Polski Advanced CAMS-Audit Exam Practice Test

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz standardami międzynarodowymi dotyczącymi sankcji, obowiązuje tak zwana zasada 50 procent. Stanowi ona, że podmiot jest uznawany za objęty sankcjami, jeżeli jedna lub więcej osób zablokowanych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50 procent lub więcej udziałów własnościowych. W opisanym scenariuszu suma udziałów dwóch podmiotów znajdujących się na liście SDN wynosi 55 procent (30 procent plus 25 procent), co oznacza, że spółka Alfa jest automatycznie traktowana jako podmiot zablokowany. Audytor musi zatem wyegzekwować natychmiastowe zamrożenie aktywów, ponieważ naruszenie tej zasady wiąże się z wysokim ryzykiem regulacyjnym i prawnym dla instytucji finansowej.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące przeprowadzenie wzmożonej należytej staranności (EDD) przed zamrożeniem jest błędne, ponieważ w przypadku przekroczenia progu 50 procent własności przez podmioty sankcjonowane, blokada musi nastąpić niezwłocznie, a analiza kontroli faktycznej jest w tym przypadku wtórna wobec kryterium własności. Twierdzenie, że system działa poprawnie, ponieważ żaden pojedynczy udziałowiec nie posiada większości, wynika z niezrozumienia zasady agregacji udziałów osób zablokowanych. Z kolei próba ubiegania się o licencję ogólną przed podjęciem działań zabezpieczających jest procedurą nieprawidłową, gdyż licencje służą do zezwalania na określone transakcje z podmiotami już zidentyfikowanymi jako zablokowane, a nie do legitymizowania braku blokady w sytuacji oczywistego naruszenia progów własnościowych.

Wniosek: Kluczowym elementem skutecznego programu sankcyjnego jest stosowanie zasady 50 procent w sposób zagregowany, co oznacza konieczność sumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych w celu ustalenia statusu danego klienta.

Poprawnie: Zgodnie z zasadą 50% (50 Percent Rule) stosowaną przez OFAC oraz podobnymi wytycznymi Unii Europejskiej, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeżeli jedna lub więcej osób zablokowanych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50% lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu, mimo że podmiot Alfa nie posiada bezpośrednio większości udziałów, jego łączna własność (bezpośrednia i pośrednia poprzez spółkę Beta) przekracza próg 50%. Precyzyjne wyliczenie udziałów pośrednich i ich agregacja z udziałami bezpośrednimi jest kluczowym elementem badania należytej staranności w zakresie sankcji, co skutkuje automatycznym rozszerzeniem restrykcji na spółkę Gamma.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące brak objęcia sankcjami ze względu na brak bezpośredniej większości jest błędne, ponieważ ignoruje zasadę agregacji udziałów pośrednich, która jest fundamentem skutecznego egzekwowania sankcji. Skupienie się wyłącznie na kontroli zarządczej zamiast na strukturze własnościowej jest podejściem niepełnym; choć kontrola jest istotna w przepisach UE, w ramach OFAC sam próg własnościowy 50% jest wystarczający do zablokowania podmiotu. Propozycja zastosowania progów AML (25%) jest merytorycznie niepoprawna, gdyż standardy identyfikacji beneficjenta rzeczywistego w AML służą innym celom niż rygorystyczne progi blokowania aktywów w reżimach sankcyjnych.

Wniosek: Skuteczna analiza sankcyjna wymaga agregacji wszystkich bezpośrednich i pośrednich udziałów podmiotów zablokowanych, aby zweryfikować, czy łączny poziom własności osiąga lub przekracza próg 50%.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi zasady 50 procent, mienie i udziały w mieniu podmiotu są zablokowane, jeśli jeden lub więcej podmiotów zablokowanych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50 procent lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu łączny udział dwóch osób znajdujących się na liście SDN wynosi dokładnie 50 procent (40 procent plus 10 procent), co automatycznie nakłada obowiązek blokady na spółkę holdingową, nawet jeśli ona sama nie figuruje na liście sankcyjnej. Jest to kluczowy element zarządzania ryzykiem sankcyjnym, który różni się od standardowych progów AML, gdzie często analizuje się udziały indywidualne powyżej 25 procent.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące stosowanie progu 25 procent jest błędne, ponieważ odnosi się do identyfikacji beneficjenta rzeczywistego w ramach AML, a nie do automatycznego blokowania aktywów w ramach reżimu sankcyjnego OFAC. Argumentacja, że udziały nie podlegają sumowaniu, jest sprzeczna z oficjalną interpretacją organów regulacyjnych, która nakazuje agregację udziałów wszystkich osób zablokowanych. Z kolei skupienie się wyłącznie na kontroli operacyjnej i odroczenie blokady jest ryzykowne i nieprawidłowe, ponieważ w reżimie OFAC sama własność na poziomie 50 procent jest wystarczającą i samodzielną przesłanką do zablokowania podmiotu, niezależnie od faktycznego sprawowania zarządu.

Wniosek: Zasada 50 procent wymaga sumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych w celu ustalenia, czy dany podmiot podlega automatycznym sankcjom blokującym.

Poprawnie: Zgodnie z zasadą 50 procent (50 Percent Rule) stosowaną przez OFAC oraz wytycznymi Unii Europejskiej, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeżeli jedna lub więcej osób wpisanych na listę sankcyjną posiada w nim łącznie 50 procent lub więcej udziałów, bezpośrednio lub pośrednio. W opisanym scenariuszu osoba objęta sankcjami posiada 45 procent udziałów bezpośrednio oraz 10 procent pośrednio poprzez kontrolowaną przez siebie spółkę cypryjską, co sumarycznie daje 55 procent udziałów. W takiej sytuacji podmiot jest traktowany tak, jakby sam znajdował się na liście, co obliguje instytucję finansową do zablokowania transakcji i zamrożenia środków.

Niepoprawnie: Podejście ograniczające się wyłącznie do weryfikacji udziałów bezpośrednich jest błędne, ponieważ ignoruje strukturę kontroli pośredniej, co jest częstą metodą unikania sankcji. Uzyskanie oświadczenia od klienta o braku wpływu na zarządzanie nie zdejmuje z instytucji obowiązku przestrzegania progów własnościowych. Samo zaraportowanie transakcji jako podejrzanej bez jej uprzedniego zablokowania stanowiłoby naruszenie przepisów o zamrażaniu aktywów w przypadku podmiotów kontrolowanych przez osoby na listach sankcyjnych. Z kolei ubieganie się o licencję ogólną nie ma zastosowania w sytuacji, gdy transakcja narusza podstawowe zakazy handlowe z podmiotem objętym sankcjami bez wyraźnego wyłączenia ustawowego.

Wniosek: Prawidłowa ocena ryzyka sankcji wymaga agregacji wszystkich udziałów bezpośrednich i pośrednich osób objętych restrykcjami w celu zweryfikowania zasady 50 procent.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi zasady 50 procent, każdy podmiot, który jest własnością w co najmniej 50 procentach (bezpośrednio lub pośrednio) jednej lub większej liczby osób zablokowanych, jest uważany za podmiot zablokowany. W opisanym scenariuszu osoba SDN posiada 45 procent bezpośrednio oraz kontroluje spółkę Beta, ponieważ posiada w niej 60 procent udziałów. Zgodnie z interpretacją organów regulacyjnych, jeśli podmiot zablokowany posiada 50 procent lub więcej udziałów w innym podmiocie (Beta), to ten drugi podmiot jest również traktowany jako zablokowany, a jego udziały w kolejnych spółkach (15 procent w Alfa) są w pełni przypisywane osobie zablokowanej. Zatem łączny udział osoby SDN w spółce Alfa wynosi 60 procent (45 procent bezpośrednio + 15 procent pośrednio przez zablokowaną spółkę Beta), co oznacza, że Alfa jest podmiotem sankcjonowanym z mocy prawa.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące, że oświadczenie zarządu o braku wpływu osoby z listy SDN na operacje jest wystarczające, jest błędne, ponieważ zasada 50 procent jest testem obiektywnym opartym na własności, a nie subiektywną oceną kontroli zarządczej. Twierdzenie, że OFAC bierze pod uwagę wyłącznie udziały bezpośrednie, jest niezgodne z oficjalnymi wytycznymi, które nakazują sumowanie udziałów pośrednich przechodzących przez inne podmioty zablokowane. Propozycja zastosowania wzmożonej należytej staranności (EDD) zamiast blokowania relacji jest nieprawidłowa w sytuacji, gdy podmiot spełnia kryteria własnościowe zasady 50 procent, co skutkuje automatycznym zakazem prowadzenia z nim transakcji bez odpowiedniej licencji.

Wniosek: Zasada 50 procent wymaga sumowania wszystkich bezpośrednich i pośrednich udziałów należących do podmiotów zablokowanych, co skutkuje objęciem sankcjami spółek zależnych nawet jeśli nie figurują one bezpośrednio na listach sankcyjnych.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi zasady 50%, podmiot jest uznawany za zablokowany, jeśli jest on własnością jednej lub większej liczby osób zablokowanych, które posiadają w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50% lub więcej udziałów. Kluczowym elementem tej zasady jest agregacja udziałów. Jeśli system AST jest skonfigurowany tak, aby wykrywać tylko pojedyncze udziały wynoszące 50%, pominie on sytuacje, w których np. dwie osoby z listy SDN posiadają po 25% udziałów każda. W takim przypadku podmiot powinien zostać zablokowany, a brak takiej funkcjonalności w systemie stanowi poważną lukę w kontroli sankcyjnej.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące stosowanie progu 25% jest błędne, ponieważ miesza standardy identyfikacji beneficjenta rzeczywistego w AML z konkretną zasadą 50% w reżimie sankcyjnym; samo obniżenie progu bez mechanizmu agregacji nie zapewnia zgodności z wymogami OFAC. Propozycja dotycząca progu 10% odnosi się do bardzo restrykcyjnych polityk wewnętrznych, które nie są wymagane przez standardową zasadę 50% i nie stanowią uchybienia regulacyjnego w tym kontekście. Skupienie się na powiązaniach rodzinnych jako podstawie definicji własności jest nieprecyzyjne, ponieważ zasada 50% odnosi się do formalnego posiadania udziałów przez podmioty już znajdujące się na listach sankcyjnych, a nie do samej relacji pokrewieństwa.

Wniosek: Zasada 50% OFAC wymaga sumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych w danym podmiocie, co musi zostać odzwierciedlone w logice agregacji systemu przesiewowego.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi organów takich jak OFAC oraz regulacjami Unii Europejskiej, podmiot uznaje się za sankcjonowany nie tylko w przypadku posiadania 50% lub więcej udziałów przez osobę na liście sankcyjnej, ale również wtedy, gdy osoba ta sprawuje nad nim faktyczną kontrolę. Audytor musi zweryfikować, czy bank przeprowadził analizę jakościową, ponieważ kontrola może być sprawowana poprzez prawo do powoływania większości rady nadzorczej, dominujący wpływ na decyzje finansowe lub inne mechanizmy, nawet jeśli formalny próg własności kapitałowej nie został osiągnięty. Brak takiej analizy stanowi istotną lukę w procesie mitygowania ryzyka sankcyjnego.

Niepoprawnie: Podejście oparte na progu 25% jest błędne w tym kontekście, ponieważ odnosi się do standardowej identyfikacji beneficjenta rzeczywistego w ramach procedur AML, a nie do specyficznych wymogów dotyczących własności i kontroli w reżimach sankcyjnych, gdzie kluczowy jest próg 50%. Poleganie wyłącznie na oświadczeniach udziałowców mniejszościowych bez przeprowadzenia niezależnej weryfikacji i analizy powiązań jest niewystarczające i nie spełnia standardów należytej staranności (due diligence). Z kolei automatyczne przekazywanie sprawy do organu nadzoru przed dokonaniem własnej oceny ryzyka jest nieefektywne i nie zwalnia instytucji z obowiązku posiadania skutecznych mechanizmów kontroli wewnętrznej.

Wniosek: Skuteczny audyt sankcyjny musi potwierdzić, że instytucja ocenia nie tylko matematyczny próg własności 50%, ale również faktyczne sprawowanie kontroli nad podmiotem przez osoby sankcjonowane.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz standardami międzynarodowymi, zasada 50 procent wymaga agregacji udziałów wszystkich osób zablokowanych w danej strukturze własnościowej. Jeśli suma bezpośrednich i pośrednich udziałów osób znajdujących się na listach sankcyjnych wynosi co najmniej 50 procent, podmiot ten jest uznawany za zablokowany z mocy prawa, nawet jeśli nie został on wymieniony z nazwy na liście. W opisanym scenariuszu, mimo że osoba objęta sankcjami posiada bezpośrednio 48 procent, należy uwzględnić jej udziały w podmiotach nadrzędnych lub powiązanych, aby ocenić całkowity poziom własności. Przyjęcie podejścia opartego na agregacji jest najbardziej konserwatywnym i bezpiecznym rozwiązaniem regulacyjnym, minimalizującym ryzyko eksterytorialnych kar nakładanych przez organy takie jak OFAC.

Niepoprawnie: Podejście koncentrujące się wyłącznie na kontroli efektywnej jest niewystarczające, ponieważ zasada 50 procent działa automatycznie na podstawie kryterium własności, niezależnie od tego, czy osoba objęta sankcjami faktycznie zarządza spółką. Zastosowanie progu 25 procent charakterystycznego dla procedur AML/KYC jest błędem metodologicznym, ponieważ standardy sankcyjne wymagają specyficznej analizy struktury pod kątem blokady aktywów, a nie tylko identyfikacji beneficjenta rzeczywistego. Z kolei brak agregacji udziałów rozproszonych w różnych gałęziach struktury własnościowej jest sprzeczny z wytycznymi organów regulacyjnych i pozwalałby na łatwe obchodzenie sankcji poprzez celowe dzielenie pakietów akcji pomiędzy różne podmioty zależne od tej samej osoby zablokowanej.

Wniosek: Skuteczna polityka sankcyjna musi uwzględniać zasadę agregacji udziałów wszystkich osób zablokowanych, aby prawidłowo zidentyfikować podmioty podlegające automatycznemu zablokowaniu na podstawie progu 50 procent.

Poprawnie: Zasada 50% stosowana przez OFAC (Office of Foreign Assets Control) oraz inne organy regulacyjne, takie jak Unia Europejska, stanowi, że podmiot jest uważany za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób zablokowanych posiada w nim łącznie 50% lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu bank popełnił krytyczny błąd interpretacyjny, zakładając, że restrykcje zaczynają się powyżej progu 50% (pakiet większościowy). Zgodnie z wytycznymi, posiadanie dokładnie 50% udziałów przez podmiot sankcjonowany automatycznie przenosi status zablokowania na spółkę zależną, co czyni transakcję naruszeniem przepisów sankcyjnych.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące, że kluczowym kryterium jest wyłącznie faktyczna kontrola operacyjna, jest błędne w kontekście automatyzmu zasady 50%, która opiera się na własności formalnej. Propozycja ograniczenia się wyłącznie do wytycznych unijnych jest niebezpieczna dla instytucji o zasięgu globalnym, ponieważ ignoruje eksterytorialny zasięg przepisów USA (IEEPA) i ryzyko sankcji wtórnych. Twierdzenie, że zasada 50% dotyczy wyłącznie sumowania udziałów wielu różnych podmiotów, jest nieprawdziwe, gdyż ma ona zastosowanie zarówno do pojedynczego właściciela posiadającego 50% udziałów, jak i do grupy podmiotów zablokowanych posiadających łącznie taki udział.

Wniosek: Skuteczny audyt sankcyjny musi weryfikować, czy instytucja poprawnie stosuje zasadę 50% jako próg włącznie (równe lub większe), a nie tylko jako wymóg posiadania pakietu większościowego.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz standardami międzynarodowymi, zasada 50 procent wymaga agregacji udziałów wszystkich osób lub podmiotów objętych sankcjami. Jeśli łączny udział kilku podmiotów zablokowanych wynosi 50 procent lub więcej, dany podmiot jest uznawany za objęty sankcjami na mocy prawa, nawet jeśli żaden z udziałowców indywidualnie nie przekracza tego progu. W opisanym scenariuszu system bankowy zawiódł, ponieważ nie zsumował udziałów dwóch sankcjonowanych podmiotów (30 procent + 30 procent = 60 procent), co stanowi istotną lukę w procesie kontroli i naraża instytucję na ryzyko naruszenia przepisów.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące obniżenie progu do 25 procent jest błędne, ponieważ miesza standardy należytej staranności AML z rygorystycznymi wymogami dotyczącymi sankcji; progi te służą innym celom regulacyjnym. Twierdzenie, że systemy automatyczne powinny ograniczać się tylko do blokowania transakcji bez analizy struktury własnościowej, jest nieprawidłowe, gdyż screening bazy klientów jest fundamentem programu zgodności. Z kolei propozycja całkowitego przejścia na weryfikację ręczną jest nieuzasadniona operacyjnie i nieefektywna; audyt powinien dążyć do optymalizacji algorytmów przesiewowych, a nie do eliminacji technologii wspierającej procesy compliance.

Wniosek: Skuteczny system przesiewowy musi uwzględniać agregację udziałów wszystkich podmiotów objętych sankcjami w celu prawidłowego stosowania zasady 50 procent w strukturach własnościowych.

Poprawnie: W jurysdykcji Unii Europejskiej ocena podmiotu pod kątem sankcji opiera się na dwóch filarach: własności oraz kontroli. Zgodnie z wytycznymi Rady UE, podmiot uznaje się za kontrolowany przez osobę sankcjonowaną, jeśli posiada ona prawo do mianowania lub odwoływania większości członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego. W opisanym scenariuszu, mimo że udział kapitałowy wynosi 48%, sprawowanie faktycznej kontroli nad radą nadzorczą sprawia, że podmiot ten musi być traktowany jako objęty sankcjami, co wymaga zamrożenia jego aktywów i zakazu udostępniania mu zasobów gospodarczych.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że tylko przekroczenie progu 50% własności jest wiążące, jest błędne, ponieważ ignoruje unijne przepisy dotyczące sprawowania kontroli nad podmiotem. Skupienie się wyłącznie na zasadach agregacji stosowanych przez OFAC jest nieprawidłowe w kontekście instytucji działającej w UE, która musi w pierwszej kolejności przestrzegać rozporządzeń unijnych, gdzie definicja kontroli jest kluczowa. Propozycja ubiegania się o licencję generalną jest niewłaściwa, ponieważ licencje są wydawane na konkretne działania w drodze wyjątku, a nie służą do rozstrzygania statusu podmiotu, który na mocy przepisów o kontroli powinien zostać uznany za sankcjonowany.

Wniosek: W ramach audytu sankcji w UE należy pamiętać, że kryterium kontroli nad zarządem podmiotu jest tak samo istotne jak posiadanie większościowego pakietu udziałów.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz standardami międzynarodowymi dotyczącymi zasady 50 procent, podmiot uznaje się za zablokowany, jeżeli jedna lub więcej osób znajdujących się na listach sankcyjnych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, co najmniej 50 procent udziałów. W przedstawionym scenariuszu audytor musi zsumować bezpośrednie udziały podmiotu SDN (45 procent) z jego udziałami pośrednimi posiadanymi poprzez Spółkę Delta (10 procent z 55 procent udziałów Delty w Gammie, co daje 5,5 procent). Łączny udział wynosi 50,5 procent, co przekracza próg 50 procent i skutkuje automatycznym objęciem Spółki Gamma sankcjami blokującymi, nawet jeśli sama Spółka Gamma nie widnieje na liście.

Niepoprawnie: Podejście wykluczające sumowanie udziałów bezpośrednich i pośrednich jest błędne, ponieważ organy regulacyjne takie jak OFAC wymagają agregacji wszystkich poziomów własności w celu zapobiegania unikaniu sankcji. Poleganie wyłącznie na kryterium kontroli zarządczej (często stosowanym w UE jako kryterium pomocnicze) jest niewystarczające w tym przypadku, gdyż zasada własnościowa 50 procent ma charakter nadrzędny i działa automatycznie. Zastosowanie progu 25 procent charakterystycznego dla procedur AML/KYC jest błędem metodologicznym, ponieważ standardy te służą identyfikacji ryzyka i beneficjenta rzeczywistego, a nie automatycznemu stosowaniu zakazów wynikających z reżimów sankcyjnych.

Wniosek: Skuteczna weryfikacja sankcyjna wymaga agregacji wszystkich bezpośrednich i pośrednich udziałów podmiotów zablokowanych w celu ustalenia, czy łączna własność osiągnęła lub przekroczyła próg 50 procent.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi zasady 50 procent, podmiot jest uznawany za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób zablokowanych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50 procent lub więcej udziałów. W procesie audytu należy zweryfikować, czy bank prawidłowo agreguje udziały. Jeśli osoba objęta sankcjami posiada 45 procent udziałów bezpośrednio oraz posiada istotne udziały w innym współwłaścicielu, audytor musi ocenić, czy łączna własność (bezpośrednia i pośrednia) przekracza próg 50 procent. Kluczowym błędem w scenariuszu jest przyjęcie przez bank, że liczy się tylko własność bezpośrednia, co jest sprzeczne z wymogami agregacji udziałów podmiotów sankcjonowanych.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na kontroli operacyjnej zamiast na strukturze własnościowej jest błędne, ponieważ zasada 50 procent opiera się na twardym kryterium własności, a brak kontroli nie zwalnia z obowiązku blokowania aktywów przy przekroczeniu progu udziałów. Twierdzenie, że zasada 50 procent dotyczy tylko Unii Europejskiej, jest nieprawdziwe, gdyż jest to kluczowy element regulacji OFAC w USA. Sugestia, że brak wykorzystania amerykańskiego systemu finansowego rozwiązuje problem, jest niebezpieczna z punktu widzenia audytu, ponieważ nie zmienia ona statusu podmiotu jako sankcjonowanego i naraża instytucję na ryzyko sankcji wtórnych oraz utratę reputacji.

Wniosek: Skuteczny audyt sankcji musi potwierdzić, że instytucja prawidłowo stosuje zasadę agregacji udziałów bezpośrednich i pośrednich wszystkich podmiotów zablokowanych przy obliczaniu progu 50 procent własności.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi podmiotów należących do osób zablokowanych (tzw. zasada 50%), każdy podmiot, który jest własnością w co najmniej 50 procentach, bezpośrednio lub pośrednio, jednej lub większej liczby osób zablokowanych, jest uważany za zablokowany. W opisanym scenariuszu podmiot z listy SDN posiada 45% udziałów bezpośrednio oraz kontroluje 60% udziałów w spółce Beta, która posiada 10% udziałów w spółce Alfa. Obliczając udział pośredni (60% z 10% = 6%) i dodając go do udziału bezpośredniego (45%), otrzymujemy łączny wynik 51%. Przekroczenie progu 50% oznacza, że spółka Alfa jest automatycznie objęta sankcjami, nawet jeśli nie figuruje ona imiennie na liście SDN.

Niepoprawnie: Podejście zakładające brak sankcji ze względu na 45% udział bezpośredni jest błędne, ponieważ ignoruje wymóg agregacji udziałów pośrednich i bezpośrednich wszystkich podmiotów zablokowanych. Skupienie się wyłącznie na kontroli operacyjnej lub zarządczej jest niewystarczające w kontekście przepisów OFAC, które opierają się na sztywnym progu własnościowym, niezależnie od faktycznego sprawowania kontroli. Zastosowanie progu 25% jest typowe dla procedur AML/KYC przy identyfikacji beneficjenta rzeczywistego, jednak w reżimie sankcyjnym OFAC kluczowy jest próg 50%, a jego błędne zinterpretowanie może prowadzić do naruszenia przepisów lub nieuzasadnionego blokowania transakcji.

Wniosek: Skuteczna analiza sankcyjna wymaga agregowania wszystkich bezpośrednich i pośrednich udziałów podmiotów zablokowanych, aby sprawdzić, czy łączna własność osiąga lub przekracza próg 50 procent.

Poprawnie: Decyzja banku jest w pełni uzasadniona i zgodna z wytycznymi organów takich jak OFAC oraz organów regulacyjnych UE. Zgodnie z tzw. zasadą 50 procent, podmiot jest uznawany za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób sankcjonowanych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50 procent lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu osoba sankcjonowana posiada 45 procent udziałów bezpośrednio oraz kontroluje dodatkowe udziały poprzez spółkę Delta. Ponieważ Delta jest kontrolowana przez tę samą osobę (60 procent udziałów), jej 10-procentowy udział w Gamma Sp. z o.o. jest wliczany do całkowitego stanu posiadania osoby sankcjonowanej, co daje łącznie 55 procent i skutkuje automatycznym rozszerzeniem sankcji na spółkę Gamma.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące uwzględnianie wyłącznie udziałów bezpośrednich jest błędne, ponieważ standardy międzynarodowe wymagają agregacji wszystkich udziałów posiadanych przez podmioty sankcjonowane w celu uniknięcia obchodzenia restrykcji poprzez struktury warstwowe. Twierdzenie, że należy skupić się wyłącznie na kontroli operacyjnej z pominięciem kapitału, jest nieprawidłowe, gdyż własność kapitałowa na poziomie 50 procent stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do nałożenia blokady. Z kolei propozycja zastosowania progu 25 procent jest częstym błędem polegającym na myleniu definicji beneficjenta rzeczywistego z przepisów AML z rygorystycznymi progami procentowymi stosowanymi w reżimach sankcyjnych, które co do zasady opierają się na progu 50 procent.

Wniosek: Skuteczny audyt sankcyjny musi weryfikować, czy instytucja prawidłowo agreguje udziały bezpośrednie i pośrednie osób sankcjonowanych zgodnie z zasadą 50 procent, odróżniając ją od progów AML.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi podmiotów posiadanych przez osoby zablokowane, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeśli jest on własnością w co najmniej 50 procentach przez jedną lub więcej osób znajdujących się na liście SDN. Kluczowym aspektem jest tutaj zasada agregacji, która nakazuje sumowanie udziałów wszystkich osób zablokowanych. W opisanym scenariuszu łączny udział podmiotów sankcjonowanych wynosi 55 procent (30 procent plus 25 procent), co oznacza, że spółka córka jest automatycznie traktowana jako podmiot zablokowany, mimo że jej nazwa nie widnieje bezpośrednio na liście sankcyjnej.

Niepoprawnie: Podejście zakładające brak sankcji ze względu na brak większościowego udziału jednego podmiotu jest błędne, ponieważ ignoruje obowiązek agregacji udziałów wielu osób zablokowanych. Skupienie się wyłącznie na kryterium kontroli operacyjnej charakterystycznym dla wytycznych Unii Europejskiej jest niewystarczające w kontekście globalnych operacji bankowych i ryzyka sankcji wtórnych USA. Z kolei kontynuowanie obsługi transakcji w oczekiwaniu na licencję lub wyjaśnienia organów regulacyjnych stanowi bezpośrednie naruszenie przepisów, gdyż blokada aktywów musi nastąpić natychmiast po zidentyfikowaniu przekroczenia progu własnościowego.

Wniosek: Zasada 50 procent OFAC wymaga sumowania udziałów wszystkich podmiotów zablokowanych w celu ustalenia, czy dana jednostka podlega sankcjom z mocy prawa.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC (Zasada 50%) oraz regulacjami Unii Europejskiej, podmiot jest uznawany za objęty sankcjami, jeśli osoby na listach sankcyjnych posiadają w nim łącznie 50% lub więcej udziałów (agregacja). Ponadto, zarówno OFAC, jak i organy UE kładą duży nacisk na koncepcję kontroli. Nawet jeśli progi własnościowe nie zostaną osiągnięte, podmiot może zostać uznany za sankcjonowany, jeśli osoba objęta sankcjami sprawuje nad nim faktyczną kontrolę (np. prawo do mianowania zarządu). Audyt musi zatem zalecić podejście uwzględniające oba te aspekty, aby zapobiec naruszeniom wynikającym z rozproszonej struktury własnościowej osób sankcjonowanych.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące brak konieczności agregacji udziałów jest błędne, ponieważ standardy OFAC wyraźnie wymagają sumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych w celu ustalenia, czy podmiot jako całość podlega sankcjom. Poleganie wyłącznie na automatyzacji i certyfikacji dostawcy oprogramowania bez weryfikacji wewnętrznych reguł logicznych (takich jak agregacja) jest niewystarczające z punktu widzenia audytu opartego na ryzyku, gdyż systemy AST często wymagają specyficznej konfiguracji pod daną jurysdykcję. Z kolei stosowanie progów AML (25%) zamiast sankcyjnych (50%) jest błędem metodologicznym; choć próg 25% wydaje się bezpieczniejszy, zasady te służą innym celom i nie uwzględniają specyficznej dla sankcji logiki agregacji oraz definicji kontroli, co może prowadzić do błędnej klasyfikacji ryzyka.

Wniosek: Skuteczny program zgodności z sankcjami musi uwzględniać agregację udziałów wszystkich osób zablokowanych oraz niezależną ocenę kontroli nad podmiotem, wykraczając poza proste progi własnościowe pojedynczych osób.

Poprawnie: Zasada 50% stosowana przez OFAC (Office of Foreign Assets Control) oraz inne organy regulacyjne, takie jak Unia Europejska, stanowi, że podmiot jest uważany za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób zablokowanych posiada w nim łącznie 50% lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu bank popełnił krytyczny błąd interpretacyjny, zakładając, że restrykcje zaczynają się powyżej progu 50% (pakiet większościowy). Zgodnie z wytycznymi, posiadanie dokładnie 50% udziałów przez podmiot sankcjonowany automatycznie przenosi status zablokowania na spółkę zależną, co czyni transakcję naruszeniem przepisów sankcyjnych.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące, że kluczowym kryterium jest wyłącznie faktyczna kontrola operacyjna, jest błędne w kontekście automatyzmu zasady 50%, która opiera się na własności formalnej. Propozycja ograniczenia się wyłącznie do wytycznych unijnych jest niebezpieczna dla instytucji o zasięgu globalnym, ponieważ ignoruje eksterytorialny zasięg przepisów USA (IEEPA) i ryzyko sankcji wtórnych. Twierdzenie, że zasada 50% dotyczy wyłącznie sumowania udziałów wielu różnych podmiotów, jest nieprawdziwe, gdyż ma ona zastosowanie zarówno do pojedynczego właściciela posiadającego 50% udziałów, jak i do grupy podmiotów zablokowanych posiadających łącznie taki udział.

Wniosek: Skuteczny audyt sankcyjny musi weryfikować, czy instytucja poprawnie stosuje zasadę 50% jako próg włącznie (równe lub większe), a nie tylko jako wymóg posiadania pakietu większościowego.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC (Revised Guidance on Entities Owned by Persons Whose Property and Interests in Property are Blocked), zasada 50% ma charakter kumulatywny. Oznacza to, że jeśli jeden lub więcej podmiotów znajdujących się na liście SDN posiada łącznie 50% lub więcej udziałów w danej spółce, spółka ta jest traktowana jako podmiot sankcjonowany z mocy prawa (by operation of law). Nie ma znaczenia, czy te podmioty działają wspólnie, czy są od siebie niezależne. W opisanym scenariuszu łączny udział wynosi 55% (45% + 10%), co obliguje instytucję finansową do zablokowania transakcji i aktywów takiego podmiotu, aby uniknąć naruszenia przepisów.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące, że udziały sumują się tylko przy udowodnionym działaniu w porozumieniu, jest błędne, ponieważ przepisy OFAC stosują automatyzm matematyczny przy agregacji udziałów. Twierdzenie, że zasada 50% dotyczy wyłącznie bezpośredniej własności jednego podmiotu, jest niezgodne z interpretacją organów regulacyjnych, która nakazuje sumowanie wszystkich udziałów należących do osób zablokowanych. Propozycja dotycząca progu 75% lub konieczności wykazania kontroli operacyjnej zamiast własności kapitałowej wprowadza w błąd, gdyż w reżimie sankcyjnym OFAC własność na poziomie 50% jest wystarczającą i samodzielną przesłanką do nałożenia blokady.

Wniosek: Zasada 50% OFAC wymaga sumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych w danym podmiocie, co skutkuje automatycznym objęciem tego podmiotu sankcjami, nawet jeśli żaden z właścicieli nie posiada samodzielnie pakietu kontrolnego.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC (tzw. 50 Percent Rule) oraz analogicznymi przepisami Unii Europejskiej, podmiot jest uznawany za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób zablokowanych posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50% lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu osoba SDN kontroluje w pełni Spółkę X (100% udziałów) oraz posiada pakiet kontrolny w Spółce Y (60% udziałów). Oznacza to, że oba te podmioty są traktowane jako zablokowane. W konsekwencji ich udziały w nowym kliencie (35% od Spółki X oraz 20% od Spółki Y) podlegają agregacji, co daje łącznie 55% udziałów należących do podmiotów sankcjonowanych. Przekroczenie progu 50% skutkuje automatycznym objęciem klienta sankcjami przez prawo, niezależnie od braku jego bezpośredniego wpisu na listy.

Niepoprawnie: Podejście ograniczające się wyłącznie do własności bezpośredniej jest błędne, ponieważ ignoruje kluczową zasadę agregacji udziałów pośrednich i kontroli nad łańcuchem własności. Sugestia dotycząca stosowania progu 25% jest nieprawidłowa, gdyż jest to standard identyfikacji beneficjenta rzeczywistego w ramach AML, a nie próg decydujący o automatycznym objęciu podmiotu sankcjami finansowymi. Twierdzenie, że progi procentowe są jedynie pomocnicze lub wymagają każdorazowej opinii organu nadzoru, jest niezgodne z charakterem przepisów sankcyjnych, które nakładają na instytucje finansowe obowiązek samodzielnej blokady aktywów w przypadku spełnienia kryteriów własnościowych.

Wniosek: Kluczowym elementem audytu sankcyjnego jest weryfikacja, czy instytucja prawidłowo agreguje wszystkie udziały pośrednie należące do podmiotów kontrolowanych przez osoby zablokowane, zgodnie z zasadą 50 procent.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi podmiotów należących do osób zablokowanych (tzw. Revised Guidance on Entities Owned by Persons Whose Property and Interests in Property are Blocked), podmiot jest uznawany za zablokowany, jeżeli jedna lub więcej osób objętych sankcjami posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50 procent lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu suma udziałów dwóch osób znajdujących się na liście SDN wynosi 55 procent (40 procent + 15 procent), co oznacza, że spółka luksemburska jest automatycznie traktowana jako podmiot zablokowany na mocy prawa, nawet jeśli żadna z tych osób nie posiada samodzielnie pakietu większościowego.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że żaden z udziałowców nie posiada samodzielnie 50 procent udziałów, jest błędne, ponieważ zasada OFAC nakazuje agregację udziałów wszystkich osób zablokowanych. Twierdzenie, że decydująca jest wyłącznie kontrola operacyjna lub faktyczne zarządzanie, jest nieprawidłowe w kontekście automatyzmu zasady 50 procent, która opiera się na kryterium własnościowym, a nie tylko na sprawowaniu kontroli. Argument o konieczności działania w formalnym porozumieniu lub strukturze joint venture również nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach, gdyż udziały sumują się bez względu na relacje między współwłaścicielami, o ile każdy z nich jest podmiotem sankcjonowanym.

Wniosek: Zasada 50 procent OFAC wymaga sumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych w celu ustalenia, czy dany podmiot jest automatycznie objęty sankcjami z mocy prawa.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz regulacjami Unii Europejskiej, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób objętych sankcjami posiada w nim łącznie 50% lub więcej udziałów, bezpośrednio lub pośrednio. W opisanym scenariuszu ta sama osoba wpisana na listę SDN kontroluje łącznie 55% udziałów poprzez dwa różne holdingi (30% + 25%). Zgodnie z zasadą agregacji, udziały te muszą zostać zsumowane, co oznacza, że spółka zależna staje się podmiotem zablokowanym z mocy prawa, a bank ma obowiązek zamrożenia jej aktywów.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że zasada 50% dotyczy wyłącznie własności bezpośredniej, jest błędne, ponieważ organy regulacyjne wymagają uwzględniania pełnego łańcucha własności. Twierdzenie, że należy stosować próg 25% właściwy dla procedur AML, jest częstym błędem; progi te służą do identyfikacji beneficjentów rzeczywistych w celu oceny ryzyka, ale nie determinują automatycznego zablokowania podmiotu na podstawie list sankcyjnych. Sugestia, że sankcje sektorowe mają pierwszeństwo przed zasadami własności, jest nieprawidłowa w tym kontekście, ponieważ zasada 50% jest fundamentalnym mechanizmem określającym status podmiotu jako zablokowanego (blocked party).

Wniosek: Skuteczny audyt sankcji musi potwierdzić, że instytucja prawidłowo agreguje wszystkie pośrednie udziały osób sankcjonowanych, aby zapewnić zgodność z zasadą 50%.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi własności (tzw. 50 Percent Rule), podmiot jest uznawany za zablokowany, jeżeli jedna lub więcej osób objętych sankcjami posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50% lub więcej udziałów. W przedstawionym scenariuszu Podmiot A (30%) oraz Podmiot B (25%) są obaj objęci sankcjami, co po zsumowaniu daje 55% udziałów własnościowych. Zasada agregacji ma kluczowe znaczenie, ponieważ uniemożliwia omijanie sankcji poprzez rozproszenie udziałów między kilka podmiotów zablokowanych. Audytor musi wskazać, że brak zsumowania tych udziałów doprowadził do błędnego uznania klienta za nieobjętego restrykcjami.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że progi sankcyjne są identyczne z progami AML (zazwyczaj 25%), jest błędne, ponieważ standardy sankcyjne są znacznie surowsze i opierają się na innych podstawach prawnych. Twierdzenie, że licencja ogólna jest wymagana dla każdego udziału mniejszościowego osób z listy SDN, jest nieścisłe, gdyż licencje dotyczą konkretnych czynności lub transakcji, a nie samego faktu istnienia struktury własnościowej poniżej progu blokady. Z kolei propozycja automatycznego blokowania przy 10% udziałów na podstawie IEEPA jest niezgodna z powszechnie przyjętą praktyką rynkową i wytycznymi organów regulacyjnych, które koncentrują się na progu 50% w kontekście własności kapitałowej.

Wniosek: Skuteczny proces weryfikacji sankcji musi uwzględniać agregację udziałów wszystkich podmiotów zablokowanych, aby prawidłowo zastosować zasadę 50% własności.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz standardami międzynarodowymi, zasada 50 procent wymaga agregacji udziałów wszystkich osób zablokowanych w danej strukturze własnościowej. Jeśli suma bezpośrednich i pośrednich udziałów osób znajdujących się na listach sankcyjnych wynosi co najmniej 50 procent, podmiot ten jest uznawany za zablokowany z mocy prawa, nawet jeśli nie został on wymieniony z nazwy na liście. W opisanym scenariuszu, mimo że osoba objęta sankcjami posiada bezpośrednio 48 procent, należy uwzględnić jej udziały w podmiotach nadrzędnych lub powiązanych, aby ocenić całkowity poziom własności. Przyjęcie podejścia opartego na agregacji jest najbardziej konserwatywnym i bezpiecznym rozwiązaniem regulacyjnym, minimalizującym ryzyko eksterytorialnych kar nakładanych przez organy takie jak OFAC.

Niepoprawnie: Podejście koncentrujące się wyłącznie na kontroli efektywnej jest niewystarczające, ponieważ zasada 50 procent działa automatycznie na podstawie kryterium własności, niezależnie od tego, czy osoba objęta sankcjami faktycznie zarządza spółką. Zastosowanie progu 25 procent charakterystycznego dla procedur AML/KYC jest błędem metodologicznym, ponieważ standardy sankcyjne wymagają specyficznej analizy struktury pod kątem blokady aktywów, a nie tylko identyfikacji beneficjenta rzeczywistego. Z kolei brak agregacji udziałów rozproszonych w różnych gałęziach struktury własnościowej jest sprzeczny z wytycznymi organów regulacyjnych i pozwalałby na łatwe obchodzenie sankcji poprzez celowe dzielenie pakietów akcji pomiędzy różne podmioty zależne od tej samej osoby zablokowanej.

Wniosek: Skuteczna polityka sankcyjna musi uwzględniać zasadę agregacji udziałów wszystkich osób zablokowanych, aby prawidłowo zidentyfikować podmioty podlegające automatycznemu zablokowaniu na podstawie progu 50 procent.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz regulacjami Unii Europejskiej, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób objętych sankcjami posiada w nim łącznie 50% lub więcej udziałów, bezpośrednio lub pośrednio. W opisanym scenariuszu ta sama osoba wpisana na listę SDN kontroluje łącznie 55% udziałów poprzez dwa różne holdingi (30% + 25%). Zgodnie z zasadą agregacji, udziały te muszą zostać zsumowane, co oznacza, że spółka zależna staje się podmiotem zablokowanym z mocy prawa, a bank ma obowiązek zamrożenia jej aktywów.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że zasada 50% dotyczy wyłącznie własności bezpośredniej, jest błędne, ponieważ organy regulacyjne wymagają uwzględniania pełnego łańcucha własności. Twierdzenie, że należy stosować próg 25% właściwy dla procedur AML, jest częstym błędem; progi te służą do identyfikacji beneficjentów rzeczywistych w celu oceny ryzyka, ale nie determinują automatycznego zablokowania podmiotu na podstawie list sankcyjnych. Sugestia, że sankcje sektorowe mają pierwszeństwo przed zasadami własności, jest nieprawidłowa w tym kontekście, ponieważ zasada 50% jest fundamentalnym mechanizmem określającym status podmiotu jako zablokowanego (blocked party).

Wniosek: Skuteczny audyt sankcji musi potwierdzić, że instytucja prawidłowo agreguje wszystkie pośrednie udziały osób sankcjonowanych, aby zapewnić zgodność z zasadą 50%.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi Unii Europejskiej oraz najlepszymi praktykami w zakresie sankcji, podmiot uznaje się za objęty sankcjami nie tylko wtedy, gdy osoba objęta sankcjami posiada ponad 50% udziałów, ale również wtedy, gdy sprawuje ona nad nim faktyczną kontrolę. Prawo do mianowania większości organu nadzorczego oraz decydowanie o kluczowych kwestiach finansowych stanowi wyraźną przesłankę kontroli. W takim przypadku, mimo że próg własnościowy OFAC (50%) nie został przekroczony, instytucja działająca w jurysdykcji UE musi zastosować środki ograniczające, aby uniknąć naruszenia przepisów unijnych.

Niepoprawnie: Podejście zakładające brak sankcji ze względu na posiadanie mniej niż 50% udziałów jest błędne, ponieważ ignoruje unijne kryterium kontroli, które jest niezależne od progu kapitałowego. Zastosowanie wyłącznie wzmożonych środków należytej staranności (EDD) w ramach AML jest niewystarczające i niebezpieczne, gdyż sankcje wymagają natychmiastowego zamrożenia aktywów, a nie tylko monitorowania. Wystąpienie o licencję przed podjęciem działań zabezpieczających jest procedurą nieprawidłową, ponieważ licencje są wydawane na konkretne działania po uprzednim zidentyfikowaniu i zabezpieczeniu relacji z podmiotem sankcjonowanym.

Wniosek: Skuteczna kontrola sankcji wymaga analizy nie tylko struktury własnościowej, ale także faktycznego sprawowania kontroli nad podmiotem, co jest kluczowym elementem wytycznych UE.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz interpretacjami organów Unii Europejskiej, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeżeli 50% lub więcej jego udziałów należy do jednej lub więcej osób lub podmiotów znajdujących się na listach sankcyjnych. Zasada agregacji stosowana przez OFAC wymaga zsumowania udziałów wszystkich osób zablokowanych, aby ustalić, czy dany podmiot jest zablokowany z mocy prawa. W opisanym scenariuszu łączny udział podmiotów sankcjonowanych wynosi 55%, co automatycznie rozciąga restrykcje na spółkę Gamma, wymagając od instytucji finansowej podjęcia działań zabezpieczających, takich jak zamrożenie aktywów.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące brak sankcji z powodu braku indywidualnego przekroczenia progu 50% przez jednego udziałowca jest błędne, ponieważ ignoruje kluczową zasadę agregacji udziałów podmiotów zablokowanych. Twierdzenie, że należy ignorować listę OFAC ze względu na brak operacji w dolarach, jest ryzykowne i nie uwzględnia zasięgu eksterytorialnego przepisów USA oraz polityki zarządzania ryzykiem reputacyjnym. Z kolei oczekiwanie na uzyskanie licencji przed podjęciem działań ograniczających jest niezgodne z wymogiem natychmiastowego reagowania na dopasowania do list sankcyjnych w celu zapobieżenia udostępnianiu funduszy podmiotom zablokowanym.

Wniosek: W procesie audytu i kontroli sankcji kluczowe jest stosowanie zasady agregacji udziałów własnościowych, która nakazuje sumowanie udziałów wszystkich podmiotów sankcjonowanych w celu ustalenia statusu prawnego klienta.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC dotyczącymi zasady 50 procent (50 Percent Rule), podmiot jest uznawany za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób zablokowanych (znajdujących się na liście SDN) posiada w nim łącznie, bezpośrednio lub pośrednio, 50 procent lub więcej udziałów. W opisanym scenariuszu Podmiot A (30%) i Podmiot B (25%) posiadają łącznie 55% udziałów w spółce Alfa. Ponieważ suma ta przekracza próg 50%, spółka Alfa jest automatycznie traktowana jako podmiot zablokowany z mocy prawa, nawet jeśli sama nie figuruje na liście sankcyjnej. Agregacja udziałów jest kluczowym elementem interpretacji przepisów przez organy amerykańskie.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące brak sankcji ze względu na brak indywidualnego przekroczenia progu 50% przez jednego udziałowca jest błędne, ponieważ ignoruje wymóg agregacji udziałów wszystkich osób zablokowanych. Skupienie się wyłącznie na kontroli operacyjnej lub faktycznym zarządzaniu jest niewystarczające w kontekście przepisów OFAC, gdzie sama własność kapitałowa na poziomie 50% lub wyższym skutkuje automatycznym nałożeniem sankcji. Z kolei stosowanie progu 25% jest częstym błędem wynikającym z mylenia standardów AML dotyczących identyfikacji beneficjenta rzeczywistego z rygorystycznymi progami własnościowymi stosowanymi w reżimach sankcyjnych.

Wniosek: Zasada 50% wymaga sumowania udziałów wszystkich podmiotów sankcjonowanych w celu ustalenia, czy spółka zależna jest automatycznie objęta restrykcjami, niezależnie od indywidualnych pakietów akcji.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz regulacjami Unii Europejskiej dotyczącymi zasady 50%, każdy podmiot, który jest posiadany w co najmniej 50% przez jedną lub więcej osób lub podmiotów objętych sankcjami, jest traktowany tak, jakby sam znajdował się na liście sankcyjnej. W opisanym scenariuszu spółka Beta jest objęta sankcjami, ponieważ osoba na liście SDN posiada w niej 55% udziałów. Ponieważ spółka Beta (podmiot sankcjonowany) posiada 60% udziałów w spółce Alfa, sankcje przenoszą się na spółkę Alfa. W takim przypadku instytucja finansowa ma obowiązek zablokować aktywa spółki Alfa i złożyć stosowne raporty do organów nadzorczych, ponieważ podmiot ten jest uznawany za sankcjonowany z mocy prawa, mimo braku bezpośredniego wpisu na listę.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące jedynie wzmożone monitorowanie transakcji jest błędne, ponieważ ignoruje fakt, że spółka Alfa jest de facto podmiotem sankcjonowanym na mocy zasady 50%, co wymaga blokady, a nie tylko nadzoru. Metoda obliczania udziału proporcjonalnego (mnożenie 55% przez 60%, co daje 33%) jest częstym błędem interpretacyjnym; w prawie sankcyjnym, jeśli na którymkolwiek etapie łańcucha własności występuje kontrola powyżej 50%, sankcje ‘przepływają’ w pełnym zakresie na podmiot zależny. Zastosowanie standardowych procedur AML dotyczących beneficjenta rzeczywistego (UBO) i progu 25% jest niewystarczające w kontekście reżimów sankcyjnych, gdzie kluczowy jest automatyzm blokowania aktywów podmiotów kontrolowanych przez osoby z list restrykcyjnych.

Wniosek: Zasada 50% nakłada obowiązek blokowania aktywów podmiotu zależnego, jeśli podmiot sankcjonowany posiada w nim co najmniej 50% udziałów, bez stosowania matematycznego mnożenia udziałów w dół łańcucha własności.

Poprawnie: Zgodnie z wytycznymi OFAC oraz regulacjami Unii Europejskiej dotyczącymi własności i kontroli, podmiot uznaje się za objęty sankcjami, jeśli jedna lub więcej osób objętych sankcjami posiada w nim łącznie 50% lub więcej udziałów. W analizowanym scenariuszu osoba z listy SDN posiada 45% udziałów bezpośrednio oraz sprawuje kontrolę nad kolejnymi 10% udziałów poprzez umowę powierniczą. Agregacja tych udziałów (45% + 10% = 55%) powoduje przekroczenie progu 50%, co skutkuje tym, że polska spółka jest traktowana jako podmiot objęty sankcjami z mocy prawa, nawet jeśli sama nie figuruje na listach.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące brak działań blokujących ze względu na bezpośredni udział wynoszący tylko 45% jest błędne, ponieważ ignoruje zasadę agregacji udziałów pośrednich i kontroli. Propozycja zastosowania wyłącznie wzmożonej należytej staranności (EDD) jest niewystarczająca w sytuacji, gdy próg własnościowy został przekroczony, co wymaga natychmiastowego zamrożenia aktywów lub odrzucenia transakcji. Oczekiwanie na instrukcje od krajowego organu nadzorczego przed podjęciem działań jest ryzykowne i niezgodne z wymogiem natychmiastowego stosowania sankcji finansowych bezpośrednio po zidentyfikowaniu struktury własnościowej przekraczającej progi regulacyjne.

Wniosek: Skuteczna analiza sankcyjna wymaga sumowania udziałów bezpośrednich i pośrednich wszystkich osób objętych restrykcjami w celu zweryfikowania, czy łączny poziom własności osiągnął lub przekroczył próg 50%.