Polski CGSS The Certified Global Sanctions Specialist Certification Practice Test Two

Poprawnie: Zintegrowane podejście do przestępczości finansowej jest kluczowym elementem koncepcji konwergencji, o której mowa w standardach ACFCS. Przestępcy finansowi często wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe czy manipulowanie fakturami, do popełniania różnych rodzajów przestępstw (np. prania pieniędzy, korupcji i oszustw podatkowych). Połączenie danych i zasobów z różnych działów kontroli pozwala instytucji na identyfikację powiązań, których nie udałoby się wykryć w modelu silosowym, co prowadzi do skuteczniejszego zarządzania ryzykiem i lepszej jakości zgłoszeń do organów analityki finansowej.

Niepoprawnie: Utrzymanie ścisłej separacji między jednostkami dochodzeniowymi (model silosowy) jest uznawane za przestarzałe i nieefektywne, ponieważ uniemożliwia dostrzeżenie pełnego obrazu działalności przestępczej. Skoncentrowanie się wyłącznie na jednym przestępstwie bazowym o najwyższej wartości jest błędem, gdyż ignoruje fakt, że mniejsze, powiązane incydenty mogą być kluczowe dla zrozumienia całej struktury przestępczej. Z kolei zwiększanie progów kwotowych w systemach monitorowania w celu ograniczenia liczby alertów jest działaniem ryzykownym, które może doprowadzić do przeoczenia istotnych schematów konwergencji, często opierających się na wielu mniejszych transakcjach.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów kontroli w celu wykrywania konwergencji wielu rodzajów nadużyć.

Poprawnie: Podejście to prawidłowo identyfikuje zjawisko konwergencji przestępstw finansowych, gdzie korupcja polityczna często współwystępuje z praniem pieniędzy i oszustwami podatkowymi. Zgodnie ze standardami ACFCS i FATF, specjaliści muszą patrzeć poza pojedyncze naruszenia i rozumieć, że strażnicy (gatekeepers), tacy jak prawnicy, mogą być wykorzystywani do tworzenia warstw legitymizacji dla nielegalnych funduszy. Dogłębna analiza powiązań i zgłoszenie do jednostki analityki finansowej (FIU) jest konieczne, gdy struktura transakcji sugeruje maskowanie beneficjenta rzeczywistego poprzez profesjonalnych pośredników.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na procedurach KYC jest niewystarczające w obliczu aktywnych sygnałów ostrzegawczych dotyczących korupcji i nietypowych przepływów pieniężnych. Założenie, że udział renomowanej kancelarii automatycznie obniża ryzyko, jest błędem poznawczym, który ignoruje rolę strażników w ułatwianiu prania pieniędzy. Bezpośrednie żądanie szczegółów od kancelarii może prowadzić do naruszenia tajemnicy zawodowej lub nieumyślnego ostrzeżenia klienta (tipping-off). Z kolei ograniczenie problemu tylko do kwestii podatkowych ignoruje wyraźne wskaźniki korupcji, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka i wypełnienie obowiązków raportowych.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie przestępstw finansowych wymaga zrozumienia konwergencji różnych typów nadużyć oraz krytycznej analizy roli profesjonalnych pośredników w procesie maskowania pochodzenia środków.

Poprawnie: Przeprowadzenie szczegółowej analizy powiązań oraz weryfikacja dokumentacji biznesowej jest najwłaściwszym krokiem, ponieważ pozwala na zidentyfikowanie etapu warstwowania (layering) w procesie prania pieniędzy. Zgodnie ze standardami ACFCS, specjalista musi zrozumieć ekonomiczne uzasadnienie transakcji, które odbiegają od historycznego profilu klienta. Weryfikacja autentyczności dokumentów pozwala odróżnić legalną działalność od pozorowanych transakcji mających na celu ukrycie pochodzenia środków lub konwergencję z innymi przestępstwami, takimi jak oszustwa handlowe.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym zablokowaniu rachunku i złożeniu raportu SAR wyłącznie na podstawie jurysdykcji jest przedwczesne i może prowadzić do ryzyka operacyjnego oraz naruszenia relacji z klientem bez pełnego zrozumienia kontekstu. Poleganie wyłącznie na oświadczeniu klienta bez niezależnej weryfikacji jest błędem w należytej staranności, ponieważ sprawcy często przygotowują fałszywe uzasadnienia dla podejrzanych przepływów. Z kolei samo zwiększenie częstotliwości monitorowania bez podjęcia działań wyjaśniających obecne anomalie jest reakcją niewystarczającą, która ignoruje wyraźne sygnały ostrzegawcze (red flags) i opóźnia niezbędną interwencję compliance.

Wniosek: Kluczem do wykrywania złożonych przestępstw finansowych jest aktywna weryfikacja spójności dokumentacji biznesowej z faktycznymi przepływami pieniężnymi w celu zidentyfikowania etapu warstwowania.

Poprawnie: Podejście wskazujące na wykorzystanie wspólnej infrastruktury operacyjnej jest prawidłowe, ponieważ konwergencja w przestępczości finansowej polega na zacieraniu się granic między różnymi rodzajami nielegalnej działalności. Przestępcy często wykorzystują te same sieci spółek fasadowych, tych samych wyspecjalizowanych pośredników (np. prawników, księgowych) oraz te same kanały transferu środków do jednoczesnego prania pieniędzy, unikania opodatkowania i przekazywania łapówek. Zrozumienie tych wspólnych cech pozwala specjalistom ds. przestępczości finansowej na identyfikację szerszych wzorców ryzyka, zamiast analizowania każdego incydentu w izolacji.

Niepoprawnie: Podejście ograniczające analizę wyłącznie do prania pieniędzy jest błędne, ponieważ ignoruje fakt, że pranie pieniędzy jest często nierozerwalnie związane z innymi przestępstwami pierwotnymi, a ich wspólna analiza jest kluczowa dla wykrycia konwergencji. Sugestia rozdzielenia dochodzeń ze względu na jurysdykcję lub rodzaj przestępstwa jest nieprawidłowa, gdyż utrudnia dostrzeżenie powiązań strukturalnych i operacyjnych, co jest sprzeczne z nowoczesnymi standardami AML i CFT. Skupienie się wyłącznie na technologiach szyfrowania jest niewystarczające, ponieważ konwergencja dotyczy przede wszystkim współdzielenia metod i zasobów ludzkich lub organizacyjnych, a nie tylko narzędzi technicznych.

Wniosek: Konwergencja przestępstw finansowych objawia się poprzez wykorzystywanie tej samej infrastruktury i metod do realizacji różnych celów przestępczych, co wymaga od analityków holistycznego podejścia do oceny ryzyka.

Poprawnie: Podejście polegające na całościowej analizie jest właściwe, ponieważ koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak korupcja, oszustwa i pranie pieniędzy, często wykorzystują te same techniki operacyjne. Wykorzystanie spółek fasadowych (shell companies) oraz profesjonalnych pośredników (gatekeepers) to wspólne cechy (commonalities), które pozwalają przestępcom ukryć beneficjenta rzeczywistego i źródło pochodzenia funduszy. Zgodnie ze standardami ACFCS, identyfikacja tych wzorców pozwala na skuteczniejsze wykrywanie złożonych schematów przestępczych, które rzadko ograniczają się do jednej kategorii naruszeń.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie integracji jest błędem, ponieważ pomija analizę źródła pochodzenia środków (przestępstwo pierwotne) oraz etap lokowania i warstwowania, co uniemożliwia pełne zrozumienie schematu. Zaklasyfikowanie sprawy tylko jako oszustwa fakturowego jest zbyt wąskim podejściem, które ignoruje ryzyko prania pieniędzy i nie uwzględnia faktu, że faktury mogą być jedynie narzędziem w procesie legalizacji dochodów. Oczekiwanie na instrukcje od Jednostki Analityki Finansowej (FIU) przed podjęciem działań analitycznych jest nieprawidłowe, gdyż instytucje finansowe mają obowiązek proaktywnego monitorowania i zgłaszania podejrzanych działań na podstawie własnych ustaleń, a bierność może narazić instytucję na ryzyko regulacyjne.

Wniosek: Skuteczne dochodzenie w sprawach przestępstw finansowych wymaga rozpoznania, że różne formy nielegalnej działalności często dzielą te same mechanizmy ukrywania własności i przepływu kapitału.

Poprawnie: Zintegrowane podejście do monitorowania, znane jako konwergencja przestępczości finansowej, jest najskuteczniejszą metodą identyfikacji złożonych schematów przestępczych. Zgodnie ze standardami ACFCS, przestępstwa finansowe takie jak pranie pieniędzy, oszustwa i korupcja często przenikają się, korzystając z tych samych kanałów i technologii. Połączenie danych z systemów AML, jednostek ds. oszustw oraz kontroli sankcyjnej pozwala na wykrycie korelacji, które w izolowanych silosach informacyjnych pozostałyby niewidoczne, co jest kluczowe przy analizie klientów korzystających z wielu produktów bankowych jednocześnie.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na dokumentacji finansowania handlu (TBML) jest błędne, ponieważ ignoruje ryzyko związane z bankowością prywatną i strukturami powierniczymi, co pozwala przestępcom na wykorzystanie luk między różnymi liniami biznesowymi. Zwiększenie częstotliwości przeglądów KYC i zbieranie zaświadczeń o niekaralności to działania czysto administracyjne, które rzadko wykrywają aktywne schematy przepływów finansowych w czasie rzeczywistym. Poleganie na oświadczeniach zewnętrznych strażników (gatekeepers), takich jak prawnicy, jest wysoce ryzykowne i niezgodne z zasadą niezależnej należytej staranności, zwłaszcza że strażnicy ci mogą być wykorzystywani do maskowania własności rzeczywistej.

Wniosek: Skuteczna walka z nowoczesną przestępczością finansową wymaga wdrożenia strategii konwergencji, która integruje dane z różnych obszarów kontroli w celu identyfikacji wspólnych wskaźników ryzyka.

Poprawnie: Zgodnie ze standardami FATF oraz wytycznymi dotyczącymi roli strażników (gatekeepers), instytucje finansowe mają obowiązek niezależnej weryfikacji beneficjentów rzeczywistych (UBO), zwłaszcza w scenariuszach wysokiego ryzyka obejmujących spółki fasadowe i nieruchomości. Choć prawnicy pełnią rolę strażników, bank nie może w pełni delegować na nich swojej odpowiedzialności w zakresie AML. Wzmocniona należyta staranność (EDD) jest niezbędna, aby zrozumieć strukturę własnościową i cel transakcji, a w przypadku braku możliwości uzyskania wiarygodnych danych, złożenie raportu SAR/UAR jest wymogiem regulacyjnym mającym na celu ochronę systemu finansowego.

Niepoprawnie: Poleganie wyłącznie na reputacji kancelarii prawnej i ich wewnętrznych procesach KYC jest błędem, ponieważ instytucja finansowa ponosi ostateczną odpowiedzialność za monitorowanie przepływów na swoich rachunkach. Bezpośrednie poinformowanie kancelarii o podejrzeniu prania pieniędzy w celu wstrzymania transakcji mogłoby zostać uznane za niedozwolone ujawnienie informacji (tipping off), co jest karalne w większości jurysdykcji. Z kolei samodzielny kontakt z zagraniczną Jednostką Analityki Finansowej (FIU) narusza ustalone protokoły komunikacji międzynarodowej, które zazwyczaj wymagają pośrednictwa krajowego organu nadzorczego.

Wniosek: Instytucja finansowa musi zawsze przeprowadzać niezależną weryfikację beneficjenta rzeczywistego i nie może zrzec się obowiązków AML na rzecz profesjonalnych pośredników, nawet jeśli powołują się oni na tajemnicę zawodową.

Poprawnie: Podejście to jest zgodne z koncepcją konwergencji przestępstw finansowych, która zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak korupcja, oszustwa i pranie pieniędzy, często dzielą te same kanały, metody i infrastrukturę. Integracja danych z różnych systemów kontroli pozwala instytucji finansowej na zidentyfikowanie powiązań, które w izolowanych silosach informacyjnych mogłyby pozostać niewykryte. Wykorzystanie wspólnych cech, takich jak te same podmioty fasadowe czy profesjonalni pośrednicy (strażnicy), umożliwia bardziej precyzyjną ocenę ryzyka i skuteczniejsze wykrywanie złożonych schematów przestępczych, co jest kluczowym elementem nowoczesnych programów zgodności.

Niepoprawnie: Podejście oparte na izolowaniu jednostek dochodzeniowych jest błędne, ponieważ uniemożliwia przepływ informacji o wspólnych zagrożeniach i prowadzi do powstawania luk w systemie bezpieczeństwa. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania środków jest niewystarczające, gdyż konwergencja i najbardziej wyrafinowane metody prania pieniędzy często ujawniają się na etapie warstwowania, gdzie wykorzystywane są złożone struktury korporacyjne. Z kolei nadmierne poleganie na badaniach due diligence przeprowadzonych przez zewnętrznych strażników bez własnej weryfikacji jest ryzykowne, ponieważ profesjonaliści tacy jak prawnicy czy notariusze mogą być celowo wykorzystywani przez przestępców do nadania pozorów legalności transakcjom, co wymaga od instytucji finansowej zachowania szczególnej czujności.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów kontroli, aby zidentyfikować wspólne wzorce zachowań przestępczych i powiązania między różnymi rodzajami nadużyć.

Poprawnie: Zasada konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak korupcja, oszustwa podatkowe i pranie pieniędzy, nie występują w izolacji, lecz często korzystają z tych samych mechanizmów, kanałów i infrastruktur. W opisanym scenariuszu sprawcy wykorzystują spółki fasadowe i manipulacje cenami zarówno do ukrycia łapówek, jak i do unikania opodatkowania. Zintegrowane dochodzenie jest jedynym skutecznym sposobem na pełne zrozumienie skali ryzyka i zidentyfikowanie wszystkich powiązanych przestępstw źródłowych, co jest zgodne ze standardami ACFCS dotyczącymi holistycznego podejścia do przestępczości finansowej.

Niepoprawnie: Podejście polegające na izolowaniu prania pieniędzy od innych przestępstw jest błędne, ponieważ ignoruje fakt, że pranie pieniędzy zawsze wynika z konkretnego przestępstwa źródłowego, a jego zrozumienie jest kluczowe dla skutecznego raportowania. Ograniczenie się do standardowych procedur KYC bez badania głębszych struktur korporacyjnych i beneficjentów rzeczywistych narusza zasady należytej staranności i uniemożliwia wykrycie konwergencji. Skupienie się wyłącznie na technicznych aspektach przelewów lub listach sankcyjnych OFAC jest niewystarczające w obliczu złożonych schematów korupcyjnych i oszustw podatkowych, które wymagają analizy behawioralnej i strukturalnej.

Wniosek: Zrozumienie konwergencji przestępczości finansowej pozwala specjalistom na identyfikację wspólnych cech różnych przestępstw, co prowadzi do skuteczniejszego wykrywania złożonych schematów prania pieniędzy.

Poprawnie: Podejście oparte na konwergencji, promowane przez standardy CFCS, wymaga przełamania silosów informacyjnych wewnątrz instytucji. Integracja danych z działów AML, ds. zwalczania oszustw oraz sankcji pozwala na identyfikację wspólnych cech (commonalities) różnych przestępstw finansowych. W kontekście finansowania handlu (TBML), gdzie schematy często obejmują zarówno oszustwa dokumentowe, jak i pranie pieniędzy, holistyczna aktualizacja oceny ryzyka jest niezbędna do wykrycia luk, których nie widać w izolowanych systemach.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na listach jurysdykcji jest niewystarczające, ponieważ ignoruje typologie transakcyjne i operacyjne aspekty ryzyka konwergencji. Wprowadzenie manualnej weryfikacji wszystkich transakcji powyżej progu jest działaniem reaktywnym i nieefektywnym, które nie rozwiązuje problemu braku aktualnej, strukturalnej oceny ryzyka. Z kolei delegowanie aktualizacji oceny ryzyka wyłącznie do menedżerów linii biznesowej bez aktywnego udziału działu compliance narusza zasadę niezależnego nadzoru i może prowadzić do niedoszacowania ryzyk regulacyjnych na rzecz celów komercyjnych.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem wymaga integracji wiedzy z różnych obszarów przestępczości finansowej w celu identyfikacji wspólnych wskaźników zagrożeń i eliminacji luk w systemach kontroli.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej opiera się na założeniu, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa podatkowe i korupcja, często korzystają z tych samych mechanizmów i kanałów. Zintegrowanie danych z różnych systemów monitorowania pozwala na identyfikację wspólnych mianowników i wzorców, które w izolowanych silosach informacyjnych mogłyby pozostać niewykryte. Zgodnie ze standardami CFCS, podejście holistyczne i przełamywanie barier między działami AML a działami ds. zwalczania oszustw jest kluczowe dla zrozumienia pełnego obrazu ryzyka w złożonych strukturach transakcyjnych.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że weryfikacja źródła majątku dewelopera jest wystarczająca, jest błędne, ponieważ konwergencja zakłada, że nawet legalne fundusze mogą być elementem szerszego schematu przestępczego, np. korupcyjnego. Prowadzenie oddzielnych dochodzeń przez odizolowane zespoły (silosy) uniemożliwia dostrzeżenie powiązań między różnymi typami przestępstw, co jest istotą koncepcji konwergencji. Poleganie wyłącznie na wzmocnionej należytej staranności wobec kancelarii prawnej jako strażnika (gatekeeper) jest niewystarczające, gdyż ignoruje dynamiczny charakter przepływów finansowych i możliwość współudziału lub nieświadomego wykorzystania profesjonalistów w wielowarstwowych schematach.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie nowoczesnych przestępstw finansowych wymaga integracji danych z różnych obszarów kontroli w celu zidentyfikowania punktów styku między praniem pieniędzy, oszustwami i korupcją.

Poprawnie: Zgodnie z koncepcją konwergencji opisaną w podręczniku CFCS, różne rodzaje przestępstw finansowych, takie jak korupcja, oszustwa podatkowe i pranie pieniędzy, często wykorzystują te same metody i infrastrukturę (np. spółki fasadowe, raje podatkowe). Skupienie się na tych wspólnych cechach pozwala specjaliście na zidentyfikowanie punktów styku między różnymi nielegalnymi działaniami, co jest kluczowe dla zrozumienia pełnego obrazu działalności przestępczej i skutecznego przeciwdziałania jej skutkom.

Niepoprawnie: Podejście polegające na izolowaniu poszczególnych incydentów i traktowaniu ich jako odrębnych spraw uniemożliwia dostrzeżenie szerszego schematu i powiązań między różnymi typami przestępstw. Koncentracja wyłącznie na jednym aspekcie, takim jak dokumentacja podatkowa, jest zbyt ograniczona i może doprowadzić do przeoczenia innych poważnych naruszeń, takich jak łapownictwo. Z kolei nadmierne poleganie na zautomatyzowanych systemach bez ludzkiej analizy konwergencji jest ryzykowne, ponieważ algorytmy często nie potrafią połączyć subtelnych, wielowymiarowych powiązań między różnymi kategoriami przestępstw finansowych.

Wniosek: Zrozumienie konwergencji przestępstw finansowych poprzez analizę ich wspólnych cech operacyjnych jest niezbędne do wykrywania złożonych i powiązanych ze sobą schematów przestępczych.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej opiera się na założeniu, że różne rodzaje przestępstw, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa i korupcja, często dzielą te same metody działania, infrastrukturę i technologie. Zintegrowane podejście do danych pozwala instytucji na identyfikację wzorców, które mogłyby zostać przeoczone w systemach działających w izolacji. Łączenie informacji z różnych działów (AML, fraud, tax) umożliwia stworzenie pełniejszego profilu ryzyka klienta i szybsze wykrywanie złożonych schematów przestępczych, co jest kluczowym elementem nowoczesnych strategii walki z przestępczością finansową promowanych przez ACFCS.

Niepoprawnie: Podejście polegające na skupieniu się wyłącznie na jednym etapie prania pieniędzy jest błędne, ponieważ ignoruje fakt, że przestępstwa finansowe są procesami dynamicznymi i często nakładającymi się na siebie. Utrzymywanie odrębnych systemów detekcji dla każdego rodzaju przestępstwa prowadzi do powstawania silosów informacyjnych, co jest jedną z głównych słabości tradycyjnych programów zgodności. Z kolei poleganie wyłącznie na modelu trzech etapów prania pieniędzy jako jedynej ramie analitycznej jest zbyt ograniczające w obliczu nowoczesnych, hybrydowych zagrożeń, gdzie granice między oszustwem a praniem pieniędzy ulegają zatarciu.

Wniosek: Wykorzystanie konwergencji poprzez integrację danych z różnych obszarów przestępczości finansowej pozwala na skuteczniejsze wykrywanie wspólnych metod działania sprawców i lepsze zarządzanie ryzykiem.

Poprawnie: Konwergencja w kontekście przestępczości finansowej odnosi się do zjawiska, w którym granice między różnymi rodzajami nielegalnej działalności, takimi jak pranie pieniędzy, oszustwa, cyberprzestępczość i finansowanie terroryzmu, ulegają zatarciu. Przestępcy coraz częściej wykorzystują te same technologie, infrastrukturę i kanały finansowe do przeprowadzania różnych typów ataków. Zrozumienie konwergencji jest kluczowe, ponieważ pozwala instytucjom finansowym na przejście od podejścia silosowego (gdzie każdy dział zajmuje się tylko jednym typem ryzyka) do podejścia zintegrowanego, co znacznie zwiększa skuteczność wykrywania złożonych schematów przestępczych.

Niepoprawnie: Podejście sugerujące, że konwergencja dotyczy wyłącznie etapu integracji w procesie prania pieniędzy, jest błędne, ponieważ konwergencja obejmuje cały cykl przestępczy i różne rodzaje przestępstw, a nie tylko jedną fazę AML. Twierdzenie, że konwergencja to proces łączenia się instytucji finansowych w celu redukcji kosztów operacyjnych, myli aspekty biznesowe i fuzje z charakterystyką metodologii przestępczej. Z kolei uznanie konwergencji za termin opisujący wyłącznie współpracę międzynarodową organów ścigania (MLAT) jest nieprecyzyjne, gdyż odnosi się to do współpracy prawnej, a nie do ewolucji samych metod popełniania przestępstw finansowych.

Wniosek: Konwergencja przestępczości finansowej wymaga od specjalistów holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów ryzyka w celu skutecznego identyfikowania nowoczesnych zagrożeń.

Poprawnie: Podejście to jest w pełni zgodne z zasadami CFCS, które kładą nacisk na identyfikację wspólnych cech (common threads) różnych przestępstw finansowych. Konwergencja polega na tym, że sprawcy różnych przestępstw – od oszustw po korupcję – wykorzystują te same techniki, takie jak spółki fasadowe, manipulowanie fakturami czy skomplikowane struktury offshore. Analiza tych elementów pozwala specjaliście dostrzec powiązania między pozornie niezwiązanymi działaniami, co jest kluczowe dla wykrycia złożonych schematów prania pieniędzy i oszustw podatkowych.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania (placement) jest niewystarczające, ponieważ w scenariuszach dotyczących handlu międzynarodowego i nieruchomości przestępcy najczęściej operują na etapach warstwowania i integracji. Automatyczne blokowanie wszystkich spółek fasadowych bez analizy ryzyka jest podejściem zbyt reaktywnym i nieefektywnym, które może prowadzić do pominięcia istotnych sygnałów ostrzegawczych w legalnych strukturach. Poleganie wyłącznie na sztywnych progach kwotowych w systemach monitorowania jest błędem, gdyż nowoczesna przestępczość finansowa, w tym pranie pieniędzy oparte na handlu (TBML), często wykorzystuje transakcje o wartościach rynkowych, które nie wzbudzają podejrzeń systemów automatycznych.

Wniosek: Zrozumienie konwergencji i wspólnych cech przestępstw finansowych pozwala na skuteczniejszą identyfikację nielegalnej działalności poprzez łączenie sygnałów z różnych obszarów, takich jak oszustwa, podatki i pranie pieniędzy.

Poprawnie: Zintegrowany model operacyjny najlepiej odzwierciedla zasadę konwergencji, ponieważ przestępstwa finansowe takie jak oszustwa, cyberprzestępczość i pranie pieniędzy są ze sobą nierozerwalnie połączone. Wykorzystanie wspólnych wskaźników (red flags) i współdzielenie danych między działami pozwala na wykrycie złożonych schematów, które mogłyby zostać przeoczone w strukturze silosowej. Zgodnie z wytycznymi ACFCS, zrozumienie cech wspólnych różnych przestępstw finansowych jest kluczowe dla skutecznej prewencji i detekcji.

Niepoprawnie: Podejście oparte na wzmacnianiu niezależności jednostek specjalistycznych prowadzi do powstawania silosów informacyjnych, co jest sprzeczne z ideą konwergencji i utrudnia identyfikację powiązań między różnymi typami przestępstw. Skupienie się wyłącznie na etapie integracji jest błędem strategicznym, ponieważ pomija kluczowe ryzyka na etapach lokowania i warstwowania, gdzie wykrycie nielegalnych środków jest często łatwiejsze. Zwiększenie progów raportowania w celu ignorowania drobnych oszustw jest ryzykowne, gdyż współczesne techniki prania pieniędzy często wykorzystują dużą liczbę transakcji o niskiej wartości, aby uniknąć wykrycia przez tradycyjne systemy monitorujące.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów ryzyka w celu identyfikacji wspólnych metod działania sprawców.

Poprawnie: Wykorzystanie strażników (gatekeepers), takich jak prawnicy czy księgowi, jest kluczowym elementem nowoczesnych przestępstw finansowych, ponieważ ich udział nadaje transakcjom pozory legalności. W opisanym scenariuszu mamy do czynienia z konwergencją, gdzie mechanizmy prania pieniędzy (wykorzystanie spółki shell i rachunku powierniczego) łączą się z potencjalnym przestępstwem pierwotnym. Faza integracji polega na wprowadzeniu nielegalnych środków do legalnego obrotu gospodarczego, np. poprzez zakup nieruchomości, co sprawia, że środki te wydają się pochodzić z czystego źródła. Profesjonalny pośrednik działa tu jako tarcza, utrudniając identyfikację beneficjenta rzeczywistego.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na automatycznych progach kwotowych i raportowaniu SAR bez głębszej analizy ryzyka jest błędne, ponieważ ignoruje specyficzne wskaźniki ostrzegawcze (red flags) dotyczące struktury transakcji. Samo zablokowanie przelewu z powodu spółki shell, bez zrozumienia roli prawnika w procesie warstwowania, jest działaniem reaktywnym, które nie uwzględnia koncepcji konwergencji różnych typów przestępstw. Z kolei traktowanie kancelarii prawnej jako klienta o niskim ryzyku wyłącznie na podstawie jej statusu zawodowego jest sprzeczne z wytycznymi FATF, które wskazują, że rachunki powiernicze są podatne na nadużycia w celu ukrywania tożsamości osób trzecich.

Wniosek: Zrozumienie roli strażników oraz mechanizmów konwergencji jest niezbędne do identyfikacji zaawansowanych schematów prania pieniędzy, w których legalne zawody są wykorzystywane do legitymizacji nielegalnego kapitału.

Poprawnie: Zintegrowany model nadzoru jest najbardziej skutecznym podejściem, ponieważ odzwierciedla on zasadę konwergencji przestępstw finansowych. Przestępstwa takie jak oszustwa, korupcja i pranie pieniędzy często dzielą te same techniki, sprawców i infrastrukturę finansową. Połączenie danych z różnych jednostek pozwala na identyfikację wzorców, które w izolowanych systemach mogłyby wydawać się niepowiązane, co umożliwia instytucji finansowej szybsze i bardziej precyzyjne wykrywanie złożonych schematów przestępczych.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie warstwowania jest błędne, ponieważ ignoruje etap lokowania oraz przestępstwo pierwotne, co uniemożliwia pełne zrozumienie ryzyka. Prowadzenie odrębnych, niezależnych dochodzeń utrwala strukturę silosową, co jest sprzeczne z nowoczesnym podejściem do zwalczania przestępczości finansowej i utrudnia dostrzeżenie powiązań między oszustwem a praniem pieniędzy. Zwiększenie częstotliwości przeglądów KYC bez integracji systemów monitorowania jest działaniem czysto administracyjnym, które nie rozwiązuje problemu braku wymiany informacji operacyjnych między działami compliance.

Wniosek: Koncepcja konwergencji wymaga od instytucji finansowych przełamania silosów organizacyjnych i integracji danych z różnych obszarów przestępczości finansowej w celu skuteczniejszego wykrywania ryzyk.

Poprawnie: Najbardziej właściwym działaniem jest przeprowadzenie pogłębionej analizy powiązań, ponieważ koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje przestępstw, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa podatkowe i korupcja, często przenikają się w ramach jednej struktury. Weryfikacja beneficjentów rzeczywistych oraz poszukiwanie cech prania pieniędzy opartego na handlu (TBML) pozwala zidentyfikować, czy transakcje te nie służą transferowi nielegalnych zysków pod pozorem legalnej działalności gospodarczej, co jest kluczowym elementem nowoczesnych dochodzeń finansowych.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym zamknięciu rachunku bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia jest przedwczesne i może pozbawić organy analityki finansowej cennych informacji o sieci powiązań przestępczych. Z kolei poleganie wyłącznie na dokumentach dostarczonych przez klienta, który już wykazuje sygnały ostrzegawcze, jest błędem, ponieważ w złożonych schematach prania pieniędzy umowy pożyczkowe są często preparowane w celu uwiarygodnienia przepływów. Skupienie się tylko na historycznych fakturach jest niewystarczające, gdyż nie odnosi się do nowego, wysokiego ryzyka związanego z płatnościami od niepowiązanych stron trzecich z rajów podatkowych.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie przestępczości finansowej wymaga analizy punktów styku różnych typów przestępstw oraz weryfikacji rzeczywistych powiązań między stronami transakcji, a nie tylko formalnej zgodności dokumentów.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak pranie pieniędzy, oszustwa i cyberprzestępczość, często korzystają z tej samej infrastruktury i metod działania. Integracja działów AML, ds. zwalczania oszustw oraz cyberbezpieczeństwa pozwala na przełamanie tzw. silosów informacyjnych, co umożliwia instytucji finansowej identyfikację złożonych powiązań, które byłyby niewidoczne przy analizie każdego incydentu z osobna. Takie holistyczne podejście jest kluczowe dla skutecznego wykrywania nowoczesnych przestępców, którzy płynnie przechodzą między różnymi formami nadużyć.

Niepoprawnie: Podejście oparte na ścisłej separacji dochodzeń lub strukturach silosowych jest uznawane za przestarzałe i nieefektywne, ponieważ uniemożliwia dostrzeżenie wspólnych mianowników różnych przestępstw. Priorytetyzacja tylko jednego rodzaju ryzyka, np. korupcji, przy jednoczesnym ignorowaniu komponentu cybernetycznego, naraża instytucję na luki w systemie kontroli, które mogą zostać wykorzystane do dalszych nadużyć. Z kolei podejście sekwencyjne lub poleganie wyłącznie na dokumentacji z momentu otwarcia rachunku ignoruje dynamiczny charakter współczesnych zagrożeń finansowych i brak integracji danych w czasie rzeczywistym.

Wniosek: Konwergencja przestępczości finansowej wymaga integracji funkcji AML, zwalczania oszustw i cyberbezpieczeństwa w celu skutecznego identyfikowania wspólnych schematów i sprawców działających w wielu domenach jednocześnie.

Poprawnie: Wzmocniona należyta staranność (EDD) jest niezbędna w sytuacjach, gdy aktywność klienta wykazuje cechy wspólne dla wielu przestępstw finansowych, takich jak wykorzystanie jurysdykcji offshore i nietypowe przepływy środków. Zgodnie ze standardami ACFCS, identyfikacja beneficjenta rzeczywistego (UBO) oraz weryfikacja uzasadnienia ekonomicznego transakcji są kluczowe dla zrozumienia, czy mamy do czynienia z praniem pieniędzy, czy inną formą przestępczości finansowej. Takie podejście pozwala na rzetelną ocenę ryzyka przed podjęciem decyzji o zgłoszeniu transakcji podejrzanej (SAR/STR).

Niepoprawnie: Podejście koncentrujące się wyłącznie na aspektach podatkowych jest niewystarczające, ponieważ ignoruje obowiązki instytucji finansowej w zakresie wykrywania prania pieniędzy i innych przestępstw finansowych, które często współwystępują z unikaniem opodatkowania. Dalsze pasywne monitorowanie przez 90 dni jest nieuzasadnione w obliczu wyraźnych sygnałów ostrzegawczych (red flags) i naraża bank na ryzyko regulacyjne. Bezpośredni kontakt z klientem w celu uzyskania wyjaśnień bez wcześniejszej analizy wewnętrznej może zostać uznany za niedozwolone ujawnienie informacji o prowadzonym postępowaniu (tipping-off), co jest poważnym naruszeniem przepisów AML.

Wniosek: W przypadku wykrycia nietypowych transakcji z rajów podatkowych, kluczowym elementem analizy ryzyka jest identyfikacja beneficjentów rzeczywistych i weryfikacja celu gospodarczego operacji w ramach wzmocnionej należytej staranności.

Poprawnie: Przeprowadzenie szczegółowej analizy powiązań oraz weryfikacja dokumentacji biznesowej jest najwłaściwszym krokiem, ponieważ pozwala na zidentyfikowanie etapu warstwowania (layering) w procesie prania pieniędzy. Zgodnie ze standardami ACFCS, specjalista musi zrozumieć ekonomiczne uzasadnienie transakcji, które odbiegają od historycznego profilu klienta. Weryfikacja autentyczności dokumentów pozwala odróżnić legalną działalność od pozorowanych transakcji mających na celu ukrycie pochodzenia środków lub konwergencję z innymi przestępstwami, takimi jak oszustwa handlowe.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym zablokowaniu rachunku i złożeniu raportu SAR wyłącznie na podstawie jurysdykcji jest przedwczesne i może prowadzić do ryzyka operacyjnego oraz naruszenia relacji z klientem bez pełnego zrozumienia kontekstu. Poleganie wyłącznie na oświadczeniu klienta bez niezależnej weryfikacji jest błędem w należytej staranności, ponieważ sprawcy często przygotowują fałszywe uzasadnienia dla podejrzanych przepływów. Z kolei samo zwiększenie częstotliwości monitorowania bez podjęcia działań wyjaśniających obecne anomalie jest reakcją niewystarczającą, która ignoruje wyraźne sygnały ostrzegawcze (red flags) i opóźnia niezbędną interwencję compliance.

Wniosek: Kluczem do wykrywania złożonych przestępstw finansowych jest aktywna weryfikacja spójności dokumentacji biznesowej z faktycznymi przepływami pieniężnymi w celu zidentyfikowania etapu warstwowania.

Poprawnie: Podejście polegające na całościowej analizie jest właściwe, ponieważ koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak korupcja, oszustwa i pranie pieniędzy, często wykorzystują te same techniki operacyjne. Wykorzystanie spółek fasadowych (shell companies) oraz profesjonalnych pośredników (gatekeepers) to wspólne cechy (commonalities), które pozwalają przestępcom ukryć beneficjenta rzeczywistego i źródło pochodzenia funduszy. Zgodnie ze standardami ACFCS, identyfikacja tych wzorców pozwala na skuteczniejsze wykrywanie złożonych schematów przestępczych, które rzadko ograniczają się do jednej kategorii naruszeń.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie integracji jest błędem, ponieważ pomija analizę źródła pochodzenia środków (przestępstwo pierwotne) oraz etap lokowania i warstwowania, co uniemożliwia pełne zrozumienie schematu. Zaklasyfikowanie sprawy tylko jako oszustwa fakturowego jest zbyt wąskim podejściem, które ignoruje ryzyko prania pieniędzy i nie uwzględnia faktu, że faktury mogą być jedynie narzędziem w procesie legalizacji dochodów. Oczekiwanie na instrukcje od Jednostki Analityki Finansowej (FIU) przed podjęciem działań analitycznych jest nieprawidłowe, gdyż instytucje finansowe mają obowiązek proaktywnego monitorowania i zgłaszania podejrzanych działań na podstawie własnych ustaleń, a bierność może narazić instytucję na ryzyko regulacyjne.

Wniosek: Skuteczne dochodzenie w sprawach przestępstw finansowych wymaga rozpoznania, że różne formy nielegalnej działalności często dzielą te same mechanizmy ukrywania własności i przepływu kapitału.

Poprawnie: Koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak oszustwa, pranie pieniędzy i cyberprzestępczość, często przenikają się i wykorzystują te same słabości systemowe. Zintegrowanie danych z różnych działów pozwala na identyfikację wspólnych mianowników, takich jak te same adresy IP czy schematy kradzieży tożsamości, co jest kluczowe dla zrozumienia pełnego obrazu zagrożenia i skutecznego przeciwdziałania mu zgodnie ze standardami ACFCS.

Niepoprawnie: Podejście polegające na prowadzeniu odizolowanych dochodzeń przez oddzielne zespoły utrwala istnienie silosów informacyjnych, co jest sprzeczne z zasadą konwergencji i utrudnia wykrywanie złożonych schematów przestępczych. Skupienie się wyłącznie na raportowaniu prania pieniędzy przy jednoczesnym ignorowaniu źródłowego oszustwa ogranicza zdolność instytucji do zapobiegania stratom i identyfikacji luk w zabezpieczeniach. Priorytetyzacja odzyskiwania środków kosztem analizy schematu prania pieniędzy jest działaniem reaktywnym, które nie rozwiązuje systemowego problemu współzależności różnych form przestępczości finansowej.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem przestępczości finansowej wymaga przełamania silosów organizacyjnych i wdrożenia podejścia opartego na konwergencji, łączącego dane z zakresu AML, oszustw i cyberbezpieczeństwa.

Poprawnie: Zintegrowany model nadzoru jest najbardziej efektywny, ponieważ koncepcja konwergencji w przestępczości finansowej zakłada, że różne rodzaje przestępstw, takie jak korupcja, oszustwa podatkowe i pranie pieniędzy, często wykorzystują tę samą infrastrukturę finansową i techniki operacyjne. Poprzez łączenie danych z różnych obszarów, instytucja może zidentyfikować wspólne cechy i wzorce, które byłyby niewidoczne w podejściu silosowym, co pozwala na bardziej kompleksową ocenę ryzyka i skuteczniejsze przeciwdziałanie nadużyciom.

Niepoprawnie: Utrzymywanie odrębnych jednostek dochodzeniowych prowadzi do powstania silosów informacyjnych, co jest bezpośrednim przeciwieństwem strategii konwergencji i utrudnia wykrywanie powiązań między różnymi przestępstwami. Skupienie się wyłącznie na raportowaniu podejrzanych transakcji bez wewnętrznej analizy powiązań ogranicza rolę instytucji do reaktywnej, zamiast proaktywnego zarządzania ryzykiem. Z kolei poleganie na standardowych procedurach KYC i automatycznych alertach progowych jest niewystarczające w przypadku złożonych schematów wykorzystujących spółki fasadowe, które wymagają głębokiej analizy kontekstowej i zrozumienia struktury własności rzeczywistej.

Wniosek: Koncepcja konwergencji wymaga od specjalistów ds. przestępczości finansowej wyjścia poza wąskie specjalizacje i przyjęcia holistycznego podejścia, które łączy dane z różnych obszarów w celu wykrywania wspólnych mechanizmów przestępczych.

Poprawnie: Zintegrowane podejście do monitorowania, znane jako konwergencja przestępczości finansowej, jest najskuteczniejszą metodą identyfikacji złożonych schematów przestępczych. Zgodnie ze standardami ACFCS, przestępstwa finansowe takie jak pranie pieniędzy, oszustwa i korupcja często przenikają się, korzystając z tych samych kanałów i technologii. Połączenie danych z systemów AML, jednostek ds. oszustw oraz kontroli sankcyjnej pozwala na wykrycie korelacji, które w izolowanych silosach informacyjnych pozostałyby niewidoczne, co jest kluczowe przy analizie klientów korzystających z wielu produktów bankowych jednocześnie.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na dokumentacji finansowania handlu (TBML) jest błędne, ponieważ ignoruje ryzyko związane z bankowością prywatną i strukturami powierniczymi, co pozwala przestępcom na wykorzystanie luk między różnymi liniami biznesowymi. Zwiększenie częstotliwości przeglądów KYC i zbieranie zaświadczeń o niekaralności to działania czysto administracyjne, które rzadko wykrywają aktywne schematy przepływów finansowych w czasie rzeczywistym. Poleganie na oświadczeniach zewnętrznych strażników (gatekeepers), takich jak prawnicy, jest wysoce ryzykowne i niezgodne z zasadą niezależnej należytej staranności, zwłaszcza że strażnicy ci mogą być wykorzystywani do maskowania własności rzeczywistej.

Wniosek: Skuteczna walka z nowoczesną przestępczością finansową wymaga wdrożenia strategii konwergencji, która integruje dane z różnych obszarów kontroli w celu identyfikacji wspólnych wskaźników ryzyka.

Poprawnie: Podejście oparte na integracji danych z różnych obszarów, takich jak AML, jednostki ds. zwalczania oszustw oraz raporty podatkowe, stanowi istotę koncepcji konwergencji w zwalczaniu przestępczości finansowej. Zgodnie ze standardami CFCS, przestępstwa finansowe nie występują w izolacji; oszustwa często stanowią przestępstwo pierwotne dla prania pieniędzy, a unikanie opodatkowania jest elementem niemal każdego procederu tego typu. Holistyczna analiza pozwala na zidentyfikowanie korelacji i wzorców, które byłyby niewidoczne w przypadku analizowania każdego obszaru oddzielnie, co umożliwia skuteczniejsze wykrywanie złożonych schematów warstwowania nielegalnych funduszy.

Niepoprawnie: Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania (placement) jest niewystarczające, ponieważ wiele nowoczesnych przestępstw finansowych, zwłaszcza oszustw inwestycyjnych i podatkowych, wykorzystuje środki już znajdujące się w systemie bezgotówkowym, co czyni etap warstwowania kluczowym dla ich wykrycia. Utrzymywanie ścisłej separacji między działami (silosów) jest działaniem bezpośrednio sprzecznym z zasadą konwergencji i uniemożliwia skuteczną wymianę informacji niezbędną do zwalczania transgranicznej przestępczości. Poleganie wyłącznie na zautomatyzowanych wskaźnikach ostrzegawczych bez uwzględnienia kontekstu i powiązań między różnymi typami przestępstw prowadzi do mechanicznego podejścia, które często pomija wyrafinowane metody ukrywania beneficjentów rzeczywistych.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie nowoczesnej przestępczości finansowej wymaga przełamania barier informacyjnych i stosowania podejścia opartego na konwergencji danych z różnych dyscyplin kontrolnych.

Poprawnie: Podejście to jest prawidłowe, ponieważ konwergencja przestępczości finansowej polega na przenikaniu się różnych metod i typologii, takich jak wykorzystanie profesjonalnych pośredników (strażników) do maskowania oszustw i prania pieniędzy. Zgodnie ze standardami ACFCS i FATF, identyfikacja braku uzasadnienia gospodarczego w połączeniu z analizą roli prawnika pozwala na wykrycie fazy rozwarstwiania (layering), w której skomplikowane struktury korporacyjne są wykorzystywane do odseparowania nielegalnych funduszy od ich źródła.

Niepoprawnie: Podejście skupiające się wyłącznie na dokumentacji KYC dla kancelarii jest błędne, ponieważ ignoruje obowiązek banku do monitorowania samej aktywności transakcyjnej i zrozumienia charakteru operacji klienta. Natychmiastowe zgłoszenie SAR bez głębszej analizy schematów jest działaniem reaktywnym, które nie pozwala na pełne zrozumienie mechanizmu konwergencji i może prowadzić do przesyłania raportów o niskiej wartości operacyjnej. Z kolei koncentracja na audycie systemów IT przesuwa punkt ciężkości na kwestie techniczne, ignorując merytoryczną analizę ryzyka i typologii przestępstw finansowych, co jest kluczowe dla specjalisty ds. przestępczości finansowej.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie konwergencji przestępczości finansowej wymaga holistycznej analizy powiązań między strukturami korporacyjnymi, brakiem celu gospodarczego a rolą profesjonalnych strażników w procesie prania pieniędzy.

Poprawnie: Podejście to jest zgodne z koncepcją konwergencji przestępstw finansowych, która zakłada, że różne rodzaje nielegalnej działalności, takie jak korupcja, oszustwa i pranie pieniędzy, często dzielą te same kanały, metody i infrastrukturę. Integracja danych z różnych systemów kontroli pozwala instytucji finansowej na zidentyfikowanie powiązań, które w izolowanych silosach informacyjnych mogłyby pozostać niewykryte. Wykorzystanie wspólnych cech, takich jak te same podmioty fasadowe czy profesjonalni pośrednicy (strażnicy), umożliwia bardziej precyzyjną ocenę ryzyka i skuteczniejsze wykrywanie złożonych schematów przestępczych, co jest kluczowym elementem nowoczesnych programów zgodności.

Niepoprawnie: Podejście oparte na izolowaniu jednostek dochodzeniowych jest błędne, ponieważ uniemożliwia przepływ informacji o wspólnych zagrożeniach i prowadzi do powstawania luk w systemie bezpieczeństwa. Skupienie się wyłącznie na etapie lokowania środków jest niewystarczające, gdyż konwergencja i najbardziej wyrafinowane metody prania pieniędzy często ujawniają się na etapie warstwowania, gdzie wykorzystywane są złożone struktury korporacyjne. Z kolei nadmierne poleganie na badaniach due diligence przeprowadzonych przez zewnętrznych strażników bez własnej weryfikacji jest ryzykowne, ponieważ profesjonaliści tacy jak prawnicy czy notariusze mogą być celowo wykorzystywani przez przestępców do nadania pozorów legalności transakcjom, co wymaga od instytucji finansowej zachowania szczególnej czujności.

Wniosek: Skuteczne wykrywanie przestępczości finansowej wymaga holistycznego podejścia i integracji danych z różnych obszarów kontroli, aby zidentyfikować wspólne wzorce zachowań przestępczych i powiązania między różnymi rodzajami nadużyć.

Poprawnie: Konwergencja przestępstw finansowych polega na przenikaniu się różnych typów nielegalnej działalności, takich jak oszustwa, pranie pieniędzy i cyberprzestępczość, które często wykorzystują tę samą infrastrukturę finansową. Zgodnie z programem CFCS, najskuteczniejszą metodą walki z tym zjawiskiem jest przełamywanie silosów informacyjnych i stosowanie holistycznego podejścia. Integracja danych z różnych działów (AML, cyberbezpieczeństwo, oszustwa) pozwala na wykrycie powiązań i wspólnych cech (commonalities), które byłyby niewidoczne przy analizie fragmentarycznej, co znacznie zwiększa efektywność wykrywania złożonych sieci przestępczych.

Niepoprawnie: Podejście oparte na ścisłej separacji jednostek dochodzeniowych jest uznawane za przestarzałe i nieskuteczne, ponieważ przestępcy celowo wykorzystują luki komunikacyjne między różnymi systemami kontroli. Skupienie się wyłącznie na raportowaniu AML (SAR) ignoruje fakt, że oszustwa i przestępstwa podatkowe są często przestępstwami pierwotnymi, których wczesna identyfikacja może zapobiec procesowi prania pieniędzy. Nadawanie priorytetu tylko jednemu aspektowi, np. cyberprzestępczości, kosztem innych, uniemożliwia zrozumienie pełnego cyklu życia przestępstwa finansowego i identyfikację beneficjentów rzeczywistych stojących za wielowarstwowymi operacjami.

Wniosek: Skuteczne zwalczanie konwergencji przestępstw finansowych wymaga integracji zasobów i wymiany informacji między różnymi funkcjami kontrolnymi w celu identyfikacji wspólnych wzorców przestępczych.