Polski CKYCA Certified Know Your Customer Associate Practice Test Two

Poprawnie: Prawidłowe podejście polega na znalezieniu równowagi między wymogami AML a ochroną prywatności poprzez zastosowanie technicznych środków bezpieczeństwa. Wykorzystanie technik takich jak anonimizacja lub agregacja danych pozwala na globalne zarządzanie ryzykiem i wykrywanie typologii przestępstw finansowych na poziomie grupy bez bezpośredniego naruszania lokalnych przepisów o ochronie danych osobowych. Jest to zgodne z zaleceniami FATF dotyczącymi udostępniania informacji w grupach finansowych oraz zasadami zarządzania ryzykiem jurysdykcyjnym, które wymagają od instytucji dostosowania kontroli do specyficznych uwarunkowań prawnych przy zachowaniu integralności globalnego programu zgodności.

Niepoprawnie: Podejście polegające na wykluczeniu nowej jednostki z globalnego monitorowania (unikanie ryzyka) jest błędne, ponieważ tworzy luki w systemie wykrywania przestępstw finansowych i uniemożliwia rzetelną ocenę ryzyka rezydualnego w skali całego przedsiębiorstwa. Narzucanie standardów jurysdykcji macierzystej bez uwzględnienia lokalnego prawa jest niebezpieczne i może prowadzić do sankcji karnych lub utraty licencji w kraju operacyjnym. Z kolei skupienie się wyłącznie na przepisach eksterytorialnych USA przy ignorowaniu lokalnej prywatności narusza zasady etyki zawodowej i naraża instytucję na wysokie kary za naruszenie ochrony danych, co jest sprzeczne ze zrównoważonym zarządzaniem ryzykiem regulacyjnym.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w skali globalnej wymaga harmonizacji wymogów eksterytorialnych z lokalnymi przepisami o ochronie prywatności poprzez zastosowanie adekwatnych środków technicznych i sformalizowanych procedur udostępniania danych.

Poprawnie: Podejście to jest prawidłowe, ponieważ bezpośrednio odnosi się do koncepcji apetytu na ryzyko oraz zarządzania ryzykiem rezydualnym. W sytuacji, gdy klient nie może spełnić podstawowych wymogów przejrzystości (identyfikacja beneficjenta rzeczywistego) ze względu na lokalne przepisy o tajemnicy bankowej, ryzyko rezydualne pozostaje na poziomie, który zazwyczaj wykracza poza bezpieczne ramy operacyjne instytucji finansowej. Zgodnie z międzynarodowymi standardami (np. wytycznymi FATF) oraz wymogami eksterytorialnymi takimi jak US Patriot Act, brak możliwości przeprowadzenia pełnej procedury KYC uniemożliwia nawiązanie lub kontynuowanie relacji. Dokumentacja konfliktu prawnego jest niezbędna dla celów audytowych i wykazania należytej staranności przed organami nadzoru.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne z punktu widzenia regulacyjnego i etycznego. Ograniczenie limitów transakcyjnych przy jednoczesnej akceptacji braku danych o beneficjentach jest niewystarczające, ponieważ mityguje jedynie skalę, a nie istotę ryzyka braku przejrzystości, co narusza standardy AML. Próba uzyskania zwolnienia od zagranicznego organu nadzorczego jest proceduralnie błędna, gdyż organy te nie mają uprawnień do zwalniania zagranicznych banków z ich własnych obowiązków ustawowych w zakresie KYC. Z kolei modyfikacja modelu oceny ryzyka w celu obniżenia wagi identyfikacji beneficjentów stanowi poważne naruszenie integralności programu zgodności i jest formą unikania kontroli, co naraża instytucję na wysokie ryzyko regulacyjne i reputacyjne.

Wniosek: W przypadku konfliktu między lokalną tajemnicą bankową a międzynarodowymi standardami przejrzystości, instytucja musi postępować zgodnie ze swoim apetytem na ryzyko, co często skutkuje koniecznością zakończenia relacji z powodu niemożności mitygacji ryzyka rezydualnego.

Poprawnie: Integracja ocen ryzyka jurysdykcyjnego z ogólnofirmową strategią wymaga dynamicznego dostosowania ram apetytu na ryzyko do specyficznych wymogów lokalnych. Zgodnie ze standardami międzynarodowymi, instytucja finansowa musi nie tylko rozumieć ogólne wytyczne, ale także wdrażać konkretne progi tolerancji i scenariusze monitorowania, które odpowiadają lokalnym typologiom przestępstw finansowych. Takie podejście zapewnia, że ryzyko rezydualne pozostaje na poziomie akceptowalnym dla zarządu, jednocześnie spełniając rygorystyczne wymogi regulacyjne nowej jurysdykcji, takie jak dyrektywy unijne dotyczące beneficjentów rzeczywistych.

Niepoprawnie: Podejście zakładające, że standardy jednej jurysdykcji (np. FinCEN) automatycznie pokrywają wymogi innej (np. UE), jest błędne, ponieważ ignoruje specyficzne różnice prawne i lokalne zagrożenia, co może prowadzić do luk w zgodności. Strategia polegająca na całkowitym unikaniu sektorów wysokiego ryzyka zamiast ich aktywnego monitorowania jest uznawana za nadmiernie defensywną i sprzeczną z podejściem opartym na ryzyku (Risk-Based Approach), które promuje zarządzanie ryzykiem, a nie tylko jego unikanie. Skupienie się wyłącznie na technicznej walidacji modeli bez uwzględnienia jakościowych zmian w przepisach dotyczących prywatności i ochrony danych uniemożliwia pełną ocenę wpływu nowej jurysdykcji na profil ryzyka instytucji.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w skali globalnej wymaga kalibracji apetytu na ryzyko i systemów monitorowania do specyficznych uwarunkowań prawnych i typologii zagrożeń każdej obsługiwanej jurysdykcji.

Poprawnie: Podejście oparte na analizie luk i zasadzie niezbędności pozwala na zrównoważenie obowiązków wynikających z przepisów AML oraz ochrony danych osobowych. W kontekście międzynarodowym, instytucje muszą brać pod uwagę eksterytorialny zasięg przepisów, takich jak wymogi FinCEN czy unijne rozporządzenia o ochronie danych. Wdrożenie protokołów, które precyzyjnie określają, jakie dane są niezbędne do celów zgodności, minimalizuje ryzyko prawne w obu jurysdykcjach, jednocześnie realizując cele instytucjonalnej oceny ryzyka.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie standardów jednej jurysdykcji jako nadrzędnych ignoruje fakt, że przepisy o ochronie danych w UE mają charakter bezwzględnie obowiązujący i ich naruszenie wiąże się z wysokimi karami. Z kolei ograniczenie gromadzenia danych w oddziale amerykańskim do minimum może doprowadzić do niepełnej identyfikacji beneficjentów rzeczywistych, co narusza wymogi przejrzystości finansowej. Całkowita separacja baz danych jest rozwiązaniem nieefektywnym, ponieważ uniemożliwia grupie kapitałowej posiadanie spójnego obrazu ryzyka klienta, co jest sprzeczne z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem w całym przedsiębiorstwie.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w skali globalnej wymaga harmonizacji sprzecznych wymogów jurysdykcyjnych poprzez precyzyjne protokoły udostępniania danych, które uwzględniają zarówno przepisy AML, jak i ochrony prywatności.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych zrozumienia relacji między ryzykiem nieodłącznym a ryzykiem rezydualnym. W sytuacji, gdy apetyt na ryzyko instytucji jest konserwatywny, a portfel klientów wykazuje wysokie ryzyko nieodłączne (np. ze względu na status PEP lub sektor wydobywczy), kluczowe jest zastosowanie odpowiednich środków mitygujących. Wdrożenie wzmocnionej należytej staranności (EDD) oraz precyzyjnych mechanizmów monitorowania transakcji pozwala na skuteczne obniżenie poziomu ryzyka rezydualnego. Takie działanie jest zgodne z międzynarodowymi standardami, które nakazują dostosowanie intensywności kontroli do zidentyfikowanego poziomu zagrożenia, zamiast bezwarunkowego unikania ryzyka.

Niepoprawnie: Podejście polegające na przyjęciu portfela bez zmian i odłożeniu audytu na później jest błędne, ponieważ naraża instytucję na niekontrolowane ryzyko operacyjne i prawne już w momencie fuzji. Z kolei automatyczne odrzucenie wszystkich klientów o wysokim ryzyku (tzw. de-risking) jest strategią krytykowaną przez organy regulacyjne, ponieważ nie stanowi rzeczywistego zarządzania ryzykiem, lecz jego unikanie, co może prowadzić do wykluczenia finansowego i utraty szans biznesowych. Oparcie strategii wyłącznie na ocenach jurysdykcyjnych FATF jest niewystarczające, gdyż ignoruje specyficzne czynniki ryzyka związane z konkretnymi klientami i ich działalnością, co uniemożliwia rzetelną ocenę ryzyka w całym przedsiębiorstwie.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w procesie KYC polega na stosowaniu proporcjonalnych środków kontrolnych w celu sprowadzenia ryzyka rezydualnego do poziomu akceptowalnego przez apetyt na ryzyko instytucji.

Poprawnie: Podejście to jest prawidłowe, ponieważ uznaje konieczność zachowania spójności globalnej oceny ryzyka (EWRA) przy jednoczesnym poszanowaniu lokalnych barier prawnych dotyczących prywatności. Skuteczne zarządzanie ryzykiem w instytucjach wielonarodowych wymaga wdrożenia mechanizmów, które pozwalają na przepływ informacji niezbędnych do identyfikacji przestępstw finansowych, korzystając z formalnych bramek prawnych i umów o poufności, co pozwala uniknąć konfliktów między eksterytorialnymi wymogami AML a lokalnym prawem ochrony danych.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie najbardziej rygorystycznych standardów globalnych bez uwzględnienia lokalnych przepisów o prywatności jest błędne, ponieważ może prowadzić do bezpośredniego naruszenia prawa miejscowego i sankcji karnych w danej jurysdykcji. Pełna decentralizacja procesu oceny ryzyka jest niewłaściwa, gdyż uniemożliwia centrali uzyskanie pełnego obrazu ryzyka instytucjonalnego i identyfikację powiązań między klientami w różnych regionach. Strategia całkowitego unikania klientów wysokiego ryzyka do czasu walidacji modelu jest nadmiernie restrykcyjna i nie odzwierciedla podejścia opartego na ryzyku (RBA), które nakazuje stosowanie wzmocnionych środków należytej staranności zamiast automatycznego odrzucania relacji biznesowych.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w skali międzynarodowej wymaga harmonizacji globalnych standardów AML z lokalnymi przepisami o ochronie danych poprzez precyzyjne protokoły udostępniania informacji i zintegrowaną ocenę ryzyka.

Poprawnie: Podejście polegające na przeprowadzeniu analizy luki i dążeniu do najwyższego wspólnego mianownika regulacyjnego jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania ryzykiem w instytucjach międzynarodowych. Pozwala to na zachowanie spójności globalnej polityki grupy w zakresie ochrony prywatności, jednocześnie zapewniając pełną zgodność z surowszymi lokalnymi wymogami AML dotyczącymi identyfikacji beneficjentów rzeczywistych. Taka strategia minimalizuje ryzyko regulacyjne w obu jurysdykcjach i chroni instytucję przed zarzutami o niewystarczającą należytą staranność lub naruszenie zasad ochrony danych.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie lokalnych standardów jako nadrzędnych jest błędne, ponieważ ignoruje ryzyko na poziomie grupy i może prowadzić do naruszenia przepisów eksterytorialnych lub standardów macierzystego regulatora. Ograniczenie gromadzenia danych wymaganych przez lokalne prawo AML w celu ochrony prywatności jest niedopuszczalne, gdyż prowadzi do bezpośredniego naruszenia przepisów ustawowych w kraju operacji. Z kolei przekazanie decyzji do lokalnego komitetu bez próby mitygacji luki ignoruje potrzebę zintegrowanego zarządzania ryzykiem w całym przedsiębiorstwie i nie rozwiązuje problemu niezgodności operacyjnej.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem transgranicznym wymaga harmonizacji procedur poprzez stosowanie najbardziej rygorystycznych standardów z obu jurysdykcji, co zapewnia globalną spójność i lokalną zgodność.

Poprawnie: Wybór strategii unikania ryzyka (avoidance/de-risking) jest jedynym właściwym rozwiązaniem w sytuacji, gdy ryzyko resztkowe przekracza zdefiniowany przez zarząd apetyt na ryzyko, a dotychczasowe środki łagodzące, takie jak wzmocniona należyta staranność (EDD), okazały się niewystarczające. Zgodnie z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem, instytucja finansowa musi utrzymywać swój profil ryzyka w granicach ustalonych progów tolerancji. Jeśli ryzyko nie może zostać skutecznie ograniczone (treated) do poziomu akceptowalnego, konieczne jest wycofanie się z danej relacji lub linii biznesowej, aby chronić instytucję przed ryzykiem regulacyjnym i reputacyjnym.

Niepoprawnie: Zwiększenie częstotliwości monitorowania transakcji jest formą kontroli detekcyjnej, która nie obniża poziomu ryzyka nieodłącznego ani nie rozwiązuje problemu przekroczenia apetytu na ryzyko, jeśli obecne kontrole są już uznane za niewystarczające. Aktualizacja oświadczenia o apetycie na ryzyko w celu dopasowania go do aktualnej, zbyt wysokiej ekspozycji jest błędem w zarządzaniu (governance), ponieważ to apetyt na ryzyko powinien wyznaczać granice działalności biznesowej, a nie odwrotnie. Automatyczne przekazywanie wszystkich alertów do jednostki analityki śledczej (FIU) bez przeprowadzenia analizy jest nieefektywne i nie adresuje problemu strukturalnego niedopasowania portfela klientów do strategii ryzyka banku.

Wniosek: W przypadku gdy ryzyko resztkowe pozostaje powyżej apetytu na ryzyko mimo zastosowania środków łagodzących, instytucja musi zastosować strategię unikania ryzyka poprzez zakończenie relacji z klientami wysokiego ryzyka.

Poprawnie: Podejście to jest zgodne z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem, które wymagają od instytucji finansowych działających w wielu jurysdykcjach przeprowadzenia szczegółowej analizy porównawczej wymogów prawnych. W sytuacjach, gdy przepisy dotyczące ochrony danych (np. RODO) kolidują z wymogami przejrzystości finansowej (np. USA PATRIOT Act), instytucja musi zidentyfikować te luki i wdrożyć specyficzne mechanizmy kontrolne. Pozwala to na zarządzanie ryzykiem resztkowym w sposób, który nie narusza lokalnych przepisów, jednocześnie realizując globalny apetyt na ryzyko i wymogi eksterytorialne.

Niepoprawnie: Podejście zakładające priorytet wyłącznie dla jurysdykcji macierzystej jest błędne, ponieważ ignoruje ryzyko regulacyjne i sankcyjne wynikające z eksterytorialnego zasięgu przepisów USA, co może prowadzić do odcięcia banku od rozliczeń w dolarach. Z kolei automatyczne przyjęcie standardów amerykańskich jako nadrzędnych w Europie stanowi bezpośrednie naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, co wiąże się z wysokimi karami finansowymi. Strategia całkowitej separacji danych i unikania ryzyka jest nieefektywna w kontekście zarządzania ryzykiem w całym przedsiębiorstwie (EWRA), ponieważ uniemożliwia uzyskanie całościowego obrazu ryzyka klienta i grupy, co jest kluczowe dla skutecznego monitorowania transakcji i wykrywania typologii przestępstw finansowych.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w instytucjach globalnych wymaga harmonizacji sprzecznych wymogów jurysdykcyjnych poprzez analizę luk i wdrażanie kontroli mitygujących ryzyko resztkowe bez naruszania lokalnych przepisów o ochronie danych.

Poprawnie: Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA) oraz standardami FATF, instytucja finansowa musi zarządzać ryzykiem resztkowym w taki sposób, aby nie przekraczało ono zdefiniowanego apetytu na ryzyko. W sytuacji, gdy standardowe środki łagodzące okazują się niewystarczające, bank ma obowiązek zastosować wzmocnione środki należytej staranności (EDD) lub, jeśli ryzyko nadal pozostaje nieakceptowalne, podjąć decyzję o zakończeniu relacji biznesowej. Jest to kluczowy element zarządzania ryzykiem regulacyjnym i biznesowym, zapewniający, że instytucja nie angażuje się w relacje, których nie jest w stanie skutecznie kontrolować.

Niepoprawnie: Podejście polegające na modyfikacji apetytu na ryzyko wyłącznie w celu dopasowania go do profilu konkretnego klienta jest błędem metodologicznym i narusza zasady ładu korporacyjnego, narażając bank na sankcje. Skupienie się wyłącznie na walidacji modelu monitorowania transakcji jest działaniem niepełnym, ponieważ ignoruje ryzyko strukturalne i jurysdykcyjne związane z beneficjentem rzeczywistym. Z kolei automatyczne zgłaszanie sprawy do organów ścigania bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia i analizy podejrzanej aktywności (SAR/STR) jest przedwczesne, gdyż samo przekroczenie progu apetytu na ryzyko nie jest dowodem na popełnienie przestępstwa, lecz sygnałem do podjęcia działań administracyjnych wewnątrz banku.

Wniosek: Ryzyko resztkowe musi zawsze mieścić się w granicach apetytu na ryzyko instytucji, co w przypadku jego przekroczenia wymaga wdrożenia dodatkowych kontroli lub zakończenia relacji z klientem.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (Risk-Based Approach) wymaga, aby mechanizmy kontrolne były bezpośrednio powiązane z apetytem na ryzyko instytucji. Przeprowadzenie analizy luk pozwala na precyzyjne zidentyfikowanie obszarów, w których obecne kontrole są niewystarczające w stosunku do nowych założeń strategicznych. Aktualizacja metodologii oceny ryzyka i parametrów monitorowania transakcji zapewnia, że zasoby są kierowane tam, gdzie ryzyko jest najwyższe, co jest zgodne z międzynarodowymi standardami FATF oraz wymogami unijnych dyrektyw AML.

Niepoprawnie: Zawieszenie wszystkich transakcji z określonych jurysdykcji bez indywidualnej oceny ryzyka jest działaniem nieproporcjonalnym, które może prowadzić do nieuzasadnionego wykluczenia finansowego i zakłócenia legalnych operacji biznesowych. Zwiększenie częstotliwości przeglądów KYC dla wszystkich klientów bez rozróżnienia ich profilu ryzyka jest nieefektywne operacyjnie i nie rozwiązuje problemu niedostosowania systemów monitorowania transakcji. Oczekiwanie na audyt zewnętrzny jest postawą reaktywną, która naraża instytucję na sankcje regulacyjne za świadome utrzymywanie nieskutecznych kontroli w okresie między aktualizacją strategii a jej wdrożeniem.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem wymaga proaktywnego dostosowania mechanizmów kontrolnych i systemów monitorowania do aktualnego apetytu na ryzyko instytucji oraz zmieniającego się otoczenia regulacyjnego.

Poprawnie: Podejście oparte na analizie luk i zasadzie niezbędności pozwala na zrównoważenie obowiązków wynikających z przepisów AML oraz ochrony danych osobowych. W kontekście międzynarodowym, instytucje muszą brać pod uwagę eksterytorialny zasięg przepisów, takich jak wymogi FinCEN czy unijne rozporządzenia o ochronie danych. Wdrożenie protokołów, które precyzyjnie określają, jakie dane są niezbędne do celów zgodności, minimalizuje ryzyko prawne w obu jurysdykcjach, jednocześnie realizując cele instytucjonalnej oceny ryzyka.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie standardów jednej jurysdykcji jako nadrzędnych ignoruje fakt, że przepisy o ochronie danych w UE mają charakter bezwzględnie obowiązujący i ich naruszenie wiąże się z wysokimi karami. Z kolei ograniczenie gromadzenia danych w oddziale amerykańskim do minimum może doprowadzić do niepełnej identyfikacji beneficjentów rzeczywistych, co narusza wymogi przejrzystości finansowej. Całkowita separacja baz danych jest rozwiązaniem nieefektywnym, ponieważ uniemożliwia grupie kapitałowej posiadanie spójnego obrazu ryzyka klienta, co jest sprzeczne z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem w całym przedsiębiorstwie.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w skali globalnej wymaga harmonizacji sprzecznych wymogów jurysdykcyjnych poprzez precyzyjne protokoły udostępniania danych, które uwzględniają zarówno przepisy AML, jak i ochrony prywatności.

Poprawnie: W sytuacjach, gdy przepisy lokalne w danej jurysdykcji są bardziej rygorystyczne niż standardy globalne instytucji, podejście oparte na ryzyku (RBA) oraz zasady należytej staranności wymagają dostosowania się do wyższych wymogów. Przyjęcie progu 10% dla beneficjentów rzeczywistych (UBO) w konkretnej lokalizacji zapewnia zgodność z lokalnym prawem, co jest kluczowe dla uniknięcia sankcji regulacyjnych. Jednocześnie, analiza wpływu tych zmian na globalny apetyt na ryzyko pozwala kadrze zarządzającej na podjęcie świadomej decyzji o ewentualnym podniesieniu standardów w całej grupie, co wzmacnia kulturę zgodności i minimalizuje ryzyko arbitrażu regulacyjnego wewnątrz organizacji.

Niepoprawnie: Utrzymanie globalnego standardu 25% w jurysdykcji wymagającej 10% jest błędem, ponieważ narusza lokalne przepisy ustawowe, co może prowadzić do utraty licencji lub wysokich kar finansowych, niezależnie od wewnętrznej dokumentacji ryzyka. Zastosowanie nowych standardów wyłącznie do nowych klientów jest niewystarczające, ponieważ pozostawia ryzyko rezydualne w przejętym portfelu, co narusza zasadę ciągłego monitorowania i aktualizacji danych KYC. Z kolei całkowite wycofanie się z oferowania produktów bez wcześniejszej próby wdrożenia mechanizmów kontrolnych jest działaniem nieproporcjonalnym, które ignoruje strategię mitygacji ryzyka na rzecz jego całkowitego unikania, co może być nieuzasadnione z biznesowego punktu widzenia.

Wniosek: Instytucja finansowa musi zawsze stosować najbardziej rygorystyczne wymogi regulacyjne obowiązujące w danej jurysdykcji, traktując je jako minimalny standard operacyjny w ramach swojego apetytu na ryzyko.

Poprawnie: Zgodnie z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem, takimi jak wytyczne FATF oraz regulacje UE, instytucja finansowa musi zapewnić, że jej ryzyko rezydualne (ryzyko pozostające po zastosowaniu środków kontrolnych) mieści się w granicach zdefiniowanego apetytu na ryzyko. W sytuacji, gdy portfel klientów wykazuje wysoką koncentrację w jurysdykcjach o podwyższonym ryzyku, konieczne jest zweryfikowanie, czy obecne limity ekspozycji i mechanizmy kontrolne skutecznie ograniczają to ryzyko do poziomu akceptowalnego przez zarząd. Ponowna ocena ryzyka rezydualnego pozwala na obiektywne stwierdzenie, czy strategia biznesowa nie wykracza poza ramy bezpieczeństwa regulacyjnego.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym zakończeniu wszystkich relacji z klientami z jurysdykcji wysokiego ryzyka jest formą de-riskingu, która jest często krytykowana przez organy regulacyjne jako sprzeczna z podejściem opartym na ryzyku (RBA). Zwiększenie samej częstotliwości monitorowania transakcji bez rewizji apetytu na ryzyko jest niewystarczające, ponieważ monitorowanie jest tylko jednym z elementów kontroli i nie adresuje problemu strategicznej niespójności portfela. Przeniesienie pełnej odpowiedzialności na lokalne oddziały narusza zasadę spójnego zarządzania ryzykiem w całej grupie (Enterprise-Wide Risk Management) i może prowadzić do omijania globalnych standardów zgodności instytucji.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem wymaga ciągłego monitorowania, czy ryzyko rezydualne wynikające z portfela klientów pozostaje w ścisłej korelacji z formalnie zatwierdzonym apetytem na ryzyko instytucji.

Poprawnie: W podejściu opartym na ryzyku (Risk-Based Approach), gdy zidentyfikowane ryzyko rezydualne przewyższa ustalony apetyt na ryzyko instytucji, najwłaściwszym działaniem jest zastosowanie strategii mitygacji, czyli leczenia ryzyka. Wprowadzenie specjalistycznych narzędzi do analizy blockchain pozwala na wzmocnienie kontroli i obniżenie poziomu ryzyka do granic akceptowalnych dla banku, co jest zgodne z międzynarodowymi standardami FATF oraz wymogami dotyczącymi należytej staranności wobec klienta (CDD). Takie działanie zapewnia równowagę między innowacją biznesową a bezpieczeństwem regulacyjnym.

Niepoprawnie: Propozycja manualnej weryfikacji wstecznej jest nieefektywna i nie zapewnia odpowiedniego poziomu ochrony w czasie rzeczywistym, co jest kluczowe przy aktywach wirtualnych o wysokiej zmienności i szybkości transferu. Całkowite wycofanie się z produktu, czyli unikanie ryzyka, może być uzasadnione, ale w tym scenariuszu jest przedwczesne, jeśli istnieją dostępne technologie pozwalające na skuteczne zarządzanie tym ryzykiem. Z kolei modyfikacja apetytu na ryzyko wyłącznie w celu dopasowania go do niewystarczających kontroli stanowi poważne naruszenie zasad ładu korporacyjnego i naraża instytucję na ryzyko regulacyjne oraz sankcje ze strony organów nadzorczych.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem wymaga aktywnego wdrażania środków kontrolnych w celu sprowadzenia ryzyka rezydualnego do poziomu zgodnego z apetytem na ryzyko instytucji przed uruchomieniem nowych produktów.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby wyniki oceny ryzyka w skali całego przedsiębiorstwa (EWRA) bezpośrednio wpływały na parametry operacyjne programu AML. Dostosowanie progów monitorowania i scenariuszy typologii pozwala na skuteczne wykrywanie podejrzanej aktywności specyficznej dla danej jurysdykcji. Kluczowym celem zarządzania ryzykiem jest doprowadzenie ryzyka resztkowego do poziomu, który mieści się w granicach apetytu na ryzyko instytucji, co jest zgodne z międzynarodowymi standardami FATF oraz wymogami regulacyjnymi UE i FinCEN.

Niepoprawnie: Podejście polegające na automatycznym blokowaniu wszystkich transakcji z określonych regionów jest formą de-riskingu, która jest często krytykowana przez organy nadzorcze jako nieskuteczna i sprzeczna z zasadą indywidualnej oceny ryzyka. Skupienie się wyłącznie na audytach ex-post jest niewystarczające, ponieważ audyt weryfikuje skuteczność kontroli po fakcie, a nie zastępuje bieżącego monitorowania transakcji. Z kolei stosowanie najbardziej restrykcyjnych przepisów jednej jurysdykcji przy jednoczesnym ignorowaniu lokalnych przepisów o ochronie danych (np. RODO) jest błędem, ponieważ instytucja musi przestrzegać wszystkich obowiązujących ją przepisów prawa, balansując między wymogami AML a prywatnością danych.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem polega na dynamicznym dostosowywaniu kontroli i monitorowania tak, aby ryzyko resztkowe było zawsze zgodne z ustalonym apetytem na ryzyko instytucji.

Poprawnie: Zgodnie z międzynarodowymi standardami, takimi jak wytyczne FATF, instytucje finansowe działające w wielu jurysdykcjach powinny dążyć do stosowania najwyższych standardów grupy we wszystkich swoich jednostkach. W sytuacji, gdy lokalne przepisy dotyczące prywatności są rygorystyczne, a wymogi AML łagodniejsze, instytucja musi zintegrować oba te aspekty, nie obniżając poziomu bezpieczeństwa finansowego. Aktualizacja oceny ryzyka rezydualnego pozwala na precyzyjne określenie poziomu ryzyka, które pozostaje po zastosowaniu lokalnych kontroli i ograniczeń prawnych, co jest niezbędne do zachowania spójności z globalnym apetytem na ryzyko.

Niepoprawnie: Podejście polegające na obniżeniu standardów AML do poziomu lokalnego minimum jest błędne, ponieważ naraża całą grupę na ryzyko regulacyjne i sankcje ze strony organów nadzorczych w kraju macierzystym. Skupienie się wyłącznie na przepisach lokalnych bez korelacji z globalną strategią narusza zasady zarządzania ryzykiem w całym przedsiębiorstwie (ERM). Z kolei całkowite zaprzestanie gromadzenia danych KYC w celu ochrony prywatności jest niemożliwe do pogodzenia z obowiązkami ustawowymi dotyczącymi identyfikacji klienta i monitorowania transakcji, co czyni taką strategię unikania ryzyka nieakceptowalną operacyjnie.

Wniosek: Globalne instytucje finansowe muszą stosować zasadę najwyższego wspólnego mianownika, integrując rygorystyczne standardy AML z lokalnymi wymogami prawnymi w celu skutecznego zarządzania ryzykiem rezydualnym.

Poprawnie: Aktualizacja typologii monitorowania transakcji na podstawie wyników oceny ryzyka w całym przedsiębiorstwie (EWRA) jest kluczowym elementem podejścia opartego na ryzyku (RBA). Zgodnie ze standardami międzynarodowymi oraz wymogami takimi jak dyrektywy UE czy przepisy FinCEN, instytucje muszą dynamicznie dostosowywać swoje mechanizmy kontrolne do zidentyfikowanych zagrożeń. Uwzględnienie najbardziej rygorystycznych wymogów lokalnych oraz przepisów o zasięgu eksterytorialnym pozwala na skuteczne obniżenie ryzyka nieodłącznego do poziomu ryzyka resztkowego, który mieści się w ustalonym apetycie na ryzyko instytucji.

Niepoprawnie: Zwiększenie częstotliwości audytów jest działaniem o charakterze detekcyjnym ex-post i nie zastępuje konieczności dostosowania bieżących kontroli operacyjnych do nowych typologii przestępstw. Całkowite zaprzestanie obsługi sektora (de-risking) bez próby wdrożenia adekwatnych środków łagodzących jest sprzeczne z zaleceniami FATF dotyczącymi podejścia opartego na ryzyku i może niepotrzebnie ograniczać realizację strategii biznesowej. Poleganie wyłącznie na mechanizmach udostępniania informacji, takich jak sekcja 314(b) USA PATRIOT Act, jest niewystarczające, ponieważ jest to narzędzie wspierające, a nie kompleksowy system monitorowania, i nie posiada ono bezpośredniego odpowiednika o identycznym zasięgu prawnym w każdej jurysdykcji.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem wymaga ciągłego przekładania wyników ocen ryzyka na konkretne parametry systemów monitorowania, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z najbardziej restrykcyjnymi przepisami w jurysdykcjach operacyjnych.

Poprawnie: Wyniki oceny ryzyka w całym przedsiębiorstwie (EWRA) stanowią fundament podejścia opartego na ryzyku (RBA). Zgodnie z międzynarodowymi standardami, takimi jak wytyczne FATF oraz regulacje UE i FinCEN, instytucja musi dynamicznie dostosowywać swoje mechanizmy kontrolne do zidentyfikowanych zagrożeń. Aktualizacja typologii monitorowania transakcji jest niezbędna, aby systemy wykrywały specyficzne wzorce aktywności charakterystyczne dla nowych kanałów dostaw, takich jak bankowość mobilna czy współpraca z FinTechami. Uwzględnienie apetytu na ryzyko pozwala na efektywną alokację zasobów, a dostosowanie do wymogów jurysdykcyjnych zapewnia zgodność z lokalnymi przepisami dotyczącymi raportowania i ochrony danych.

Niepoprawnie: Podejście polegające na stosowaniu wyłącznie najbardziej rygorystycznych standardów we wszystkich oddziałach może prowadzić do konfliktów z lokalnymi przepisami o ochronie prywatności i danych osobowych, a także do nieefektywności operacyjnej. Strategia reaktywna, czyli oczekiwanie na wystąpienie incydentów przed modyfikacją kontroli, jest sprzeczna z wymogami regulacyjnymi dotyczącymi proaktywnego zarządzania ryzykiem i zapobiegania praniu pieniędzy. Z kolei nadmierne stosowanie strategii unikania ryzyka (de-risking) poprzez odcinanie całych grup klientów lub jurysdykcji bez analizy skuteczności środków łagodzących jest uznawane za działanie nieproporcjonalne i często krytykowane przez organy nadzorcze jako nieskuteczne zarządzanie ryzykiem rezydualnym.

Wniosek: Skuteczny program AML wymaga ciągłej aktualizacji typologii monitorowania w oparciu o wyniki oceny ryzyka, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi między globalnym apetytem na ryzyko a lokalnymi wymogami prawnymi.

Poprawnie: Skuteczne zarządzanie ryzykiem w instytucji o zasięgu międzynarodowym wymaga podejścia, które harmonizuje sprzeczne wymogi prawne różnych jurysdykcji. Wdrożenie strategii uwzględniającej najbardziej rygorystyczne standardy (np. surowe wymogi raportowania FinCEN przy jednoczesnym zachowaniu zasad minimalizacji danych RODO) pozwala na mitygację ryzyka regulacyjnego w obu regionach. Zastosowanie zasady privacy by design w systemach monitorowania transakcji umożliwia realizację obowiązków AML bez naruszania integralności danych osobowych, co jest zgodne z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem i apetytem na ryzyko instytucji dbającej o reputację.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie standardów kraju macierzystego jest błędne, ponieważ ignoruje eksterytorialny zasięg przepisów USA, co może prowadzić do dotkliwych kar finansowych i utraty licencji na tamtejszym rynku. Automatyczne ograniczenie portfela produktów do segmentu niskiego ryzyka jest strategią unikania ryzyka, która może być nieuzasadniona biznesowo i nie rozwiązuje problemu zgodności w zakresie już posiadanych danych. Z kolei brak integracji ocen ryzyka na poziomie korporacyjnym i poleganie tylko na lokalnych zespołach uniemożliwia holistyczne zarządzanie ryzykiem resztkowym i jest sprzeczne z wymogami dotyczącymi ogólnofirmowej oceny ryzyka (EWRA).

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w skali globalnej wymaga integracji najbardziej rygorystycznych wymogów lokalnych z zaawansowanymi mechanizmami ochrony danych w celu zapewnienia pełnej zgodności eksterytorialnej.

Poprawnie: Podejście polegające na aktualizacji oceny ryzyka instytucjonalnego (EWRA) przed wdrożeniem nowego produktu jest zgodne z zasadą podejścia opartego na ryzyku (RBA). Pozwala to na zidentyfikowanie specyficznych zagrożeń i luk w kontrolach. Następująca po tym walidacja modelu monitorowania transakcji zapewnia, że systemy są odpowiednio skalibrowane do wykrywania nowych typologii przestępstw finansowych, co jest kluczowym wymogiem organów nadzorczych takich jak FinCEN czy EBA w kontekście wprowadzania innowacyjnych produktów finansowych.

Niepoprawnie: Strategia ograniczenia dostępności produktu do bezpiecznych jurysdykcji jest niewystarczająca, ponieważ nie adresuje ryzyka nieodłącznego samego produktu i ignoruje konieczność dostosowania systemów monitorowania. Skupienie się wyłącznie na wzmocnionej należytej staranności (EDD) wobec klientów pomija poziom systemowy zarządzania ryzykiem, gdzie ocena instytucjonalna musi korelować z narzędziami monitorowania. Z kolei podejście reaktywne, polegające na czekaniu na wyniki audytu po wdrożeniu, jest błędem zarządczym, który naraża instytucję na poważne ryzyko regulacyjne i sankcje za brak odpowiednich mechanizmów kontrolnych w momencie startu usługi.

Wniosek: Proaktywna aktualizacja oceny ryzyka oraz walidacja modeli kontrolnych przed wprowadzeniem nowego produktu są niezbędne dla zachowania integralności programu AML i spełnienia wymogów eksterytorialnych.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga od instytucji finansowych dostosowania mechanizmów kontrolnych do specyficznych uwarunkowań prawnych i operacyjnych. W sytuacji konfliktu między globalnymi standardami AML a lokalnymi przepisami o ochronie prywatności, najskuteczniejszą strategią jest wdrożenie kontroli lokalnych, które pozwalają na rzetelną weryfikację beneficjentów rzeczywistych (UBO) na miejscu, przy jednoczesnym raportowaniu do centrali jedynie wyników oceny ryzyka (risk scores) zamiast surowych danych osobowych. Pozwala to na utrzymanie ryzyka rezydualnego w granicach określonych przez apetyt na ryzyko instytucji, nie naruszając przy tym lokalnego ustawodawstwa.

Niepoprawnie: Pozostałe podejścia są błędne z punktu widzenia regulacyjnego i operacyjnego. Całkowite zrezygnowanie z identyfikacji beneficjentów rzeczywistych narusza podstawowe standardy FATF oraz dyrektywy unijne, co naraża instytucję na sankcje za brak należytej staranności. Próba siłowego zastosowania eksterytorialności przepisów AML nad lokalnym prawem ochrony danych jest prawnie ryzykowna i może prowadzić do konfliktów z lokalnymi organami nadzoru. Z kolei całkowite zawieszenie działalności do czasu uzyskania zwolnienia z przepisów jest niepraktyczne biznesowo i często niemożliwe, gdyż organy nadzorcze rzadko wydają ogólne zwolnienia z ustawowo zapisanych obowiązków ochrony prywatności.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w międzynarodowych korporacjach wymaga balansowania między globalnymi standardami a lokalnymi ograniczeniami prawnymi poprzez adaptację mechanizmów kontrolnych i precyzyjną ocenę ryzyka rezydualnego.

Poprawnie: Podejście polegające na przeprowadzeniu analizy luki i dążeniu do najwyższego wspólnego mianownika regulacyjnego jest zgodne z najlepszymi praktykami zarządzania ryzykiem w instytucjach międzynarodowych. Pozwala to na zachowanie spójności globalnej polityki grupy w zakresie ochrony prywatności, jednocześnie zapewniając pełną zgodność z surowszymi lokalnymi wymogami AML dotyczącymi identyfikacji beneficjentów rzeczywistych. Taka strategia minimalizuje ryzyko regulacyjne w obu jurysdykcjach i chroni instytucję przed zarzutami o niewystarczającą należytą staranność lub naruszenie zasad ochrony danych.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie lokalnych standardów jako nadrzędnych jest błędne, ponieważ ignoruje ryzyko na poziomie grupy i może prowadzić do naruszenia przepisów eksterytorialnych lub standardów macierzystego regulatora. Ograniczenie gromadzenia danych wymaganych przez lokalne prawo AML w celu ochrony prywatności jest niedopuszczalne, gdyż prowadzi do bezpośredniego naruszenia przepisów ustawowych w kraju operacji. Z kolei przekazanie decyzji do lokalnego komitetu bez próby mitygacji luki ignoruje potrzebę zintegrowanego zarządzania ryzykiem w całym przedsiębiorstwie i nie rozwiązuje problemu niezgodności operacyjnej.

Wniosek: Skuteczne zarządzanie ryzykiem transgranicznym wymaga harmonizacji procedur poprzez stosowanie najbardziej rygorystycznych standardów z obu jurysdykcji, co zapewnia globalną spójność i lokalną zgodność.

Poprawnie: Podejście oparte na ryzyku (RBA) wymaga, aby instytucje finansowe aktywnie zarządzały luką między ryzykiem resztkowym a zdefiniowanym apetytem na ryzyko. W sytuacji, gdy ryzyko resztkowe przekracza ustalony próg, Compliance Officer musi najpierw ocenić skuteczność istniejących kontroli i spróbować je wzmocnić (strategia leczenia ryzyka). Jeśli po zastosowaniu dodatkowych środków mitygujących ryzyko nadal pozostaje poza akceptowalnym zakresem, konieczne jest podjęcie decyzji o unikaniu ryzyka, co może wiązać się z ograniczeniem lub zakończeniem określonych relacji biznesowych. Jest to zgodne z międzynarodowymi standardami zarządzania ryzykiem i wytycznymi organów nadzorczych.

Niepoprawnie: Podejście polegające na automatycznym zamykaniu wszystkich rachunków z określonych jurysdykcji jest formą de-riskingu, która jest często krytykowana przez organy regulacyjne jako zbyt uproszczona i sprzeczna z ideą indywidualnej oceny ryzyka. Z kolei propozycja podniesienia apetytu na ryzyko wyłącznie w celu dopasowania go do obecnej, niekorzystnej sytuacji operacyjnej, stanowi poważne uchybienie w ładzie korporacyjnym i ignoruje fundamentalną rolę apetytu na ryzyko jako bariery ochronnej instytucji. Samo zwiększenie częstotliwości raportowania do zarządu bez wprowadzenia konkretnych zmian w mechanizmach kontrolnych jest działaniem pozornym, które nie redukuje faktycznego poziomu ryzyka resztkowego, a jedynie dokumentuje jego istnienie.

Wniosek: Gdy ryzyko resztkowe przekracza apetyt na ryzyko, instytucja musi albo wzmocnić mechanizmy kontrolne, albo ograniczyć ekspozycję na ryzyko, aby przywrócić zgodność z przyjętą strategią zarządzania ryzykiem.

Poprawnie: Zgodnie z zasadami podejscia opartego na ryzyku (RBA) oraz wytycznymi FATF i UE, instytucja finansowa musi operowac w granicach swojego zdefiniowanego apetytu na ryzyko. Jesli ocena wykazuje, ze ryzyko resztkowe (ryzyko pozostajace po zastosowaniu kontroli) przekracza ten apetyt, instytucja ma obowiazek albo wdrozyc dodatkowe czynniki lagodzace, takie jak wzmocniona nalezyta starannosc (EDD) i bardziej rygorystyczne monitorowanie, albo skorygowac swoja strategie biznesowa (np. poprzez ograniczenie uslug lub rezygnacje z danej grupy klientow), aby przywrocic poziom ryzyka do akceptowalnych granic.

Niepoprawnie: Podejscie polegajace na warunkowej akceptacji ryzyka przekraczajacego ustalony apetyt w celu realizacji celow sprzedazowych jest powaznym bledem w zarzadzaniu ryzykiem i narusza zasady ładu korporacyjnego. Przeniesienie ryzyka regulacyjnego poprzez ubezpieczenie od kar AML jest niemozliwe i prawnie nieskuteczne, poniewaz odpowiedzialnosc za przestrzeganie przepisow oraz sankcje karne i administracyjne nie podlegaja transferowi na ubezpieczyciela. Z kolei podnoszenie progow monitorowania transakcji w segmencie wysokiego ryzyka w celu redukcji liczby alertow jest dzialaniem zwiekszajacym ryzyko niewykrycia przestepstw finansowych, co stoi w bezposredniej sprzecznosci z obowiazkiem skutecznego ograniczania ryzyka.

Wniosek: Instytucja musi zawsze dostosowac intensywnosc kontroli lub zakres dzialalnosci tak, aby ryzyko resztkowe nie przekraczalo zatwierdzonego apetytu na ryzyko.

Poprawnie: Podejście to jest prawidłowe, ponieważ uznaje konieczność zachowania spójności globalnej oceny ryzyka (EWRA) przy jednoczesnym poszanowaniu lokalnych barier prawnych dotyczących prywatności. Skuteczne zarządzanie ryzykiem w instytucjach wielonarodowych wymaga wdrożenia mechanizmów, które pozwalają na przepływ informacji niezbędnych do identyfikacji przestępstw finansowych, korzystając z formalnych bramek prawnych i umów o poufności, co pozwala uniknąć konfliktów między eksterytorialnymi wymogami AML a lokalnym prawem ochrony danych.

Niepoprawnie: Przyjęcie wyłącznie najbardziej rygorystycznych standardów globalnych bez uwzględnienia lokalnych przepisów o prywatności jest błędne, ponieważ może prowadzić do bezpośredniego naruszenia prawa miejscowego i sankcji karnych w danej jurysdykcji. Pełna decentralizacja procesu oceny ryzyka jest niewłaściwa, gdyż uniemożliwia centrali uzyskanie pełnego obrazu ryzyka instytucjonalnego i identyfikację powiązań między klientami w różnych regionach. Strategia całkowitego unikania klientów wysokiego ryzyka do czasu walidacji modelu jest nadmiernie restrykcyjna i nie odzwierciedla podejścia opartego na ryzyku (RBA), które nakazuje stosowanie wzmocnionych środków należytej staranności zamiast automatycznego odrzucania relacji biznesowych.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w skali międzynarodowej wymaga harmonizacji globalnych standardów AML z lokalnymi przepisami o ochronie danych poprzez precyzyjne protokoły udostępniania informacji i zintegrowaną ocenę ryzyka.

Poprawnie: Zgodnie z podejściem opartym na ryzyku (RBA) oraz standardami FATF, instytucja finansowa musi zarządzać ryzykiem resztkowym w taki sposób, aby nie przekraczało ono zdefiniowanego apetytu na ryzyko. W sytuacji, gdy standardowe środki łagodzące okazują się niewystarczające, bank ma obowiązek zastosować wzmocnione środki należytej staranności (EDD) lub, jeśli ryzyko nadal pozostaje nieakceptowalne, podjąć decyzję o zakończeniu relacji biznesowej. Jest to kluczowy element zarządzania ryzykiem regulacyjnym i biznesowym, zapewniający, że instytucja nie angażuje się w relacje, których nie jest w stanie skutecznie kontrolować.

Niepoprawnie: Podejście polegające na modyfikacji apetytu na ryzyko wyłącznie w celu dopasowania go do profilu konkretnego klienta jest błędem metodologicznym i narusza zasady ładu korporacyjnego, narażając bank na sankcje. Skupienie się wyłącznie na walidacji modelu monitorowania transakcji jest działaniem niepełnym, ponieważ ignoruje ryzyko strukturalne i jurysdykcyjne związane z beneficjentem rzeczywistym. Z kolei automatyczne zgłaszanie sprawy do organów ścigania bez przeprowadzenia wewnętrznego dochodzenia i analizy podejrzanej aktywności (SAR/STR) jest przedwczesne, gdyż samo przekroczenie progu apetytu na ryzyko nie jest dowodem na popełnienie przestępstwa, lecz sygnałem do podjęcia działań administracyjnych wewnątrz banku.

Wniosek: Ryzyko resztkowe musi zawsze mieścić się w granicach apetytu na ryzyko instytucji, co w przypadku jego przekroczenia wymaga wdrożenia dodatkowych kontroli lub zakończenia relacji z klientem.

Poprawnie: Wyniki oceny ryzyka w całym przedsiębiorstwie (EWRA) stanowią fundament podejścia opartego na ryzyku (RBA). Zgodnie z międzynarodowymi standardami, takimi jak wytyczne FATF oraz regulacje UE i FinCEN, instytucja musi dynamicznie dostosowywać swoje mechanizmy kontrolne do zidentyfikowanych zagrożeń. Aktualizacja typologii monitorowania transakcji jest niezbędna, aby systemy wykrywały specyficzne wzorce aktywności charakterystyczne dla nowych kanałów dostaw, takich jak bankowość mobilna czy współpraca z FinTechami. Uwzględnienie apetytu na ryzyko pozwala na efektywną alokację zasobów, a dostosowanie do wymogów jurysdykcyjnych zapewnia zgodność z lokalnymi przepisami dotyczącymi raportowania i ochrony danych.

Niepoprawnie: Podejście polegające na stosowaniu wyłącznie najbardziej rygorystycznych standardów we wszystkich oddziałach może prowadzić do konfliktów z lokalnymi przepisami o ochronie prywatności i danych osobowych, a także do nieefektywności operacyjnej. Strategia reaktywna, czyli oczekiwanie na wystąpienie incydentów przed modyfikacją kontroli, jest sprzeczna z wymogami regulacyjnymi dotyczącymi proaktywnego zarządzania ryzykiem i zapobiegania praniu pieniędzy. Z kolei nadmierne stosowanie strategii unikania ryzyka (de-risking) poprzez odcinanie całych grup klientów lub jurysdykcji bez analizy skuteczności środków łagodzących jest uznawane za działanie nieproporcjonalne i często krytykowane przez organy nadzorcze jako nieskuteczne zarządzanie ryzykiem rezydualnym.

Wniosek: Skuteczny program AML wymaga ciągłej aktualizacji typologii monitorowania w oparciu o wyniki oceny ryzyka, przy jednoczesnym zachowaniu równowagi między globalnym apetytem na ryzyko a lokalnymi wymogami prawnymi.

Poprawnie: Podejście to prawidłowo integruje podejście oparte na ryzyku (RBA) z koniecznością zachowania zgodności z wieloma systemami prawnymi jednocześnie. Walidacja modelu oceny ryzyka zapewnia, że narzędzia analityczne są adekwatne do nowych zagrożeń i specyfiki rynków wschodzących, co jest kluczowe dla ustalenia właściwego poziomu ryzyka rezydualnego. Jednoczesne wdrożenie protokołów ochrony danych pozwala na zachowanie równowagi między wymogami eksterytorialnymi (np. USA) a lokalnymi przepisami o prywatności (np. RODO w UE), co odzwierciedla zaawansowaną strategię zarządzania ryzykiem w instytucji o zasięgu globalnym.

Niepoprawnie: Podejście polegające na całkowitym wycofaniu się z danego segmentu rynku jest strategią unikania ryzyka, która w tym przypadku jest nieproporcjonalna i nie uwzględnia możliwości zastosowania środków łagodzących (kontroli). Priorytetowe traktowanie wyłącznie przepisów eksterytorialnych USA przy jednoczesnym ignorowaniu lokalnych przepisów o ochronie danych osobowych naraża bank na poważne sankcje ze strony organów nadzorczych w UE i narusza zasady zarządzania ryzykiem regulacyjnym. Z kolei poleganie wyłącznie na dotychczasowych procedurach i oświadczeniach klientów bez aktualizacji systemów monitorowania w obliczu zmiany apetytu na ryzyko jest błędem, gdyż ignoruje dynamiczny charakter typologii przestępstw finansowych i nie zapewnia skutecznej pętli sprzężenia zwrotnego w programie zgodności.

Wniosek: Zarządzanie ryzykiem w skali międzynarodowej wymaga ciągłej walidacji modeli i dostosowywania kontroli do zmieniającego się apetytu na ryzyko, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z konfliktowymi przepisami różnych jurysdykcji.

Poprawnie: Strategia łagodzenia ryzyka (treat) polega na wdrożeniu dodatkowych mechanizmów kontrolnych, które mają na celu obniżenie poziomu ryzyka nieodłącznego do poziomu ryzyka resztkowego akceptowalnego przez instytucję. W opisanym scenariuszu, zastosowanie wzmocnionych środków należytej staranności (EDD) oraz precyzyjne dostosowanie systemów monitorowania transakcji do nowych korytarzy płatniczych pozwala bankowi na kontynuowanie relacji biznesowej przy jednoczesnym zachowaniu zgodności z nowym, bardziej konserwatywnym apetytem na ryzyko. Jest to zgodne z podejściem opartym na ryzyku (RBA), które promuje proporcjonalne środki kontrolne zamiast całkowitego wykluczenia finansowego.

Niepoprawnie: Podejście polegające na natychmiastowym wypowiedzeniu umowy reprezentuje strategię unikania ryzyka (avoid), a nie jego łagodzenia, co może być nieuzasadnione ekonomicznie, jeśli istnieją skuteczne metody kontroli. Kontynuowanie współpracy na dotychczasowych zasadach bez żadnych zmian stanowiłoby nieuzasadnioną akceptację ryzyka, która stoi w bezpośredniej sprzeczności z nowymi wytycznymi zarządu dotyczącymi ograniczenia ekspozycji. Z kolei poleganie wyłącznie na wewnętrznych raportach klienta i przeniesienie na niego pełnej odpowiedzialności za monitorowanie jest błędem w zarządzaniu ryzykiem, ponieważ instytucja finansowa nie może delegować swojej odpowiedzialności regulacyjnej za nadzór nad transakcjami realizowanymi przez jej systemy.

Wniosek: Skuteczne łagodzenie ryzyka w ramach apetytu na ryzyko wymaga aktywnego dostosowania kontroli, takich jak EDD i parametry monitorowania, do zmieniającego się profilu działalności klienta.