęp do zasobów organizacji i wymaga zatwierdzenia przez organ nadzorczy, aby zapewnić niezależność i skuteczność funkcji audytu.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA, audytorzy wewnętrzni mogą świadczyć usługi doradcze, o ile nie przejmują odpowiedzialności zarządczej. Uczestnictwo w charakterze doradcy pozwala na wniesienie wartości dodanej do organizacji bez naruszania obiektywizmu, pod warunkiem, że audytor nie podejmuje wiążących decyzji za kierownictwo. Aby wyeliminować konflikt interesów podczas późniejszego badania zapewniającego, audyt systemu powinien zostać przeprowadzony przez osobę, która nie była bezpośrednio zaangażowana w prace projektowe.

Niepoprawnie: Podejście zakładające całkowitą odmowę udziału w projekcie jest błędne, ponieważ usługi doradcze są istotnym elementem misji audytu wewnętrznego i pozwalają na proaktywne zarządzanie ryzykiem. Z kolei przyjęcie roli lidera projektu i podejmowanie decyzji operacyjnych stanowi bezpośrednie naruszenie obiektywizmu, gdyż audytor nie może bezstronnie oceniać efektów własnych decyzji zarządczych. Przekazanie zadań projektowych i audytowych tej samej osobie, nawet na niższym szczeblu, narusza zasadę obiektywizmu indywidualnego i nie rozwiązuje problemu konfliktu interesów wewnątrz departamentu.

Wniosek: Audytorzy wewnętrzni mogą pełnić funkcje doradcze w projektach, ale muszą unikać podejmowania decyzji zarządczych i zapewnić rozdzielność ról przy późniejszych zadaniach zapewniających.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora wewnętrznego uznaje się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające (assurance) w obszarze, za który był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatniego roku. W opisanym scenariuszu minęło zaledwie osiem miesięcy od czasu, gdy audytor projektował procedury KYC, co stwarza bezpośredni konflikt interesów. Audytor nie może obiektywnie oceniać własnej pracy lub decyzji podjętych w roli operacyjnej przed upływem 12-miesięcznego okresu karencji, dlatego obowiązkowe jest ujawnienie tego faktu i wyłączenie się z realizacji tego konkretnego zadania.

Niepoprawnie: Podejście zakładające udział audytora w roli doradcy z dodatkową weryfikacją wyników przez inną osobę jest niewystarczające, ponieważ wcześniejsze zaangażowanie w projektowanie procesów trwale rzutuje na bezstronność oceny w tak krótkim odstępie czasu. Skupienie się wyłącznie na strukturze raportowania do komitetu audytu odnosi się do niezależności organizacyjnej całej jednostki audytu, a nie rozwiązuje problemu indywidualnego braku obiektywizmu konkretnego pracownika. Z kolei argumentacja oparta na wykorzystaniu biegłości zawodowej i wiedzy eksperckiej jako uzasadnienia dla podjęcia zlecenia jest błędna, ponieważ kompetencje techniczne nie mogą być przedkładane nad etyczne wymogi bezstronności i unikania konfliktów interesów.

Wniosek: Audytor wewnętrzny nie może brać udziału w zleceniach zapewniających dotyczących obszarów, za które odpowiadał operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia indywidualnego obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm uważa się za naruszony, jeżeli audytor przeprowadza zlecenie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu poprzedniego roku. Ponieważ audytor pracował w dziale operacyjnym zaledwie siedem miesięcy temu i bezpośrednio projektował badane mechanizmy, jego udział w audycie tworzy niedopuszczalny konflikt interesów. Jedynym właściwym rozwiązaniem jest powierzenie zadania innej osobie, aby zapewnić bezstronność oceny.

Niepoprawnie: Podejście polegające na wzmocnionym nadzorze lub weryfikacji przez zewnętrznego konsultanta jest niewystarczające, ponieważ standardy nakładają sztywny limit czasowy (jeden rok) dla zachowania obiektywizmu przy przejściu z ról operacyjnych do audytowych. Wyznaczenie audytora jako eksperta merytorycznego w tym samym zleceniu również jest ryzykowne, gdyż jego wiedza jest nierozerwalnie związana z wcześniejszymi decyzjami projektowymi, co mogłoby wpłynąć na obiektywizm całego zespołu. Samo złożenie oświadczenia o braku konfliktu interesów nie uchyla wymogów regulacyjnych dotyczących rocznego okresu karencji.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi zachować co najmniej 12-miesięczny odstęp czasowy przed przystąpieniem do audytu obszaru, za który był wcześniej odpowiedzialny operacyjnie, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego IIA, obiektywizm audytora uznaje się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. Ponieważ Marek pełnił funkcję operacyjną w dziale AML zaledwie 8 miesięcy temu, istnieje bezpośredni konflikt interesów. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego (CAE) o tym fakcie jest niezbędne, aby umożliwić wyznaczenie innego audytora lub wdrożenie odpowiednich zabezpieczeń, co jest zgodne z wymogami dotyczącymi ujawniania naruszeń obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające jedynie udokumentowanie wcześniejszej roli i dodatkowy przegląd jest niewystarczające, ponieważ standardy wyraźnie wskazują na 12-miesięczny okres karencji dla zadań zapewniających. Przekazanie raportu bezpośrednio do Komitetu Audytu dotyczy niezależności organizacyjnej całej funkcji audytu, a nie rozwiązuje problemu indywidualnego braku obiektywizmu audytora wynikającego z wcześniejszych obowiązków. Zaangażowanie eksperta zewnętrznego lub skupienie się na biegłości zawodowej nie eliminuje konfliktu interesów, który powstaje, gdy audytor ocenia własną wcześniejszą pracę lub pracę swoich niedawnych współpracowników.

Wniosek: Indywidualny obiektywizm audytora wymaga zachowania co najmniej 12-miesięcznego odstępu czasu między pełnieniem funkcji operacyjnych a przeprowadzaniem audytu w tym samym obszarze.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora uważa się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie zapewniające w odniesieniu do działań, za które był odpowiedzialny w ciągu poprzedniego roku. W opisanym scenariuszu audytor pracował w dziale operacyjnym zaledwie osiem miesięcy temu, co oznacza, że nie upłynął wymagany 12-miesięczny okres karencji. Przeniesienie zadania na inną osobę jest jedynym sposobem na pełne zachowanie zgodności ze standardami niezależności i obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające ścisły nadzór i weryfikację zewnętrzną jest błędne, ponieważ mechanizmy te nie eliminują domniemanego braku obiektywizmu wynikającego z niedawnej odpowiedzialności operacyjnej. Ograniczenie roli audytora wyłącznie do usług doradczych również nie rozwiązuje problemu, gdyż standardy IIA wskazują, że audytorzy mogą świadczyć usługi doradcze w obszarach, za które byli wcześniej odpowiedzialni, ale pod warunkiem zachowania obiektywizmu, co w tak krótkim czasie od zmiany stanowiska jest wysoce ryzykowne i nieprofesjonalne w kontekście audytu zapewniającego. Samo uzyskanie oświadczenia i poinformowanie Zarządu jest niewystarczające, gdy istnieje bezpośrednie naruszenie standardu czasowego, które można wyeliminować poprzez odpowiednie zarządzanie zasobami ludzkimi.

Wniosek: Audytor wewnętrzny nie może brać udziału w zadaniach zapewniających dotyczących obszarów, za które był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm indywidualny audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające (assurance) w obszarze, za który był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W opisanym scenariuszu Marek nie tylko pracował w dziale onboardingu pół roku temu, ale również projektował obecne procedury, co stwarza bezpośrednie ryzyko auto-przeglądu (self-review bias). Poinformowanie przełożonego i wyłączenie się z zadania jest jedynym działaniem w pełni zgodnym z Kodeksem Etyki i Standardami.

Niepoprawnie: Podejście zakładające skupienie się wyłącznie na aspektach technicznych jest błędne, ponieważ konflikt interesów dotyczy całego obszaru odpowiedzialności, a nie tylko wybranych decyzji personalnych. Pełnienie roli konsultanta merytorycznego w ramach tego samego zlecenia zapewniającego nadal pozwalałoby Markowi na wywieranie nieuzasadnionego wpływu na wyniki audytu własnej pracy, co jest niedopuszczalne. Z kolei poddanie dokumentacji przeglądowi przez audytora zewnętrznego jest metodą ograniczania ryzyka, ale nie eliminuje podstawowego naruszenia standardu dotyczącego rocznego okresu karencji dla audytorów przechodzących z jednostek operacyjnych.

Wniosek: Audytor wewnętrzny musi zachować co najmniej 12-miesięczny odstęp czasowy przed przystąpieniem do audytu zapewniającego w obszarze, w którym wcześniej pełnił funkcje operacyjne.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego IIA, obiektywizm audytora uznaje się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. Ponieważ Marek pełnił funkcję operacyjną w dziale AML zaledwie 8 miesięcy temu, istnieje bezpośredni konflikt interesów. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego (CAE) o tym fakcie jest niezbędne, aby umożliwić wyznaczenie innego audytora lub wdrożenie odpowiednich zabezpieczeń, co jest zgodne z wymogami dotyczącymi ujawniania naruszeń obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające jedynie udokumentowanie wcześniejszej roli i dodatkowy przegląd jest niewystarczające, ponieważ standardy wyraźnie wskazują na 12-miesięczny okres karencji dla zadań zapewniających. Przekazanie raportu bezpośrednio do Komitetu Audytu dotyczy niezależności organizacyjnej całej funkcji audytu, a nie rozwiązuje problemu indywidualnego braku obiektywizmu audytora wynikającego z wcześniejszych obowiązków. Zaangażowanie eksperta zewnętrznego lub skupienie się na biegłości zawodowej nie eliminuje konfliktu interesów, który powstaje, gdy audytor ocenia własną wcześniejszą pracę lub pracę swoich niedawnych współpracowników.

Wniosek: Indywidualny obiektywizm audytora wymaga zachowania co najmniej 12-miesięcznego odstępu czasu między pełnieniem funkcji operacyjnych a przeprowadzaniem audytu w tym samym obszarze.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego (Standard 1130.A1), obiektywizm indywidualnego audytora uważa się za naruszony, jeśli przeprowadza on badanie zapewniające (assurance) w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu poprzedniego roku. Ponieważ Marek projektował i wdrażał procedury KYC zaledwie sześć miesięcy temu, nie może on obiektywnie oceniać własnej pracy. Jedynym właściwym rozwiązaniem w celu zachowania standardów etycznych i zawodowych jest wyznaczenie innej osoby do przeprowadzenia tego konkretnego zadania.

Niepoprawnie: Podejście polegające na samym nadzorze kierowniczym nie eliminuje fundamentalnego konfliktu interesów, jakim jest ocena własnych projektów w okresie krótszym niż 12 miesięcy od zakończenia pracy operacyjnej. Wykorzystanie wiedzy eksperckiej audytora kosztem jego obiektywizmu jest błędem, ponieważ wiarygodność wyników audytu zależy od bezstronności, a nie tylko od biegłości technicznej. Samo ujawnienie konfliktu w raporcie końcowym jest niewystarczające w przypadku usług zapewniających, gdy naruszona zostaje sztywna bariera czasowa jednego roku określona w standardach zawodowych.

Wniosek: Audytorzy wewnętrzni nie mogą audytować obszarów, za które byli odpowiedzialni operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy, aby uniknąć naruszenia obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie ze Standardami IIA (w szczególności Standard 1130.A1), obiektywizm audytora wewnętrznego uznaje się za ograniczony, jeżeli przeprowadza on badanie atestacyjne w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W opisanym scenariuszu audytor pracował przy wdrażaniu systemu zaledwie osiem miesięcy temu, co stanowi bezpośrednie naruszenie zasady obiektywizmu indywidualnego. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego o tej sytuacji jest obowiązkowe, aby umożliwić odpowiednie zarządzanie konfliktem interesów i ewentualną zmianę obsady zespołu audytowego.

Niepoprawnie: Podejście zakładające kontynuację prac pod dodatkowym nadzorem jest niewystarczające, ponieważ standardowy okres karencji wynoszący 12 miesięcy nie został zachowany, a sam nadzór nie eliminuje domniemania braku bezstronności. Argumentacja dotycząca wykorzystania wiedzy merytorycznej dla zwiększenia biegłości jest błędna, gdyż korzyści z wiedzy technicznej nie mogą przeważać nad fundamentalnymi zasadami etycznymi i niezależnością. Twierdzenie, że konflikt interesów wygasa po sześciu miesiącach lub zależy wyłącznie od uprawnień technicznych w systemie, jest niezgodne z wytycznymi IIA, które kładą nacisk na roczny okres odstępu od odpowiedzialności operacyjnej.

Wniosek: Audytor wewnętrzny nie może brać udziału w zadaniach zapewniających dotyczących obszarów, za które odpowiadał operacyjnie w ciągu ostatniego roku, ze względu na domniemane naruszenie obiektywizmu.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami IIA (Standard 1130.A1), obiektywizm audytora wewnętrznego uznaje się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie zapewniające w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu poprzedniego roku. Ponieważ w opisanym scenariuszu minęło zaledwie 10 miesięcy od czasu, gdy audytor pełnił funkcję kierowniczą w dziale operacji płatniczych, nie może on uczestniczyć w tym konkretnym zleceniu zapewniającym. Przestrzeganie tego rocznego okresu karencji jest niezbędne dla zachowania bezstronności i uniknięcia ryzyka oceny własnej pracy.

Niepoprawnie: Podejście polegające na samym ujawnieniu konfliktu interesów w raporcie jest niewystarczające, gdy naruszenie standardu dotyczącego obiektywizmu jest ewidentne i możliwe do uniknięcia. Wzmożony nadzór nad pracą audytora nie eliminuje domniemania braku obiektywizmu wynikającego z niedawnej odpowiedzialności operacyjnej. Z kolei zmiana roli na doradczą w ramach tego samego zlecenia zapewniającego nadal stwarza ryzyko konfliktu interesów, ponieważ audytor wciąż brałby udział w procesie oceny obszaru, za który niedawno odpowiadał, co jest sprzeczne z zasadami etyki zawodowej.

Wniosek: Audytor wewnętrzny nie może brać udziału w zadaniach zapewniających dotyczących obszarów, za które był odpowiedzialny operacyjnie w ciągu ostatnich 12 miesięcy.

Poprawnie: Zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Praktyki Zawodowej Audytu Wewnętrznego IIA, obiektywizm audytora uznaje się za naruszony, jeżeli przeprowadza on badanie w obszarze, za który był odpowiedzialny w ciągu ostatniego roku. Ponieważ Marek pełnił funkcję operacyjną w dziale AML zaledwie 8 miesięcy temu, istnieje bezpośredni konflikt interesów. Poinformowanie Dyrektora Audytu Wewnętrznego (CAE) o tym fakcie jest niezbędne, aby umożliwić wyznaczenie innego audytora lub wdrożenie odpowiednich zabezpieczeń, co jest zgodne z wymogami dotyczącymi ujawniania naruszeń obiektywizmu.

Niepoprawnie: Podejście zakładające jedynie udokumentowanie wcześniejszej roli i dodatkowy przegląd jest niewystarczające, ponieważ standardy wyraźnie wskazują na 12-miesięczny okres karencji dla zadań zapewniających. Przekazanie raportu bezpośrednio do Komitetu Audytu dotyczy niezależności organizacyjnej całej funkcji audytu, a nie rozwiązuje problemu indywidualnego braku obiektywizmu audytora wynikającego z wcześniejszych obowiązków. Zaangażowanie eksperta zewnętrznego lub skupienie się na biegłości zawodowej nie eliminuje konfliktu interesów, który powstaje, gdy audytor ocenia własną wcześniejszą pracę lub pracę swoich niedawnych współpracowników.

Wniosek: Indywidualny obiektywizm audytora wymaga zachowania co najmniej 12-miesięcznego odstępu czasu między pełnieniem funkcji operacyjnych a przeprowadzaniem audytu w tym samym obszarze.